Tag: Sri lanka

1 jaar op reis

1 jaar op reis

4 september 2017. De dag dat we vertrokken. De dag dat we afscheid namen van onze familie. We waren nog een beetje gaar van het afscheidsfeestje. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat het een van onze beste feestjes ooit was! En wat waren er een hoop mensen. Zoveel lieve vrienden, collega’s en familie. Dat heeft ons echt goed gedaan. En nu nog steeds. We vinden het erg fijn om nog zoveel contact te hebben met jullie.

We hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing. Althans op een paar momenten na dan. En de eerste was al snel. We kwamen 5 september aan in New Delhi, India. En ik denk dat dat een van de beste maar ook een van de slechte plekken op aarde is, om je reis te beginnen. 

Moe van het reizen, nog gaar van het feestje kwamen we aan in het hotel. De mensen waren trouwens super aardig in t hotel. Maar buiten op straat. Het was verschrikkelijk. ’s Avonds lagen we allebei te huilen in bed. En hadden we echt zo iets. Waar zijn we aan begonnen??
Was dit echt wat we wilden? Gisteren waren we nog thuis, en hadden we zoveel fijne mensen om ons heen. We zijn huilend in slaap gevallen. Maar vanaf toen werd het gelukkig alleen maar beter.

Als we nu terug kijken zijn we blij dat we in India zijn begonnen. Het was het verschrikkelijkste land waar we geweest zijn. Maar ook zeker een van de mooiste. Jammer dat er door een groot deel van de bevolking niet netjes met je wordt omgegaan. Maar daar hebben we nu profijt van. En valt alles na India alleen maar mee.

Onze 2e grote dip was de avond voor kerst. We hadden bedacht dat we een witte kerst wilden. En  vanaf Sri Lanka was het niet te duur om naar de Malediven te vliegen. En die kans wilden we natuurlijk niet laten schieten. Heerlijk met de kerst met je billen op een wit strand zitten. Wie wil dat nou niet? Uhm,, wij?? 

We zaten op een mooi eiland met nauwelijks toeristen. Maar officieel is de Malediven een Islamitisch land. Er werd dan ook niks met kerst gedaan. En er was geen druppel alcohol te krijgen. Verder moest ik bedenkt over straat. Toen hadden we t wel even moeilijk. En hadden we eigenlijk ook wel graag willen aanschuiven aan het kerstdiner. Jelle was zelfs in voor de Gourmet! haha. 

Tot zover onze diepte punten.

Verder hebben we het alleen maar super gehad. Op wat ziektekwaaltjes na. Maar gelukkig waren die tot nu toe altijd verholpen met de medicijnkoffer die we bij ons hebben. 

We zijn inmiddels een jaar en 14 landen verder.

  • India
  • Maleisië
  • Brunei
  • Thailand
  • Sri Lanka
  • Malediven
  • Singapore
  • Bali, Indonesië
  • Cambodja
  • Hong Kong
  • China
  • Vietnam
  • Filipijnen
  • Australie

Hebben we op 104 verschillende bedden geslapen. En ontelbaar veel mooie plekken gezien.
Wat is de wereld toch groot en mooi! En zijn er zoveel lieve mensen op de wereld. Die maar met een klein bedrag rond komen op een dag. En toch zo gelukkig zijn. Ik denk dat dat wel een van de belangrijkste dingen is die we geleerd hebben op reis. Gelukkig zijn met wat je hebt. We leven al een jaar uit een rugzak en hebben ondertussen niet super veel meer bij ons. Natuurlijk houden we van mooie spullen en leuke kleding. Maar hoe minder je hebt. Hoe minder druk je je hoeft te maken om de spullen die je hebt. En zo dus meer tijd over hebt om te genieten. En rust in je hoofd hebt. 

