Tag: Zuidoost-Azië

1 jaar op reis

1 jaar op reis

4 september 2017. De dag dat we vertrokken. De dag dat we afscheid namen van onze familie. We waren nog een beetje gaar van het afscheidsfeestje. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat het een van onze beste feestjes ooit was! En wat waren er een hoop mensen. Zoveel lieve vrienden, collega’s en familie. Dat heeft ons echt goed gedaan. En nu nog steeds. We vinden het erg fijn om nog zoveel contact te hebben met jullie.

We hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing. Althans op een paar momenten na dan. En de eerste was al snel. We kwamen 5 september aan in New Delhi, India. En ik denk dat dat een van de beste maar ook een van de slechte plekken op aarde is, om je reis te beginnen. 

Moe van het reizen, nog gaar van het feestje kwamen we aan in het hotel. De mensen waren trouwens super aardig in t hotel. Maar buiten op straat. Het was verschrikkelijk. ’s Avonds lagen we allebei te huilen in bed. En hadden we echt zo iets. Waar zijn we aan begonnen??
Was dit echt wat we wilden? Gisteren waren we nog thuis, en hadden we zoveel fijne mensen om ons heen. We zijn huilend in slaap gevallen. Maar vanaf toen werd het gelukkig alleen maar beter.

Als we nu terug kijken zijn we blij dat we in India zijn begonnen. Het was het verschrikkelijkste land waar we geweest zijn. Maar ook zeker een van de mooiste. Jammer dat er door een groot deel van de bevolking niet netjes met je wordt omgegaan. Maar daar hebben we nu profijt van. En valt alles na India alleen maar mee.

Onze 2e grote dip was de avond voor kerst. We hadden bedacht dat we een witte kerst wilden. En  vanaf Sri Lanka was het niet te duur om naar de Malediven te vliegen. En die kans wilden we natuurlijk niet laten schieten. Heerlijk met de kerst met je billen op een wit strand zitten. Wie wil dat nou niet? Uhm,, wij?? 

We zaten op een mooi eiland met nauwelijks toeristen. Maar officieel is de Malediven een Islamitisch land. Er werd dan ook niks met kerst gedaan. En er was geen druppel alcohol te krijgen. Verder moest ik bedenkt over straat. Toen hadden we t wel even moeilijk. En hadden we eigenlijk ook wel graag willen aanschuiven aan het kerstdiner. Jelle was zelfs in voor de Gourmet! haha. 

Tot zover onze diepte punten.

Verder hebben we het alleen maar super gehad. Op wat ziektekwaaltjes na. Maar gelukkig waren die tot nu toe altijd verholpen met de medicijnkoffer die we bij ons hebben. 

We zijn inmiddels een jaar en 14 landen verder.

  • India
  • Maleisië
  • Brunei
  • Thailand
  • Sri Lanka
  • Malediven
  • Singapore
  • Bali, Indonesië
  • Cambodja
  • Hong Kong
  • China
  • Vietnam
  • Filipijnen
  • Australie

Hebben we op 104 verschillende bedden geslapen. En ontelbaar veel mooie plekken gezien.
Wat is de wereld toch groot en mooi! En zijn er zoveel lieve mensen op de wereld. Die maar met een klein bedrag rond komen op een dag. En toch zo gelukkig zijn. Ik denk dat dat wel een van de belangrijkste dingen is die we geleerd hebben op reis. Gelukkig zijn met wat je hebt. We leven al een jaar uit een rugzak en hebben ondertussen niet super veel meer bij ons. Natuurlijk houden we van mooie spullen en leuke kleding. Maar hoe minder je hebt. Hoe minder druk je je hoeft te maken om de spullen die je hebt. En zo dus meer tijd over hebt om te genieten. En rust in je hoofd hebt. 

Genoten hebben we zeker, en doen we eigenlijk nog steeds als we terug denken aan al het moois dat we gezien hebben. Maar er zijn natuurlijk wat plekken, landen die ons echt zijn bijgebleven. Landen waar we zo weer naar terug zouden gaan

Een van onze favoriete landen was toch wel China. Hoewel China best pittig was. En vooral ook erg koud. Heeft dit bijzondere land ons veel moois gegeven. Het land is zo groot en divers. En ondanks dat bijna niemand Engels spreekt, doen ze ongelofelijk hun best om je te helpen. We hebben de mooiste en bizarste natuurparken gezien, uren in de trein gezeten, de gekste Chinezen zien dansen in t park, de ontzettend rare gewoontes van de Chinezen gezien en soms onverwachts ook nog heel lekker gegeten. Een land waar we zeker nog een keer naar terug willen. ( We zijn nu voorbereid op “alle” gekke gewoontes). 

Voor en na China zijn we in Hong Kong geweest. Een fantastische stad. Het overgrote deel is Chinees. Maar eigenlijk staat alles ook wel in het Engels aangegeven. Het is wel een dure stad. Maar als je elke dag bij de Mac Donalds gaat eten valt het best mee. haha. Een stad die zoveel te bieden heeft. Het is een oude stad en behoorlijk volgebouwd. Maar zo ontzettend gaaf om te zien. Een stad die je nergens anders ziet. Volgebouwd met torenhoge gebouwen. De stad waar geen slaapplaats was voor onze eerste nacht. Je zou toch denken dat er genoeg slaapplaatsen zouden zijn. Maar het hotel wat we geboekt hadden, had onze kamer aan een ander gegeven. Ondanks dat we hadden aangeven dat we ’s nachts zouden aankomen. De andere hotels vroegen zo’n €400 euro voor een overnachting. En dus dachten we dat er niks anders op zat dan te overnachten bij de Mac Donalds. (Waar de Mac Donalds wel allemaal niet goed voor is) haha. Gelukkig vonden we uiteindelijk toch nog een redelijk betaalbaar hotel. En hebben we de uren volgemaakt in bed. 

Maleisië het land dat we bezochten na India. Het voelde echt als een warm bad. De mensen waren er zo vriendelijk, lief en geïnteresseerd. Het land waar we naar de Formule 1 zijn geweest. (een cadeau voor Jelle’s verjaardag) en een cadeau was het zeker. We hadden de ideale plek. En voor onze neus pakte Max Verstappen de 1e plaats. Om die vervolgens niet meer weg te geven. Echt een geweldig weekend. Maleisië heeft ons echt verrast door z’n prachtige natuur. Borneo was fantastisch. We hebben apen gezien die nog in het wild leven. Een grot met miljoenen vleermuizen. (en heel veel vleermuizen kak). Een land met heerlijk en vooral goedkoop eten. We gingen bijna elke dag wel ergens een portie saté met pindasaus scoren. haha.

Sri Lanka stond hoog op ons lijstje om te bezoeken. En het is ons geen moment tegen gevallen. We hebben voor 10 dagen een tuktuk gehuurd waarmee we het noorden zijn rondgereden. De mensen wisten niet wat ze zagen. Ze probeerde ons aan te houden, omdat ze dachten dat we een taxi waren. En zwaaiden ons hard na als ze ons zagen zitten. Geweldig! Sri Lanka heeft echt prachtige natuur. We hebben er diverse wandelingen gemaakt. De een nog pittiger dan de ander. Zo hebben we Adam’s Peak beklommen. Een berg van 2243 meter hoog. Te bereiken via 5500 trap treden. Deze wandeling maakten we ’s nachts. We vertrokken om 2u. Om op tijd boven te zijn voor de zonsopgang. Na 3,5u kwamen we boven aan. En was er helemaal geen zonsopgang te zien omdat het te mistig was. Toen stond ons nog een tocht van 3u terug lopen te wachten wat eigenlijk nog erger was dan naar boven. Maar goed we hebben t wel maar mooi geflikt. 