Genoten hebben we zeker, en doen we eigenlijk nog steeds als we terug denken aan al het moois dat we gezien hebben. Maar er zijn natuurlijk wat plekken, landen die ons echt zijn bijgebleven. Landen waar we zo weer naar terug zouden gaan

Een van onze favoriete landen was toch wel China. Hoewel China best pittig was. En vooral ook erg koud. Heeft dit bijzondere land ons veel moois gegeven. Het land is zo groot en divers. En ondanks dat bijna niemand Engels spreekt, doen ze ongelofelijk hun best om je te helpen. We hebben de mooiste en bizarste natuurparken gezien, uren in de trein gezeten, de gekste Chinezen zien dansen in t park, de ontzettend rare gewoontes van de Chinezen gezien en soms onverwachts ook nog heel lekker gegeten. Een land waar we zeker nog een keer naar terug willen. ( We zijn nu voorbereid op “alle” gekke gewoontes). 

Voor en na China zijn we in Hong Kong geweest. Een fantastische stad. Het overgrote deel is Chinees. Maar eigenlijk staat alles ook wel in het Engels aangegeven. Het is wel een dure stad. Maar als je elke dag bij de Mac Donalds gaat eten valt het best mee. haha. Een stad die zoveel te bieden heeft. Het is een oude stad en behoorlijk volgebouwd. Maar zo ontzettend gaaf om te zien. Een stad die je nergens anders ziet. Volgebouwd met torenhoge gebouwen. De stad waar geen slaapplaats was voor onze eerste nacht. Je zou toch denken dat er genoeg slaapplaatsen zouden zijn. Maar het hotel wat we geboekt hadden, had onze kamer aan een ander gegeven. Ondanks dat we hadden aangeven dat we ’s nachts zouden aankomen. De andere hotels vroegen zo’n €400 euro voor een overnachting. En dus dachten we dat er niks anders op zat dan te overnachten bij de Mac Donalds. (Waar de Mac Donalds wel allemaal niet goed voor is) haha. Gelukkig vonden we uiteindelijk toch nog een redelijk betaalbaar hotel. En hebben we de uren volgemaakt in bed. 

Maleisië het land dat we bezochten na India. Het voelde echt als een warm bad. De mensen waren er zo vriendelijk, lief en geïnteresseerd. Het land waar we naar de Formule 1 zijn geweest. (een cadeau voor Jelle’s verjaardag) en een cadeau was het zeker. We hadden de ideale plek. En voor onze neus pakte Max Verstappen de 1e plaats. Om die vervolgens niet meer weg te geven. Echt een geweldig weekend. Maleisië heeft ons echt verrast door z’n prachtige natuur. Borneo was fantastisch. We hebben apen gezien die nog in het wild leven. Een grot met miljoenen vleermuizen. (en heel veel vleermuizen kak). Een land met heerlijk en vooral goedkoop eten. We gingen bijna elke dag wel ergens een portie saté met pindasaus scoren. haha.

Sri Lanka stond hoog op ons lijstje om te bezoeken. En het is ons geen moment tegen gevallen. We hebben voor 10 dagen een tuktuk gehuurd waarmee we het noorden zijn rondgereden. De mensen wisten niet wat ze zagen. Ze probeerde ons aan te houden, omdat ze dachten dat we een taxi waren. En zwaaiden ons hard na als ze ons zagen zitten. Geweldig! Sri Lanka heeft echt prachtige natuur. We hebben er diverse wandelingen gemaakt. De een nog pittiger dan de ander. Zo hebben we Adam’s Peak beklommen. Een berg van 2243 meter hoog. Te bereiken via 5500 trap treden. Deze wandeling maakten we ’s nachts. We vertrokken om 2u. Om op tijd boven te zijn voor de zonsopgang. Na 3,5u kwamen we boven aan. En was er helemaal geen zonsopgang te zien omdat het te mistig was. Toen stond ons nog een tocht van 3u terug lopen te wachten wat eigenlijk nog erger was dan naar boven. Maar goed we hebben t wel maar mooi geflikt. 

En als laatste land in Azië hebben we de Filipijnen bezocht. En dat is toch wel echt een van onze favoriete. Helaas konden we onze reis niet helemaal afmaken, omdat ons geld een beetje op raakte. Maar we hebben hier wel echt genoten. De mensen zijn er zo aardig. Wederom weer erg lekker gegeten (ook erg ziek geweest helaas). En hebben we een van de mooiste tochten van onze reis gemaakt. 3 dagen op een boot geleefd en geslapen in hutjes op t strand. Gedoucht met een emmer water. Maar wat was het fijn om even helemaal back to basic te kunnen gaan. We zouden deze tour zo weer boeken. En misschien dan wel voor langer. De dag bestond uit ontbijt, varen, snorkelen, varen, snorkelen, lunchen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, dineren, slapen. En dat 3 dagen lang. Echt genieten. De filipijnen heeft ons verrast. De vele mooie snorkel plekken. De prachtige stranden. We willen zeker nog een keer terug om onze reis af te maken.

Verder zijn onze ouders, broertjes + vriendin en Rolinda(vriendin) langs geweest tijdens onze reis. Wat ook ontzettend leuk was. Fijn om ze weer te zien na zo’n lange tijd. En gaaf om samen mooie momenten en plekken te delen. Om herinneringen te maken. En vooral om te genieten van het samen zijn. Om je verhalen te delen. Te laten zien hoe het leven in Azië er aan toe gaat. Zo grappig om te zien hoe erg Jelle en ik al gewend zijn aan dingen. En voor hun heel vreemd en gek is. De honden die overal op straat rond lopen. De scooters die voorbij rijden met 3,4,5 en soms wel 6 mensen erop. Of scooters afgeladen met spullen, tv’s, kippen en noem maar op. De kleine hutjes waar de mensen met hele familie’s in wonen. Kinderen die altijd maar zwaaien en roepen naar je en het tropische klimaat.
Echt onwijs gaaf dat ze langs zijn gekomen!!

Genoeg emotioneel gedoe. We hebben ontzettend genoten van t afgelopen jaar. Iets waar we nog heel vaak aan terug denken. Helemaal nu we aan t werk zijn. Nog een paar maandjes werken en dan gaat ons avontuur weer verder. Gaan we in ons omgebouwde busje Australië ontdekken. En dat belooft weer een prachtige reis te worden.

Bedankt voor jullie leuke reacties, support, lieve berichtjes, leuke verhalen, enthousiasme.
Hopelijk gaan al die foto’s jullie nog niet vervelen. Het is nu nog even rustig en dan zullen we jullie weer gaan spammen met foto’s van Australië. Haha.

We houden van jullie, Liefs Jelle & Inge

Zet je beste beentje voor!

Zet je beste beentje voor!

Zet je beste beentje voor
Zing het laag en luid in koor
Stappen wij voorbij
Ga dan gauw opzij

Want een olifant loopt door
Ja, een olifant loopt door
Hup twee drie vier
Een twee hup twee drie vier  

O, je hoort ons al van ver,
Want een olifant is fair    
Ja, hij bonkt en stampt
naar het legerkamp

Als een echte militair
Als een echte militair

Rechtsomkeer mars
Een twee drie Door
zet je allerbeste beentje voor

Rechtsomkeer mars
Compagnie halt

Tot zo ver de introductie van deze blog!!
Laten we nu met het echte werk beginnen.

Via de eigenaar van ons hostel in Trincomalee, kwamen we aan het mail adres van een een fantastische  gids en chauffeur voor een jeep safari. We hebben de beste man gelijk een mail gestuurd om te vertellen dat we geïnteresseerd waren in een jeep safari.
We kregen een super aardige mail terug. Helaas was de man zelf niet aanwezig. Maar hij kon wel zijn aller aller aller beste chauffeur sturen die hij had.
Nou, daar namen we ook genoegen mee ;).

We hadden om 14:30 afgesproken in het dorpje dat vlakbij het park ligt.
We maakten kennis met onze chauffeur Isuru. Een jongen die een stuk jonger is dan dat wij zijn. En die maar net boven het stuur uitkwam van de grote jeep uit kwam. We reden met redelijk vaart richting het park. Helemaal in vergelijking met de 40km/uur die wij rijden in onze TUKTUK.

Aangekomen bij het park betaalde we de entree prijs. We dachten eigenlijk dat dat de prijs per persoon was. Maar het was de prijs voor een auto. Dus al prop je die helemaal vol. Dan betaal je daar hetzelfde bedrag voor. De prijs voor de entree was: 4.160 rupee, dat is ongeveer €24,- Hier deed Isuru het dak van de jeep open. Zo konden we gaan staan en het ultieme safari gevoel beleven;).