En als laatste land in Azië hebben we de Filipijnen bezocht. En dat is toch wel echt een van onze favoriete. Helaas konden we onze reis niet helemaal afmaken, omdat ons geld een beetje op raakte. Maar we hebben hier wel echt genoten. De mensen zijn er zo aardig. Wederom weer erg lekker gegeten (ook erg ziek geweest helaas). En hebben we een van de mooiste tochten van onze reis gemaakt. 3 dagen op een boot geleefd en geslapen in hutjes op t strand. Gedoucht met een emmer water. Maar wat was het fijn om even helemaal back to basic te kunnen gaan. We zouden deze tour zo weer boeken. En misschien dan wel voor langer. De dag bestond uit ontbijt, varen, snorkelen, varen, snorkelen, lunchen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, dineren, slapen. En dat 3 dagen lang. Echt genieten. De filipijnen heeft ons verrast. De vele mooie snorkel plekken. De prachtige stranden. We willen zeker nog een keer terug om onze reis af te maken.

Verder zijn onze ouders, broertjes + vriendin en Rolinda(vriendin) langs geweest tijdens onze reis. Wat ook ontzettend leuk was. Fijn om ze weer te zien na zo’n lange tijd. En gaaf om samen mooie momenten en plekken te delen. Om herinneringen te maken. En vooral om te genieten van het samen zijn. Om je verhalen te delen. Te laten zien hoe het leven in Azië er aan toe gaat. Zo grappig om te zien hoe erg Jelle en ik al gewend zijn aan dingen. En voor hun heel vreemd en gek is. De honden die overal op straat rond lopen. De scooters die voorbij rijden met 3,4,5 en soms wel 6 mensen erop. Of scooters afgeladen met spullen, tv’s, kippen en noem maar op. De kleine hutjes waar de mensen met hele familie’s in wonen. Kinderen die altijd maar zwaaien en roepen naar je en het tropische klimaat.
Echt onwijs gaaf dat ze langs zijn gekomen!!

Genoeg emotioneel gedoe. We hebben ontzettend genoten van t afgelopen jaar. Iets waar we nog heel vaak aan terug denken. Helemaal nu we aan t werk zijn. Nog een paar maandjes werken en dan gaat ons avontuur weer verder. Gaan we in ons omgebouwde busje Australië ontdekken. En dat belooft weer een prachtige reis te worden.

Bedankt voor jullie leuke reacties, support, lieve berichtjes, leuke verhalen, enthousiasme.
Hopelijk gaan al die foto’s jullie nog niet vervelen. Het is nu nog even rustig en dan zullen we jullie weer gaan spammen met foto’s van Australië. Haha.

We houden van jullie, Liefs Jelle & Inge

Kijk uit malloot, een kokosnoot

Kijk uit malloot, een kokosnoot

Onze eerste nacht in Port Barton was nauw niet echt een feestje.
Er is alleen stroom van 17u tot 1u. Wat normaal gesproken niet heel erg is.
Maar om 1u stopten ook onze ventilator ermee. Wat er voor zorgden dat het bloedje heet was op de kamer.
De ramen stonden wagenwijd open, maar er was geen zuchtje wind te bekennen.
Na een aantal uren draaien hadden we dan toch wat geslapen tot de lokale honden vereniging een vergadering hield bij ons voor de deur.
En dat ging er niet heel erg rustig aan toe.
De ene hond blafte nog harder dan de ander. En dat ging maar door.
Uiteindelijk zijn we toch weer inslaap gevallen en werden we weer op tijd gewekt door het persoon dat al vroeg aan het vegen was.
Heerlijk nachtje dus. Maar goed dat halen we wel weer in op het strand.

Na een lekker ontbijtje gescoord te hebben, zijn we naar t strand gelopen en hebben we 2 kajaks gehuurd.
Jelle in z’n eentje in een eenpersoons kajak. En Rolinda en ik samen.
En het eerste stuk ging dat best goed. Maar op een gegeven moment draaiden we vooral rondjes.
En waren we druk bezig met het in een rechte lijn peddelen.
Uiteindelijk zijn we er gekomen. En kwamen we aan op een heel mooi wit strand. Het heette ook niet voor niks White beach. Heerlijk.
We hebben hier lekker genoten van het witte strand, de heerlijke zee en een kokosnoot mocht natuurlijk ook niet ontbreken. 

Aan het eind van de middag kwam er een meid uit de zee gesprongen die flink te grazen was genomen door een kwal.
Ze gingen met een scherp mes over haar huid en gooiden er azijn en koffie poeder op.
We vonden het niet zo’n fijn idee dat die kwal daar zat. En besloten daarom om maar terug te gaan.
Ondertussen kwam er ook een behoorlijk donkere lucht aan.
En om nou met het onweer op het water te zitten vonden we ook niet zo’n strak plan. En ook de terug weg verliep weer met een hoop gepeddel. En hebben we weer een aantal rondjes gemaakt. De lucht werd steeds donkerder en donkerder en we waren maar wat blij toen we weer met onze benen aan de wal stonden. We waren ook nog maar net binnen toen het begon met storten. ’s Avonds hebben we nog lekker gegeten en een snorkeltour geboekt voor de volgende dag. 

Ook deze nacht was weer een drama. Het was weer erg warm. En er waren nieuwe gasten gekomen die nogal hard praatten.
Gelukkig hield dat om 12u op. En waren de honden ook niet zo luid als de avond ervoor. Maar er zat nu een hond in de prullenbak bij onze buren. We hoorden allemaal geritsel. Oohja, we hadden ook nog een snurkende dame op onze kamer. We hebben er voor de zekerheid maar een geluidsopname van gemaakt. Anders zou ze het de volgende dag niet geloven. hihi

De volgende ochtend hebben we onze spullen vast naar een ander guesthouse gebracht.
We hadden de avond ervoor een guesthouse gevonden die heel de nacht stroom had. En wat een stukje rustiger gelegen lag.

We hebben onze spullen daar gebracht en zijn toen gaan ontbijten. Toen we klaar waren met het ontbijt wilden we weglopen. Toen er iemand tegen Jelle begon te praten. Bleek het een meid te zijn die stage heeft gelopen bij Jelle, bij TOUT in Amsterdam. Zo toevallig.
Er was alleen niet veel tijd om te kletsen, want we moesten naar onze snorkel tour.

Op de boot zaten we met nog 2 stellen, 2 vriendinnen, een meid en nog een man.
Een prima ploegje. We gingen als eerste naar een rif toe. Samen met nog een aantal bootjes lagen we bij het rif. En wat was het mooi. Er was zoveel te zien. Het koraal was wel al aardig dood. Maar er leefden wel heel veer verschillende soorten vissen. In zoveel verschillende kleuren. Prachtig.

Onze volgende stop werd paradise eiland. Een onbewoond eiland met een prachtig mooi strand. We konden ook hier weer snorkelen. Maar eigenlijk was het vooral lekker om te drijven in de zee. En heerlijk van de zon genieten. Rond 12u kregen we hier ook onze lunch. En wat was dat goed verzorgd. Er was rijst met kip, vis, groenten, fruit. Voor iedereen wel wat. Na de lunch hebben we onze spullen gepakt en zijn we naar een ander eiland gevaren. Voor dit eiland was ook een onwijs mooi rif. En we hebben er zelfs nog een zeeschildpad gezien.