We reden eerst een stuk over de hoofdweg. Er kwamen al een hoop jeeps terug gereden. En onderweg wordt er gevraagd waar we de meeste kans van slagen hebben. Af en toe stopt de chauffeur even. En tuurt hij met z’n ogen op zoek naar olifanten? krokodillen? vogels?

Een krokodil was het. Lekker langs de kant van het water lag een serieus grote krokodil.

een baantje trekken hebben we dan ook maar even overgeslagen daar.

We reden de hoofdweg af en kwamen in een soort weiland terecht. Onze chauffeur manoeuvreerde de wagen door de blubber, grote plassen water, het hoge gras. de eigenaar had niet overdreven. We hadden echt een goede chauffeur gekregen. In de verte konden we de kudde olifanten al zien. En we kwamen steeds dichter en dichter bij. Totdat we op maar een paar meter afstand stonden met onze jeep.
1 mannetjes olifant was daar niet zo blij mee en begon met z’n oren te flapperen en rende in de richting van een andere jeep. Die reed vol gas weg. Gelukkig net op tijd weg. De mannetjes olifant ging daarna naast z’n jong staan met nog 2 olifanten om hem te beschermen.
De andere olifanten merkten niet eens op dat er een groep mensen stond te kijken naar ze.
Ze stonden lekker te genieten van het verse gras dat ze aan het eten waren.
We konden wel uren blijven kijken naar die beesten. We hebben ons dan ook behoorlijk kunnen uitsloven met onze camera’s.(stelletje toeristen haha)

Maar uit het niets begon het ineens kei en keihard te regenen. We hadden gelukkig een regenjas meegenomen. De chauffeur vroeg of hij het dat dicht moest maken. Maar we zeiden nee hoor, we hebben een regenjas aan. Komt wel goed. Totdat het 2 minuten later op standje maximaal regende en het er echt met bakken uit kwam. We hebben toen toch maar heel lief aan de chauffeur gevraagd of het dak toch dicht mocht. Gelukkig wilde hij dat voor ons doen. Achteraf had het misschien niet gehoeven. Want we waren toch al zeiknat. We werden zo weer even herinnerd aan de regenbuien in Nederland. (alsof we die kunnen vergeten)

We reden weer weg bij de kudde olifanten. En onderweg zat de een na de andere jeep vast in de blubber. Af en toe knepen wij hem ook wel. Maar we hadden toch echt de beste chauffeur gekregen die er was. Hij vertelde dat er wagens waren die geen 4wiel aandrijving hadden. Dan wordt het vrij lastig om uit een kuil met modder te komen.

Even later zat er een jeep tot de helft toe in de bagger. Hij vroeg ons of we hem wilden helpen. Maar de chauffeur had er niet zo’n zin in. En het had waarschijnlijk ook niet zo veel zin om dit met 1 auto te gaan doen. De wagen was al zo ver weggezakt. Je zag zelfs dat de achterwielen al scheef gingen staan. Toen we wegreden zei onze chauffeur dat hij niet ging helpen. Omdat het geen collega van hem was. Oké, zo gaat het er hier dus aan toe.

We werden nog naar verschillende uithoeken van het park gereden. En onderweg kwamen we steeds olifanten tegen. Soms alleen en soms met z’n tweeën. Meestal merkten ze ons niet eens op. En gingen ze gewoon lekker door met het eten van gras en het gooien van grond op hun rug.

Er was 1 olifant die had een groot touw om zijn nek. De chauffeur zei dat die olifant een tracker om heeft. Hij is al meerdere keren naar het dorp gelopen om daar voor een hoop ravage te zorgen. Nu gaan de alarmbellen rinkelen als hij te dicht bij het dorp komt.

Onderweg kwamen we nog een hoop koeien en buffels tegen. Het was net of we door de polder reden. Haha. En in de verte hoorden we de geluiden van de pauw. Die was opzoek naar vrouwtjes, want hij was aardig aan het showen met z’n mooie veren.

Net voor de zon onder was reden we het park uit. Volgens mij waren we een van de laatste die het park verlieten. Helaas hadden we door de vele regen en donkere wolken geen mooie zonsondergang kunnen zien in het park. Dat had helemaal waanzinnig geweest.

Onderweg naar het dorpje stonden er ineens allemaal auto’s stil op de weg. Er liep namelijk een olifant over de weg. Ja dat gebeurt hier wel vaker. Nu waren wij wel erg blij dat we in de jeep zaten en niet in onze tuktuk. Na aankomst in het dorp hebben we nog een mooie foto gemaakt van onze chauffeur en hebben we hem onwijs bedankt voor de gave ervaring. Dankzij hem was dit een onvergetelijke middag. En hebben we niet in een treintje achter de andere jeeps aangereden.

We stapten in onze tuktuk om terug te rijden naar ons dorpje en hotel. En je gelooft het of niet. We kwamen onderweg weer 2 olifanten tegen. Het hield maar niet op. Dit keer liepen ze gelukkig langs de andere kant van de weg. En konden we er met onze tuktuk makkelijk langs rijden.

Die nacht hebben we allebei gedroomd over olifanten, olifanten en olifanten.

Nog even de kosten op een rijtje:
We betaalden voor onze chauffeur en jeep 4.500 ringgit dat is ongeveer €25,-
Voor de entree voor het park betaalden we 4.160 ringgit. Dat is ongeveer €23,-
In totaal waren we € 48,- kwijt voor een jeep safari van ongeveer 4uur.
Als je je jeep deelt met andere mensen dan ben je nog goedkoper uit. Je betaald namelijk niet per persoon maar per auto/jeep

De heilige Adam’s Peak

De heilige Adam’s Peak

We stapten om 11uur uit de trein op het station van Hatton. Daar pakten we de bus om naar Delhousie te rijden. Het plaatsje wat onderaan de berg Adam’s Peak ligt. Adam’s Peak is een heilige berg voor zowel moslims, christenen, hindoes en boeddhisten. Boven op de berg is een tempel met een grote voetafdruk. Volgens de christen en de moslims is dit de voetafdruk van Adam. Voor de boeddhisten is dit een voetafdruk van buddha. En voor de hindoes de afdruk van Shiva. Er komen dan ook genoeg Srilankanen op af. Hun doel is de top te bereiken voor zonsopkomst. Ze kunnen dan boven op de berg de zon zien opkomen. Deze berg is de op 5 na hoogste van Sri Lanka. En om boven te komen moet je over 5500 traptreden lopen.

Wij wilden deze berg dan ook maar wat graag beklimmen. (naja, eigenlijk Jelle vooral) het zal voor mij een enorme strijd zijn met mezelf om de top te bereiken.

Om 1:45 ging de wekker. Onze kleding lag al klaar. En met nog een extra trui in onze tas moesten we het niet koud krijgen. We hadden de dag ervoor al water en pindarepen gekocht. En nu moesten we alleen nog bananen vinden. Gisteren zagen we dat er langs het hele pad kraampjes waren met eten en drinken. En we waren er ook vanuit uitgegaan dat die de hele nacht open zouden zijn. Maar helaas. Bananen konden we niet vinden. We waren net onderweg en toen begon het met regenen. We hadden onze regenjas/windjack gelukkig aan. Capuchon op. En doorlopen. Het ging steeds harder en harder regenen. En opeens dachten we: wat zijn we eigenlijk voor een stelletje idioten. Wie gaat er nu om 2 uur ‘s nachts lopen naar een berg in de regen? Willen we dit echt? Voor wie doen we het eigenlijk? We kunnen terug gaan en ons bed weer induiken? Nee, we besloten toch om door te gaan. We konden altijd nog terug.

Uiteindelijk vonden we een kraampje wat open was en ook nog bananen verkocht. We hebben er gelijk 2 per persoon naar binnengewerkt. En met deze energiebom stapten we door.

Hoeveel treden zouden we eigenlijk al gehad hebben? En hoever zou het nog zijn? Ergens in de verte zagen we de lichtjes richting de top. Dit wordt nog een hele hele lange weg.Na een uurtje lopen zijn we even gestopt om een bakje thee te nemen. De thee was goed zwart. En er zat ook genoeg suiker in. Daardoor kregen we weer even een energie boost.