De volgende stop was een plek om zeeschildpadden te zien. Nu hadden we het geluk dat we er al eentje gezien hadden.
De gids wees ons naar een plek waar er eentje zat. En daar gingen we natuurlijk met z’n alle op af.
Jelle was alleen de andere kant op gezwommen, dus ik ging hem halen om naar de zeeschildpad te kijken.
Bleek dat hij er gewoon 2 voor zich zelf had. haha. Toen ben ik daar ook maar bij gebleven. Bizar hoelang ze onder water kunnen blijven.
En dat ze altijd 2x achter elkaar naar boven gaan om adem te halen. Terwijl we terugzwammen naar de boot kwamen er nog 2 zeeschildpadden voorbij. Zo gaaf!!

Onze laatste stop was bij een zandbank/starfish point. Het was er ongeveer een halve meter diep. En om de haverklap lag er een zee ster. In mooie oranje kleuren. We mochten de zeesterren oppakken, maar niet boven water houden. Op een gegeven moment zag ik een zeester die zich verplaatsten over de bodem, dat zag er zo maf uit. Oohjaa, Jelle had zelfs nog een zee paardje gevonden. Die volledig op ging in z’n omgeving. Eind van de middag waren we weer terug in ons guesthouse en hebben we even heerlijk gedoucht

’s Avonds hebben we pizza gegeten en daarna hebben we nog een biertje gedaan met Sietske, het meisje dat we ’s morgens tegen kwamen.
Daarna zijn we lekker ons bedje ingegaan. En hebben we een heerlijke rustige nacht gehad. Zonder blaffende honden, luide mensen en wat was het fijn dat de ventilator de hele nacht aan stond.

Angkor Wat??

Angkor Wat??

In Siem Reap hadden we een leuk huisje gevonden via Airbnb. Een woning met 2 verdiepingen, 2 slaapkamers, badkamer, keuken, wasmachine en een bank. We vonden het heel fijn om even een huisje voor ons zelf te hebben. Zo konden we alles weer eens even zelf wassen. Lekker boodschappen doen en zelf koken. Maar ook gewoon even relaxen op de bank. En niet weer in een hotel kamer zonder raam/balkon. We hebben er dan ook uitgebreid van genoten. En we hebben allebei nog wat buikklachten gehad. Maar daar hadden we nu de tijd voor. We hoefden tenslotte nergens heen……
Nouja, we moesten wel ergens heen. Namelijk het hoogte punt van Cambodja. Iets wat bij ons allebei op de bucketlist stond. Namelijk de tempels van Angkor.
De dagen vlogen voorbij. En de eerste dagen was ik echt te beroerd om wat te doen. Gelukkig heeft Jelle goed voor me gezorgd. En is hij boodschappen gaan doen en even langs de apotheek geweest. Toen ik me eindelijk weer beter voelde huurden we een scooter en reden naar de kaartverkoop. Helaas was die net gesloten. En konden we de volgende ochtend om 5uur terecht. 1 ding wisten we zeker. We gaan hier NIET om 5uur in de rij staan!

De meeste toeristen kiezen ervoor om 1 dag naar de tempels te gaan.
Ze gaan massaal om 5uur een kaartje kopen en daarna als een speer naar Angkor Wat om de zonsopgang te zien.
Wij vonden het een goed idee om dit te skippen. Er zijn genoeg andere tempels die je voor je zelf hebt als je hier ’s morgens vroeg heen gaat. We gingen ’s middags langs het ticket kantoor en kochten een ticket voor 3 dagen.
We moesten op de foto en binnen no time hadden we onze kaartjes in handen inclusief foto.
Dat ging echt heel rap.

De volgende ochtend ging onze wekker al vroeg, we hadden alleen allebei erg veel moeite om uit bed te komen.
Na wat getreuzel zaten we dan eindelijk op de scooter naar de tempels.
We reden helemaal naar de achterste tempels en die hadden we bijna voor onszelf. Daarna reden we nog naar diverse andere tempels. Bij één tempel moesten we over een steiger lopen. En daar was zoveel klaver te zien. Ze hadden bijna allemaal 4 blaadjes. Dat betekende dus een hoop geluk voor ons. haha
We bezochten nog wat andere tempels, maar naarmate het later werd, werd het ook steeds warmer en drukker.
We besloten om terug te gaan naar ons huisje. En nog even onze ogen dicht te doen.

De dag erna zijn we wederom vroeg uit bed gegaan, wel weer met de nodige vertraging. Maar de meeste tempels mag je toch pas vanaf 7:30 bezoeken. We waren er wel wat eerder en we vonden een tempel die al vroeg open was. We hebben daar naar de opkomende zon gekeken. Daarna zijn we snel naar de Ta Prohm tempel gereden. Deze tempel is bekend van de film Tomb Raider. We waren er precies om 7:30 en met een handjevol mensen gingen we naar binnen.
Deze tempel in overwoekerd door bomen. Wat echt een prachtig gezicht is. We hebben hier dan ook zeker even de tijd genomen om alles goed te bekijken en op de foto te zetten.

Na de Tomb Raider tempel zijn we doorgereden naar de Bayon tempel. Een van de meeste grote en populairste tempels van het complex. De meeste toeristen gaan hier heen na het zien van Angkor Wat.
We waren dus precies op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Het stond helemaal vol met (Chinese) toeristen. Het was echt te erg voor woorden. We hebben ook alleen maar foto’s kunnen maken met toeristen erop. Maar zo krijg je wel een goed beeld van de drukte.  Zelf waren we er al snel klaar mee en reden we nog een rondje over het complex.
Daarna besloten we om weer terug te gaan naar ons huisje.

’s middags hebben we nog een tempel bezocht die zo’n 40km buiten Siem Reap ligt. Maar volgens de verhalen wel echt moeite moet zijn om naar toe te rijden. Deze tempel was inbegrepen in het ticket wat we hadden voor Ankor.
De 40km duurde toch wat langer dan we gedacht hadden en we kwamen een kwartier voor sluitingstijd aan. Het was gelukkig niet zo’n groot complex. Maar wel heel mooi. Ze zon begon al te zakken. En dus was ons favoriete uurtje begonnen. Helaas was de beveiliging nogal al streng. En moesten we stipt om 17:30 het complex verlaten. We hebben wel geprobeerd wat tijd te rekken. Maar helaas was dit niet mogelijk. Tijd om weer terug te rijden.
We besloten om terug door het Angkor gebied te rijden, wat een erg leuk gezicht was.
Tusses de verschillende tempels wonen gewoon mensen. Er zijn scholen en nog meer voorzieningen. Er was geen toerist meer te bekennen. Alleen nog de lokale bevolking. Het was op een bepaalde manier ook een beetje eng om ’s avonds tussen de tempels door te rijden. Maar het leefde op de een of andere manier wel gewoon. Op de grasvelden waren kinderen aan het spelen. Mensen zaten gezellig op kleedjes bij elkaar. Iets waar het ’s avonds te warm en te druk voor is.