We zetten allebei een muziekje op, oordopjes in de oren. En we vervolgende ons pad. Op een gegeven moment was ik er echt klaar mee. De trappen gaan maar door. En komt geen eind aan. En elke keer moet je weer op adem komen. Gelukkig had Jelle een goed plan bedacht. En zei die: je moet elke keer 25 treden beklimmen en dan gewoon even stoppen. Je kunt niet als een idioot maar door blijven lopen. En daar had hij helemaal gelijk in. Je zag dat de mensen op je heen er ook de grootste moeite mee hadden. En ondertussen kwamen er ook al hele groepen naar beneden. Jonge ouders met kinderen op hun arm. Oude echtparen met een stok. Als zei het kunnen dan kunnen wij het toch zeker ook wel.

Langzaam kwam de top dichterbij. En op een gegeven moment heb je ook wel een ritme te pakken. 20/25/30 treden en dan gewoon even rust.
We liepen allebei in ons eigen tempo verder. We kwamen op een punt met een “restaurantje” en we kochten een nieuwe fles water. Normaal gesproken betaal je 80 rupees voor een fles water. Maar hier kosten die maar liefst 250 rupees. We waren behoorlijk verbaasd. Hij zei dat het boven aan nog duurder was. Je betaald er dan 300 rupees voor. We vonden het eerst maar belachelijk. Maar later beseften we ons, dat het alle voorraad hier ook helemaal naar boven gebracht moest worden. Er was niet een of ander pad aan de andere kant waar je met een auto kon komen. Alles moest ter voet, via de trappen naar boven gebracht worden. En dan snap je wel waarom het steeds duurder wordt.

Klaar voor het laatste en het zwaarste stuk. Nog 1040 treden. De top kwam nu echt dichtbij. En daardoor kregen we meer energie en moed om de top te bereiken. We stopten nog even bij de laatste post. We bestelden nog een bakje thee. Het was inmiddels 5uur. Een man vertelde ons dat dit de laatste post was. En dat de zon om 6uur zou opkomen, we konden er beste om 5:45 aan het laatste stuk beginnen. Je zou er zo’n 10 min over doen.

We dronken onze thee op. En begonnen om 5:30 aan het laatste stuk. We wilden tenslotte een goed plekje op de top. Hoe hoger we kwamen hoe harder het begon te waaien. Het leek soms wel of we in een storm waren beland. Boven was het al aardig druk. We konden nog net 2 zit plaatsen bemachtigen. En het werd drukker en drukker. We trokken onze trui aan en onze capuchon over ons hoofd. Sinds het moment dat we boven kwamen hing er een dikke mist op de top. Maar vol goede moed bleven we wachten op beter weer en de zon. Inmiddels werd het licht en was het al 6uur geweest. We wachten, en wachten en wachten. Het werd steeds lichter en lichter. Maar de zon was nergens te bekennen. Er begonnen al mensen aan de terugweg. En ook wij zijn maar gaan teruglopen.

Helaas geen prachtige zonsopgang voor ons. We hadden het inmiddels ook al behoorlijk koud gekregen. We hebben eerst even gestopt bij het eerste tentje. En hebben ons volgepropt met rotti. Die werd gelukkig nog even opgewarmd voor ons. Nadat we deze domper verwerkt hadden zijn we aan de terugweg begonnen. We kunnen dan wel de top bereikt hebben, dit was pas de helft. Nu moeten we dat hele eind naar beneden. En je zou denken dat dat een stuk fijner lopen is dan naar boven. Maar dat valt nog vies tegen. We kregen al snel last van spaghetti benen.

Maar we moesten toch doorzetten om beneden te komen. Ondertussen kwamen er alweer hele groepen uitgeput naar boven gelopen. We hebben ze flink aangemoedigd. Maar eigenlijk konden we zelf ook wel wat aan aanmoediging gebruiken.

Na iets meer dan 2 uur lopen kwamen we aan in het dorp. We waren lichamelijk helemaal op.