De laatste dag stonden we wederom vroeg op. Dit keer reden we eerst langs Angkor Wat. En het was er echt heel, heel, heel druk. De tempel zelf konden we vanaf de weg niet zien. Maar wel de ontelbare bussen, minivans en tuktuks. Dit was echt te bizar voor woorden. We reden naar een van de gates in het park. Er zijn verschillende poorten te vinden in het complex. Maar de meeste worden gebruikt als doorgang voor de lokale bevolking. We vonden er één die niet te druk was. En tussen het verkeer door konden we mooie foto’s maken. Na het fotograferen van de gate zijn we nog naar 2 kleine, onbekende tempels gereden. Die ook heel mooi zijn, maar door de meeste toeristen worden overgeslagen. Wat weer een pluspunt voor ons was.

Aan het eind van de middag zijn we terug gegaan om dan toch Angkor Wat te bezoeken. We konden het niet maken om ongeveer alle tempels gezien te hebben en de meeste bekende over te slaan. Het was alleen wat later dan we verwacht hadden, en we mochten nog net naar binnen. We hebben snel een glimp opgevangen van de tempel. Maar we hadden te weinig tijd om het hele complex te zien.

De tempels van Angkor waren zeker een hoogte punt van onze reis. Na de tegenslagen aan het begin van onze reis door Cambodja, maakte dit het allemaal weer goed. We zijn ook blij dat we hier onze reis zijn geëindigd. We hebben echt het mooiste voor het laatst bewaard. En we zijn ook helemaal bijgekomen. Verder hebben we hier vooral aan de planning gewerkt voor de komende weken. Zo staat China op de planning. En daar moet je het een ander al voor voorbereiden om een visum te kunnen aanvragen.

Jullie zien de verhalen en foto’s snel verschijnen.

 

Heftige dag!

Heftige dag!

Nog geen 40 jaar geleden was er nog oorlog in Cambodja. 1/4 van de bevolking werd gevangen genomen,
gemarteld en vervolgens gedood. Deze mensen waren onschuldig. Vandaag bezochten we 2 van deze plekken. En we zijn er behoorlijk van onder de indruk.

We begonnen bij de S- 21 gevangenis. Ook wel de Tuol Sleng gevangenis genoemd. S-21 staat voor security 21.
Vroeger was dit gebouw een school. Totdat het in beslag werd genomen door de rode khmer. We kochten een ticket en een audio speler. Die we in het Nederlands konden beluisteren. Dit maakte het allemaal nog wat intenser. Omdat je hierdoor duidelijk alle verhalen mee krijgt.
We begonnen op een soort buiten plaats. Waar 14 graven waren. Deze graven waren van de 14 laatste mensen die ze vonden nadat ze bevrijd werden.

De vroegere klaslokalen waren martel kamers geworden. In elke kamer stond een metalen bed. Met een ijzere staaf waaraan 2 enkelbanden zaten. De gevangenen zaten daarmee vast. En konden geen kant op. Ze moesten stil liggen. En als ze wilden zitten moesten ze daar eerst om vragen. 9 van de 10 keer werd het niet toegestaan met martelen tot gevolg. Heel heftig allemaal. Op elk bed was ook een metalen kistje te zien. Daar werden stukken huid, botten en andere menselijke delen ingestopt die na het martelen loskwamen.

Na het eerste gebouw gezien te hebben liepen we weer naar buiten. Daar waren rekstokken uit de tijd dat het nog een school was. De rekstokken werden tijdens de oorlog voor hele andere dingen gebruikt. Gevangen werden daar soms aangehangen en gemarteld.
We liepen het volgende gebouw in. In dit gebouw hingen allemaal foto’s. Foto’s die genomen zijn toen de gevangen werden binnengebracht. Foto’s van mannen, vrouwen, jongetjes, meisjes en soms zelf hele kleine kinderen.  Ze kregen een nummer. Hun naam werd in de gevangenis niet gebruikt. Alleen voor de registratie. Ze werden bij nummer genoemd en HET. Niks geen hij/zij. Ze werden behandeld alsof ze niemand waren. Het was zo bizar om al die gezichten te zien van al die onschuldige mensen. Sommige stonden lachend op de foto. Ze hadden echt geen idee wat ze te wachten stond.

Op het terrein waren nog 2 gebouwen. In het ene gebouw waren er op de begane grond allemaal kleine celletjes gemaakt. En op elke cel stond een nummer. Op de muur stonden de zelfde nummers. Daar heeft vroeger een metalen staaf gehangen met enkelbanden eraan. De gevangenen moesten zo lopen.
Op de verdiepingen boven waren grote cellen. Een van de mensen die het overleeft had, heeft een schilderij gemaakt hoe het er toen uitzag.
In het midden lagen weer diezelfde lange ijzeren staven. Daaraan zaten de gevangenen vast. Aan 2 kanten. 10 aan de ene kant en 10 aan de andere kant. En dan lag er dus nog zo’n rij. Ze mochten alleen maar liggen. Op de vieze tegels.

1x in de zoveel tijd moesten ze zich uitkleden en kwam er iemand langs met een tuinslang. Vanuit het raam spoot die met water in het wilde weg. En had je geluk als je nat werd. Anders was jouw beurt gewoon verkeken. De natte vloer moesten ze droog maken met hun eigen broek. En de rest van het water bleef gewoon liggen. En daar lagen ze dus zelf ook in. Het was echt zo onmenselijk allemaal.
In het laatste gebouw zagen we vooral de apparatuur die ze gebruikten om de gevangen te martelen. En nog meer schilderijen van de man die het overleefd heeft. Het gaf een duidelijk beeld hoe het er in die tijd aan toe ging. Vreselijk!

Nadat dit allemaal een beetje bezonken was, reden we naar de killingfields net buiten het centrum.

‘s Nachts werden de gevangen daar heen gereden. Ze hadden geen idee wat ze te wachten stond. Geblinddoekt stonden ze voor de massa graven. Hun kelen werden doorgesneden met messen en palmbladeren. Dit om kogels te besparen.
Ze sneden de keel door zodat ze geen geluid meer konden maken. Ondertussen werd er keiharde muziek afgespeeld. Om te verbloemen wat voor vreselijks hier allemaal gebeurde.
Vervolgens werden ze ik de graven gegooid. Honderden onschuldige mensen tegelijk. Naast een van de graven was een grote dikke boom. De boom hing nu vol met gekleurde armbandjes. Als teken van respect, herdenking aan de tijd van toen.

Het verhaal achter deze boom is wel het meeste bizarre verhaal.
Kinderen en baby’s werden bij hun voeten beetgepakt. Ze sloegen de baby’s en kinderen met hun hoofd tegen de boom, zodat ze zouden sterven. Vervolgens werden ze ook in de massa graven gegooid.

Op het terrein in een groot monument gebouwd. Het is een soort toren. In die toren zijn alle schedels, botten en andere gevonden delen verzameld en netjes gesorteerd. Het is een herdenkingplaats geworden. Als nagedachtenis van deze verschrikkelijke oorlog. Een oorlog waarbij zoveel onschuldige mensen hebben moeten sterven.

Mensen die slim waren, gestudeerd hadden. Geld hadden of soms alleen maar een bril droegen. Je kunt je gewoon niet voorstellen dat mensen tot zo iets in staat zijn. Gelukkig is deze verschrikkelijke oorlog over. Maar in veel oudere mensen is nog goed te zien wat deze tijd met ze gedaan heeft. Het enige wat wij kunnen doen is deze mensen respecteren en vriendelijke naar ze lachen. En heel heel soms krijgen we een lach terug. Maar de meeste mensen zijn zo erg verbitterd door die tijd. Dat ze dat nauwelijks nog kunnen.

Mysterieuze berg

Mysterieuze berg

Kampot was gelukkig een stuk gezelliger en chiller dan het eiland Koh Rong. 
De mensen waren hier super vriendelijk. En je werd niet continue omver gelopen door dronken toeristen. We huurden een scooter voor een paar dagen en gingen op pad. We reden een beetje rond in de omgeving en kwamen terecht bij een groot gebied met allemaal zoutvelden. Wat er echt super vet uitzag. We hebben even snel rondgekeken en besloten om terug te gaan met zonsopkomst.

Na de zoutvelden reden we door naar het plaatsje Kep, een klein kustplaatsje met een leuk strand. Kep staat voornamelijk bekend om de krab. Je kunt hier op de markt verse krab eten. We reden een rondje door het dorpje, en voor we het wisten reden we het alweer uit. Het was dus echt heel klein. Alleen waren we de markt nog niet tegen gekomen. Die bleek dus ook de andere kant op te zijn. We hebben even gekeerd en zijn toen naar de markt gereden. Op deze markt was niet alleen krab te koop. Maar van alles op het gebied van eten. Het meeste komt van de barbecue.
Zo kon je er krab krijgen, vis, inktvis en gebakken rat op een stokje. die hebben we maar even laten liggen ;).

Tot zo ver dus Kep. We reden terug richting Kampot. En net voor we daar aankwamen sloeg Jelle een zijweg in. We vinden het altijd erg leuk om door kleine dorpjes te rijden. En te zien hoe de lokale bevolking leeft. We kwamen uit bij een veld, met hele hoge palmbomen. Wat er echt mooi uitzag. We besloten om aan het eind van de middag terug te gaan, zodat we de zonsondergang daar konden zien.

Eind van middag waren we weer terug op de plek. En waren we klaar om foto’s te maken. Helaas kwamen we er daar pas achter dat we het een en ander van camera spullen vergeten waren. En was de zonsondergang toch niet zo mooi als dat we gehoopt hadden. Snel terug naar het hotel om de drone te halen en toen zijn we nog even naar de zoutvelden gereden. Helaas waren we net te laat voor de golden hour. 

De volgende ochtend ging de wekker al heel vroeg.  Dit keer wilden we wel op tijd zijn om de zonsopkomst te zien. En gelukkig waren we er vroeg genoeg. We zagen de zon opkomen boven de zoutvelden wat echt een fantastisch gezicht was. Dit zijn toch meestal wel de mooiste momenten van de dag om foto’s te maken. Zowel de zonsopkomst als de zonsondergang. Nadat de zon hoog aan de lucht stond, zijn we terug gereden naar ons hotel en hebben we nog even onze ogen dichtgedaan.

’s Middags zijn we weer op de scooter gesprongen. Vlak bij Kampot ligt een berg. Bokor Hill. Op deze berg zijn een aantal verlaten gebouwen te vinden, waaronder een kerk en een oud casino. En wij houden er van om te fotograferen in deze stijl.
De weg naar boven was de mooiste weg die we in heel Azië gezien hebben. En wederom baalde Jelle weer dat hij z’n longboard niet bij zich had. Dit was daar echt een perfecte weg voor geweest. Onderweg kwamen we nog langs een mega grote buddha en zagen we al wat verlaten gebouwen. Aangekomen boven op de berg hing er een beetje een mysterieuze sfeer. Het was er heel rustig en heel erg uitgestrekt. We reden eerst richting de kerk. En onderweg klonk en een soort propaganda muziek. Wat alles nog wat mysterieuzer maakten.

We kwamen al eerste langs de verlaten kerk. Alleen de buitenmuren en het dak stonden nog overeind. We konden achter de kerk op een berg klimmen wat een fantastisch uitzicht gaf over de kerk. Maar ook het dal aan de andere kant van de berg. Na de nodige plaatjes geschoten te hebben vervolgde we onze trip naar het oude casino. We konden het alleen niet zo snel vinden. Nog maar eens op google maps kijken. We zouden er nu dus moeten zijn. Bleek dat het “oude/verlaten” casino was omgetoverd in een nieuw hotel. Het zag er super mooi uit. Alleen hadden we hem liever in de oude staat gezien. We reden nog een stukje verder naar nog wat verlaten gebouwen. Toen we terug reden kwamen we langs een bezoekers/informatie centrum. Het was alleen al gesloten, maar door de ramen konden we een hele grote maquette zien.
Ze gaan deze hele berg volbouwen met huizen, scholen, een zwembad, ziekenhuis, hotels en casino’s. Het wordt een soort Vegas voor de Chinezen. Vandaar ook die bijzonder mooie weg naar boven.

We waren blij dat we nog wat konden zien van de oude gebouwen. Maar over een aantal jaren hoef je hier als niet Chinese toerist echt niet naar toe. Tenzij je natuurlijk een gokje wilt wagen in een van de casino’s.

Het was nog niet genoeg

Het was nog niet genoeg

We hebben eerst een paar dagen gechild op stranden van Koh Rong. Maar dit eiland leek meer op een GOGO bestemming dan een chill eiland. We voelden ons hier ook niet helemaal thuis.
En waren ook weer blij om dit eiland te verlaten. Helaas was onze reispech van de afgelopen dagen nog niet genoeg geweest. Want onze ferry had problemen. Waarschijnlijk zat er iets van een touw in de schroef. Want we waren nog niet weg gevaren van de steiger. Of we lagen al weer stil. Een van de bemanningsleden trok z’n kleding uit en ging te water. Maar daardoor was het probleem nog niet opgelost. En even later lagen we weer aan de steiger.
Gelukkig duurde het niet heel lang voor dat we verder voeren.
Er stond deze dag een hoop wind. Wat best lekker is als je een daagje aan het strand zit.
Maar om dan met een boot over zee te gaan, is iets minder.
Gelukkig hebben we allebei zonder spugen de kant gehaald. En hebben we onszelf eerst maar eens getrakteerd op een koud glas cola.

De dag erna gingen we met de bus naar Kampot. De avond ervoor hadden we al tickets gekocht. En de volgende dag moesten we ons om 10:30 melden.
We zouden opgehaald worden tussen 10:30 en 11:00 uur. We werden opgehaald in een gammele minivan. Waar onze tassen bijna niet meer bij konden. We waren alleen niet de laatste die instapten. Op een andere plek moesten er nog 5 mensen bij. Echter was er nog maar plek voor 1 iemand. Maar na wat proppen. Pasten we erin.
Gelukkig was dit niet de bus waarmee we naar Kampot zouden rijden. 
Aangekomen bij de grote bus. Konden we onze tassen afgeven. En die werden met een hoop gezucht en gepuf in het ruim gestopt. Het duurde even, maar uiteindelijk zaten ze erin. We vinden het altijd wel fijn om met onze eigen ogen te zien dat onze tassen daadwerkelijk in de bus worden gestopt. Nadat we een plekje gevonden hadden in de bus. Samen met de rest. Konden we vertrekken. Maar nee hoor. We gingen nog niet. Ergens in de bus zaten mensen die niet met deze bus mee moesten maar 1 bus later. Dat verklaarde ook, waarom er te weinig plek was in de minivan. De mensen werden opgespoord en ze werden uit de bus gehaald. Samen met hun bagage. En je raad al hoe dat ging, inderdaad met gezucht en gepuf.
Niet veel later kwam er een gezin aan met 6 mensen. 4 volwassenen en 2 kinderen. De eerste 2 volwassen hadden al een plekje. Maar er waren nog maar 3 zitplaatsen over. Voor 4 mensen.
Dat ging dus niet. Dus alle 6 de mensen gingen weer uit de bus. De organisator van de bus werd er ook niet vrolijker van. En wist niet wat ze met de situatie aan moest. Ze vroeg vervolgens aan een meisje die alleen reisde of die niet een bus later wilden nemen. Maar gelukkig deed ze dat niet. Toen kwam het personeel met een krukje aanzetten. Maar de vrouw van het stel van 6 maakte even duidelijk dat dat niet ging gebeuren. Ook niemand anders van de bus mocht daarop gaan zitten.
Op een gegeven moment kwam de organisator weer de bus in, en vroeg aan een andere meid of ze voorin in het gangpad wilden zitten. Dan kreeg ze het geld van haar ticket terug. 
Dat had ze er wel voor over. 
Een uur later dan gepland, zat iedereen in de bus, en waren we onderweg.