We wilden even weten hoelaat de bus richting het station zou vertrekken. Maar die was net vertrokken. En bij de volgende wisten we niet zeker of we op tijd zouden komen. We besloten om voor een tuktuk te gaan. Zo konden we even rustig douchen en onze ogen nog even dicht doen. Om 11:30 stapten we in de tuktuk. Die bracht ons in een uur op het station. Onderweg stopten hij nog een paar keer zodat we foto’s konden maken van het waanzinnige landschap.

En toen was het tijd om verder te reizen met de trein. Gelukkig hadden we gisteren al een hoop foto’s gemaakt en genoten van het mooie uitzicht. We waren nu echt te moe om optimaal te genieten. We keken naar buiten en ondertussen vielen onze ogen dicht. Tot we 2,5 uur later in Kandy aankwamen.

6 dagen wachten op een treinticket

6 dagen wachten op een treinticket

Na 6 dagen wachten was het dan eindelijk zo ver. We waren klaar voor een van de mooiste treinreizen ter wereld. Iets wat bij mij hoog op m’n bucketlist stond. We waren even bang dat het niet door zou gaan. Vanwege het noodweer reden er geen treinen. Delen van het spoor waren bedolven onder de modder en nadat alles weer verholpen was besloot het personeel van de treinen om te gaan staken. Het schijnt wel vaker voor te komen in Sri Lanka. Maar dan is het meestal 1-2 dagen. Deze keer duurden het maar liefst 6 dagen. En zaten wij dus ook al 6 dagen gereed om op de trein te stappen. Gelukkig zaten we in een plaatsje waar genoeg om handen was. En hoefden we ons zeker niet te vervelen. De eigenaar van onze homestay had een lijntje uitstaan bij iemand die bij de spoorwegen werkt. Dus we kregen elke dag netjes een update over de vorderingen.
En uiteindelijk was daar het lang verwachte telefoontje! De treinen zouden vanaf morgen weer gaan rijden. Dus wij zijn gelijk naar het station gegaan om een kaartje te kopen. Maar er waren natuurlijk meer kapers op de kust. En alles zat dus al vol. We konden er wel voor kiezen om de volgende ochtend vroeg naar het station te gaan. Om nog een kaartje te kopen. Je bent dan alleen niet zeker van een zitplaats. En ook dit zullen meer mensen gaan doen dachten we.
We hebben toen besloten om toch nog maar een dagje langer in Ella te blijven. We toen kaartjes gereserveerd voor nog een dag later. Gelukkig kon dit zonder probleem geregeld worden.

Om 6:20 stonden we paraat op het station van Ella. We werden netjes op de plaats neergezet waar we in onze wagon konden stappen. De trein zou om 6:39 arriveren. Maar ook hier zijn ze niet zo nauwkeurig in. Zo’n 15 min later stapten we in de trein. We hadden zo ongeveer de hele coupe voor onszelf. We konden gaan en staan waar we maar wilden. (Dat was een dag daarvoor vast heel anders geweest). Raampje open en lekker met je hoofd naar buiten hangen.
En ondertussen natuurlijk foto’s, foto’s en nog eens foto’s maken. De trein schommelt aardig heen en weer. En dus zullen de meeste foto’s mislukt zijn. Maar je wilt niet net die ene foto missen. Na een tijdje hebben we de deur opengemaakt. En kon je letterlijk uit de deur hangen. De trein rijdt gelukkig niet zo heel hard. Zo’n 20-30km/uur. Onderweg kom je een hele hoop mensen tegen. Het spoor wordt heel veel gebruikt als weg. Mensen lopen via het spoor van de ene naar de andere plek. De trein hoor je gelukkig al van ver aankomen. Ze stappen dan even van het spoor. Zwaaien naar alle mensen in de trein en vervolgen hun weg via het spoor. Echt een prachtig gezicht.
Je merkt dat de mensen die langs het spoor wonen en werken ook heel verbaasd kijken als er een trein aankomt. Ze stoppen even met hun bezigheden en kijken en zwaaien naar alle mensen die langs komen in de trein. Je zou bijna denken dat ze nooit een trein zien voorbij komen. Nu was dat misschien de afgelopen weken ook wel zo.