Aangekomen in Kampot, stond de volgende groep al te wachten. Die hadden natuurlijk een uur moeten wachten. We stapten uit de bus. Maar er kwam niemand helpen met de tassen.
De mensen die stonden te wachten waren hun tassen er al in aan het proppen. Terwijl wij die van ons er nog uit moesten halen. Gelukkig was dat zo gepiept. En hebben we de chaotische bende snel verlaten.
Het was maar een klein stukje lopen naar ons hotel. En dat was gelukkig een hele nette kamer, lieve mensen en een rustige locatie. Hier konden we even bijkomen van al dat feest gedruis van de afgelopen nachten

Bali -> Cambodja

Bali -> Cambodja

Om 13.00 werden we door de eigenaar van ons guesthouse op Bali naar het vliegveld gebracht.
We vlogen eerst van Bali naar Kuala Lumpur. En 17uur later zouden we van Kuala Lumpur naar Sihanoukville, Cambodja vliegen. We hadden een hotel geboekt vlakbij het vliegveld in Kuala Lumpur. We hadden hier een paar maanden geleden ook geslapen met de Formule 1. Het hotel lag dicht bij het vliegveld en was makkelijk per trein te bereiken.

We checkten op Bali in bij zo’n SELF CHECK IN paal. We kregen netjes allebei 2 boardingpassen en we kregen bagage labels. Voor de vlucht van Bali naar Kuala Lumpur. Mooi dachten we. Dat is dan geregeld. Dan pikken we onze bagage op in Kuala Lumpur, gaan we naar het hotel, slapen we daar een nachtje en de volgende dag pakken we de trein terug naar het vliegveld.
HELAAS, we moesten onze bagage droppen. En de vriendelijke meneer verscheurde onze bagage labels. Printten andere uit, deed deze om onze bagage, plakte er nog een extra sticker op. En weg waren onze tassen.
Uhm, meneer? Moeten we onze bagage ophalen in Kuala Lumpur? Nee hoor, deze worden naar het volgende vliegtuig gebracht. En zijn door gelabeld. 
SHIT, SHIT. Zitten we dan een nacht in een hotel in Kuala Lumpur zonder schone kleding, ondergoed en toilettas.
Gelukkig konden we ons er snel overheen zetten en moesten we er wel heel hard om lachen.

Op het vliegveld in Kuala Lumpur pakten we de trein en stapten we bij de eerste halte uit. 
We zijn gelijk doorgelopen naar het restaurant/foodcourt. En bestelden 20 saté stokjes, 2 porties rijst, 2 mango smoothies en Paprik ayam. (iets met kip, paprika en een lekker zoet sausje).
En dat smaakten allemaal weer heerlijk. Daarna zijn we gaan inchecken. En hebben we hebben lekker geslapen.
De volgende ochtend pakten we de trein weer terug naar het vliegveld en konden we zo doorlopen naar de douane. Best wel fijn eigenlijk dat we geen bagage bij ons hadden. We snakten alleen wel naar een deo en een tandenborstel met tandpasta. Maar ja, als dat het enigste is. Na 5 maanden op elkaars lip zijn we wel ergens aan gewend geraakt.

We konden al vrij snel boarden. En voor we het wisten zaten we weer in de lucht. Inmiddels was dit onze 15e vlucht in 5 maanden tijd. Maar toch blijf het altijd weer een beetje spannend. En ben ik weer opgelucht als we veilig geland zijn.
Nu maar hopen dat onze bagage ook in dit zelfde vliegtuig zit.

We mochten lopend vanuit het vliegtuig naar de immigratie toe. En man wat was dat een gedoe zeg. We hadden van te voren al het een en ander uitgezocht. Zo hadden we al een pasfoto bij de hand en moesten we allebei 30 dollar betalen voor ons visum. Er waren meerdere loketten. Maar nergens stond duidelijk aangegeven in welke rij we moesten staan. In het vliegtuig hadden we al diverse formulieren gekregen en ingevuld. Maar op het vliegveld wilden ze dat je nog een ander formulier invulden. Oké prima, na dat formulier ingevuld te hebben konden we weer achteraan in de rij aansluiten.
Na ruim een uur waren we dan eindelijk door de immigratie heen. Gelukkig was dit vliegveld niet super groot. En lagen onze tassen netjes op ons te wachten.
Een Australische jongen kwam naar ons toe gelopen en vroeg of we een taxi met hem wilden delen naar het centrum. Goed idee, dat scheelt weer in de kosten.

De jongen werd in het centrum afgezet en wij wilden gelijk naar de haven omdat we wat hadden geboekt op een eiland voor de kust. De taxi chauffeur bracht ons naar een ticket kantoor. En we konden nog tickets krijgen voor die dag. Ook moesten we nog pinnen. En dat lukte en lukte maar niet. Uiteindelijk konden we bij 1 bank terecht. De chauffeur zetten ons af in de haven. En we gingen inchecken voor de boot.

 Maar toen vertelden deze ontzettend lieve (niet dus) vrouw, dat de laatste boot al vertrokken was. En we morgen de eerste zouden zijn. Wel moesten we terug naar kantoor om ons ticket te laten wijzigen. Ohnee, niet ook dit nog.
 We zijn eerst maar even bij een restaurantje gaan zitten. Ik bestelde wat te drinken en te eten. En Jelle is terug gaan lopen naar het kantoor. Het personeel liep inmiddels al buiten. Maar gelukkig waren die wel zo vriendelijke om ons te helpen. En hebben ze de tickets gewijzigd voor ons.
We konden vlakbij voor een leuk prijsje een kamer boeken voor 1 nacht. Zodat we de volgende ochtend op tijd de boot konden pakken naar het eiland.

Onderwater wereld

Onderwater wereld

Na een paar dagen Ubud was het tijd om door te reizen naar de kust. We reden met onze chauffeurs en alle bepakking naar Lovina. Een kustplaats aan de noordkust van Bali. Met (als het goed is)  mooie zandstranden. Op de weg er naar toe stopten we nog bij een tempel complex. Gelegen aan een heel groot meer hoog in de bergen. Het was een behoorlijke toerischitsche trekpleister. Maar wel prachtig. Er waren een hoop toeristen van het eiland Java. En op een gegeven moment stond ik even alleen en kwamen er 2 gesluierde vrouwen naar me toe. Ze vroeg iets met: PHOTO? Ik begreep dat ze vroeg of ik een foto van hun wilden maken. YES. Maar al snel begreep ik dat dat niet de bedoeling was. 1 van de vrouwen kwam naast me staan. En de ander maakte de foto. En daarna moest het nog een keer, maar dan andersom.

Nadat ons bezoekje aan de tempel reden we verder. Het was een behoorlijk pittig weggetje met allemaal leuke slinger bochtjes. Jelle baalde dat hij z’n longboard niet bij hem had. Want dit was er een mooie weg voor. ( ik was maar al te blij dat hij die niet bij zich had, veel te gevaarlijk )
Onderweg kwamen we nog langs de beroemde poort naar een golfgate. Deze poort is erg bekend onder de instagrammers. Daar zijn we een dag later ook naar terug gegaan om foto’s te maken.

Aangekomen bij ons hotel was het toch niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. In een van de kamers was een grote kikker, en in de andere een vogel. En uit hun bek kwam water en dit moest dan als douche dienen. Verder lag het strand vol plastic. En was dit niet helemaal wat we in gedachten hadden. Ondertussen was onze chauffeur al aan het rondvragen of het strand er een paar kilometer verder op beter uitzag. En zaten m’n vader en ik te kijken voor andere accomodaties. Gelukkig konden we met de eigenaar van dt hotel voor een leuk prijsje annuleren. Ze snapten wat we bedoelden. En we vonden het allebei erg vervelend. We werden door de chauffeurs naar een ander hotel gebracht. Daar kregen we alle soorten kamers te zien, het zwembad en natuurlijk het strand. Dit strand zag er een heel stuk beter uit.

We besloten om in dit hotel te verblijven. Nu alleen nog een kamer kiezen. De ene kamer was nog luxer dan de andere. M’n moeder had haar favoriet al gevonden. Een grote kamer, met 2 slaapkamers gelijk aan het zwembad. Maar die bleek toch wel te prijzig te zijn. We kozen uiteindelijk voor de studio’s. En toen kregen we een gratis upgrade naar de studio’s met dompelbad. Hadden we toch nog een klein beetje geluk gehad. Ook kregen we allemaal een voucher voor de spa. Een 30 minuten durende massage.

Nadat we allemaal geïnstalleerd waren hebben we even gegeten bij het zwembad.
Daarna zijn Joanita en ik onze voucher gaan inleveren bij de spa. De mannen wilden geen massage en na wat gebabbel mochten Joanita en ik allebei een uur. Heerlijk. We hebben er echt van genoten.

De volgende ochtend hebben Jelle en ik een scooter gehuurd.
We zijn via een hele leuke omweg weer naar boven gereden. We reden over hele smalle wegen door de boeren dorpen.
En af en toe stond er iemand hard naar ons te roepen en te zwaaien. Ondertussen werd het kouder en kouder.
En zaten we helemaal in de mist. We konden nog maar een paar meter ver kijken.

We zijn eerst naar de beroemde gate gereden. Maar daar waren zoveel mensen.
Dat we al weer snel door gereden zijn. Op internet lazen we dat er in de buurt een oud, verlaten hotel moest zijn.
We gingen opzoek naar dat hotel. Voor zo’n €0,30 mochten we naar binnen. Er stonden maar 2 andere scooters.
Dus dat was een goed teken.
We liepen door de verschillende kamers. De een was nog groter dan de ander.
Echt zo zonde dat  ze dit zo hebben laten vervallen.
Het was van een Chinese eigenaar geweest, maar helaas is die failliet gegaan.
Je ziet dat ze ook alles uit het hotel hebben gehaald. Alle stopcontacten, schakelaars, baden.
Alleen de wc’s waren nog aanwezig.
Verder zijn grote delen van het gebouw overwoekerd door planten en mos.
Wat een heel mooi gezicht is.
We hebben ons hier dan ook zeker vermaakt.

Nadat we “bijna” alle kamers gezien hadden, was het tijd om terug te gaan naar de gate.
In de hoop dat het nu wat rustiger is. We houden er namelijk erg van om dit soort plekken voor ons zelf te hebben.
We kwamen aan en gelukkig was het er een stuk rustiger. Het begon (gelukkig) net wat te regenen en daardoor gingen de mensen die er waren alweer snel weg. En hadden we deze plek even voor onszelf. Maar toen het weer droog was, waren de mensen ook weer terug. We hebben nog een tijdje staan wachten en tussen door konden we wel steeds een foto maken. Maar het was niet helemaal geworden zoals we gehoopt hadden. haha.

Oordeel zelf maar:

We zijn weer terug gereden naar het hotel. En er was nog steeds zoveel mist. We konden echt maar een paar meter ver kijken. En koud dat het was. Gelukkig werd het alleen maar beter toen we naar beneden reden. En terug bij het hotel was er niks te merken van de kou en de mist.  De tijd was alleen wat harder gegaan dan we gedacht hadden. Dus een middagje aan het zwembad zat er voor ons niet meer in.

De volgende ochtend werden we al vroeg opgepikt. We gingen een dagtrip maken naar het Menjangan National park. Een park dat in noordwesten van Bali ligt. Bijna tegen Java aan. Dit park staat voornamelijk bekend om het mooie koraal. En dat was nou net wat wij wilden zien.
We reden in ongeveer een uur naar het park. Daar stapten we op een bootje en voeren we naar Deer Island. Op de plaatjes zag het er prachtig uit. Een super mooi zandstrand. En mooi koraal.

Het mooie zandstrand was alleen nergens te bekennen. En onderweg was het ook nog gaan regenen.
M’n moeder houd sowieso niet van snorkelen en Stefan had een oorontsteking opgelopen, dus die mocht niet met z’n oor in het water. Voor hun was er dan ook maar weinig te beleven op het eiland.
Jelle, Joanita en ik gingen mee met een snorkel gids. En m’n vader ging de boel wat dieper verkennen. En ging met een duikinstructeur op stap. Het koraal was nog redelijk in takt. En er waren zoveel verschillende soorten vissen te zien. Ze kwamen echt in alle kleuren, vormen en maten voorbij. Geweldig.
Na een uur kwamen we weer terug bij de steiger. De boot was inmiddels vertrokken om de duikers op te halen.
En wij stonden lekker te koukleumen aan de kant. In het water was het lekkerder dan eruit.
We kregen onze lunchpakketjes en toen we die op hadden was het tijd om weer aan boord te gaan.

We voeren zo’n 300 meter. En dit was de volgende stop. Voor zowel de duikers als voor de snorkelaars.
We gingen met hetzelfde ploegje weer te water. En volgende onze snorkelgids. Dit keer kwam hij naar boven met een koraal bol. En die mochten we even vasthouden.
Even later had hij een fel blauwe zeester van de bodem gepakt. Die dingen voelen zo raar aan.
Nadat we allemaal weer uit het water waren, was het tijd om terug te varen.
We hadden gehoopt een hele dag op dit eiland door te brengen. Maar het was toch niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. Om te snorkelen en te duiken is het prachtig. Maar verder is er echt niks te doen. Stefan en m’n moeder hadden eigenlijk beter in het hotel kunnen blijven.
Maar ach, dat wisten we van te voren ook niet.

De dagen erna hebben we nog even van elkaar genoten in Sanur. En toen was het helaas weer tijd om afscheid van elkaar te nemen. Het waren 2 fantastische weken. Waarin we even van luxe konden genieten, maar ook van elkaar. We konden vertellen over onze avonturen. En even de verhalen van thuis aanhoren.
De afgelopen maanden zijn voor ons voorbij gevlogen.
Wij gaan gewoon nog even verder met reizen. En we kijken uit naar het volgende bezoek dat komen gaat.
Zo benieuwd wat ze van Azië gaan vinden.

Downhill

Downhill

Om 7:30 stonden we klaar om opgepikt te worden. Vandaag stond er een actieve dag op de planning.
Na een uurtje rijden stopten we uit en sprongen we op de mountainbike.
Een gids ging ons voor en het enigste wat wij hoefde te doen was hem volgen, sturen en in onze remmen knijpen.
Het was een rit van zo’n 2 uur. En we daalden eigenlijk alleen maar af.
Af en toe maakte we een kleine uitwijking en reden we door de tuinen van de groente telers.
Na een tijdje vroeg hij of we wat spanning wilden en wat blubber?
Naja een beetje spanning kon geen kwaad. We sloegen een zijpad in. En we reden tussen de rijstvelden.
En lekker door de bagger. Iedereen kon net z’n fiets recht houden zonder uit te glijden.
Was dat genoeg blubber? Voor nu even wel ja. We reden door verschillende dorpjes.
Stopten bij tempels en ondertussen kwamen we aan bij de rijstvelden. Er waren volop mensen bezig met het oogsten van de rijst. Een prachtig gezicht om te zien.

We kregen weer een keuze: netjes over het pad of toch een beetje door de blubber?
We kozen toch weer voor de blubber. Haha. We reden over een soort dijkjes tussen de rijstvelden.
Maar op een geven moment was het een grote baggerzooi. Het was te erg en te veel om er doorheen te kunnen fietsen.
De enigste optie was: lopen. Onze gids trok z’n schoenen uit. Wij hebben ze toch maar aangelaten. En liepen we met de fiets aan onze hand door de blubber. Soms zakten we tot ver boven onze enkels in de blubber. En dan moest je ook nog je fiets er door heen trekken. Uiteindelijk hebben we allemaal de finish bereikt. We kwamen weer op de hoofd weg terecht.
En in een soort open riool waar het water van de rijstvelden uitkwam. Wasten we onze fiets schoon. En onze voeten, schoenen en benen.
Toen iedereen er weer een beetje schoon uit zag zijn we door gereden. We reden tussen de prachtige rijstvelden door. En als beloning kregen we allemaal een verse kokosnoot.

Na het fietsen was het tijd voor de lunch. We werden naar een restaurant gebracht. En kregen allemaal een menu kaart.
We wilden onze bestelling opgeven. Maar er was niemand om dat te doen. Even later kwamen ze aangelopen met 6 borden nasi met kip. Geen idee waarom we een menukaart kregen. Maar het was in elk geval erg lekker.
Terwijl we aan het eten kwamen arriveerde onze volgende gids. Met hem gingen we raften.

We kregen allemaal een zwemvest aan en een helm op. Toen moesten we in de auto stappen. We hadden alleen een auto voor 7 personen(inclusief de chauffeur) maar we gingen er met z’n achten in (inclusief gids) en ook hadden we allemaal ons zwemvest aan en een helm op. Geen idee wie dit bedacht had? Maar dat gaat niet helemaal passen natuurlijk.
Gelukkig hoefden we maar 5 minuten in de auto. En toen stonden we aan het startpunt van het raften.
Nouja, startpunt. Het startpunt lag niet ver. Maar wel heel diep. We moesten nog zo’n 200 traptreden afdalen voor we bij de rivier waren. Onze spieren waren in ieder geval goed opgewarmd. Aangekomen bij de boot kregen we allemaal een peddel. En wat instructies. En toen was het tijd om te vertrekken.

Het begin was vrij rustig. Af en toe een kleine afdaling. Tot we bij een waterval aankwamen. En we wisten natuurlijk al wat hier ging gebeuren. En inderdaad niet veel later was iedereen zeiknat. En zo ging dat natuurlijk de hele afdaling door. Onderweg kwamen we andere boten tegen. En dan werd het gelijk een wedstrijd. Wie kon het hardst spetteren.
Jelle en ik zaten voorin. En daardoor waren wij vaak de pineut. Bij elk watervallletje of wand waar we tegen op botsten waren we de sjaak.
Maar soms ging hij ook achteruit tegen de wand. En dan lagen we onderin de boot.
Op een geven moment werd het ook wat ruiger. En was het elke keer weer een overwinning dat er niemand uit de boot was gevallen.
Bijna aan het eind hadden ze een soort dam gemaakt. En er was een speciale soort glijbaan voor de raft boten. We gleden vrij hard naar beneden en de voorkant van de boot klapten dubbel. Lekker tegen onze knieën aan.
Daar hebben we nog wel een paar dagen spierpijn van gehad. Aan het eind van de rit moesten we nog even een paar keer leuk lachen voor de foto’s. En zat ons raft avontuur er weer op. Jammer genoeg moesten we ook de ongeveer 200 traptreden naar boven lopen. En dat was voor sommige best zwaar.
Na het beklimmen van Adam’s Peak kunnen Jelle en ik aardig goed tegen het beklimmen van traptreden.

We kregen de mogelijkheid om ons om te kleden en te douchen. En toen was het weer tijd om te eten. We kregen wederom een bord nasi, een lekker kippetje en kroepoek. Hmm, die kroepoek is echt lekker hier op Bali.

Toen ons eten op was, was het tijd om de foto’s te bekijken. Maar het was lastig om een keus te maken. Uiteindelijk hebben we maar een cd gekocht waar alle foto’s opstaan.
Na het eten en de foto’s werden we weer veilig thuis gebracht. En hebben we een duik in het zwembad genomen.

Best to BUDDHA

Best to BUDDHA

Na een aantal dagen ik de Villa was het tijd om alle spullen weer in te pakken en door te trekken.
We reden met 2 auto’s naar Ubud. Helaas hadden we daar niet de luxe van een privé villa.
Maar verbleven we in een hotel tussen de rijstvelden. En ons zwembad keek uit op de jungle.

Nadat we hadden ingecheckt zijn we weer in de auto gestapt en heeft de chauffeur ons naar de fabriek/winkel van BUDDHA TO BUDDHA gebracht. Bekend van de brede armbanden en ringen.
We kwamen in een heel klein fabriekje terecht waar iedereen met iets anders bezig was.
De een was het metaal door een steeds kleiner gat aan het trekken. Waardoor het metaal steeds wat dubber werd.
Weer een ander was bezig verschillende schakels aan elkaar vast te zetten.
En de volgende was bezig om de ringen aan elkaar te solderen.
Na een kleine rondleiding mochten we in de winkel kijken. En daar gingen we toch wel een beetje van glunderen.
Ze hadden er zoveel mooie sieraden. En ook nog voor een leuke prijs.

Stefan en Joanita gingen gelijk op de BUDDHA TO BUDDHA sieraden af.
Alleen zagen we dat het geen BUDDHA TO BUDDHA heette maar BEST TO BUDDHA.
De eigenaar had de samenwerking met deze fabriek stop gezet.
En nu zijn ze zelf verder gegaan onder de naam BEST TO BUDDHA.
Maar de sieraden zien er precies het zelfde uit.
Jelle en ik hadden allebei een mooie armband gekocht. En Stefan en Joanita hadden ook verschillende sieraden.
We zijn daarna terug gereden naar het hotel en die middag hebben we lekker bij het zwembad gelegen.

De volgende ochtend gingen Jelle  en ik er al vroeg uit.
We wilden een scooter huren om naar een waterval te rijden. Helaas ging de scooter verhuur pas om 9u open.
En ging ons plannetje die dag niet door.  We zijn toen nog maar even terug naar bed gegaan.
En hebben ons die dag prima vermaakt aan het zwembad.