We rijden eerst een heel eind de hoogte in. Ondertussen wordt het steeds kouder en kouder. De mensen lopen buiten met mutsen op hun hoofd. En wij hebben ook maar even onze jas aangetrokken. We rijden tussen hele hogen bomen en hele diepe dalen. En we gaan van de ene tunnel over in de andere tunnel. In de tunnel wordt er hard geschreeuwd.
Ondertussen komen er verkopers langs in de trein, met thee, roti, frisdrank, mandarijnen. We hoeven gelukkig niet om te komen van de honger.

Even later rijden we in Nuwara Eliya. Een plaats die bekend staan om z’n prachtige theevelden. En dat is zeker niet gelogen. We rijden met de trein er dwars doorheen. Waar je ook maar kijkt zie je de goed verzorgde theevelden. Een prachtig groen landschap met daarboven een strak blauwe lucht. Echt super super mooi! In de theevelden zijn de vrouwen druk bezig met het plukken van de thee blaadjes. Ze stoppen even als wij langskomen. En zwaaien naar ons.
Wat een lieve, vrolijke mensen wonen er hier in Sri Lanka.
We vervolgen onze reis door de groene theevelden. En na een uurtje is het helaas tijd voor ons om uit te stappen in het plaatsje Hatton. We zouden nog wel uren naar buiten kunnen kijken.

Morgen gaan we verder met onze treinreis. Maar vannacht moeten we eerst de top van Adam’ Peak bereiken!

Helemaal voor niks naar boven?

Helemaal voor niks naar boven?

De wekker ging al vroeg deze ochtend. Om 5:15 stonden we buiten. Klaar voor onze wandeling naar Little Adam’s Peak. We waren er een paar dagen geleden ook al geweest. Maar we wilden er nu graag heen om de zon te zien opkomen. Na 25 minuten lopen, moesten we nog zo’n 5 minuten trap lopen. Een pittig klimmetje zo vroeg in de ochtend. Zeker omdat we nog niks hadden gegeten.

Maar goed, dat was misschien ook niet zo slim.
Toen we boven kwamen waren we helaas niet de enigste. Maar gelukkig wisten we dat we een klein stukje verder moesten lopen. En hadden we deze plek voor onszelf. Totdat er niet veel later steeds meer en meer mensen naar boven kwamen gelopen. Maar, die hebben niet de zon zien opkomen vanaf het begin. En dat hadden wij gelukkig wel. We hebben er ook super mooie foto’s van kunnen maken. We waren zo enthousiast en ineens vol energie. Dat we tegen elkaar zeiden: zullen we straks Ella Rock gaan beklimmen? Ja goed plan! Dat gaan we doen.
Om 7:30 waren we weer terug bij onze homestay. En hebben we nog even onze ogen dichtgedaan.

Om 9:30 konden we aanschuiven voor het ontbijt. Super! Dat kunnen ze hier in Sri Lanka wel. Pannenkoeken gevuld met suiker en kokos, bananen pannenkoek, een grote pot met thee en een bord vol fruit. Dat konden we wel gebruiken.

Na het ontbijt hebben we even uitgezocht hoe we precies moesten lopen. Er is namelijk weinig te vinden op internet over de route naar Ella Rock. En er staat niks aangegeven (zoals heel veel dingen hier in Sri Lanka). En moet je het dus zelf uitzoeken. Of je bent een hoop geld kwijt aan een gids. Uiteindelijk hadden we wat gevonden. En hebben we de route uitgestippeld op maps.me

We begonnen onze toch op het station van Ella*. We liepen het perron af om over het spoor verder te lopen. Hier in Sri Lanka is dat de normaalste zaak van de wereld. Onderweg kwamen we een hoop lokale mensen tegen. Ze gebruiken het spoor echt als pad naar de stad. Er komt ook maar een paar keer per dag een trein voorbij en die rijd zo zacht dat je wel genoeg tijd hebt om van het spoor te gaan. Toen wij er waren reden er zelfs helemaal geen treinen. Ze waren aan het staken jammer genoeg.
Na 45 minuten lopen over het spoor moesten we ergens afslaan. Onderweg waren we al “gidsen” tegengekomen. Die proberen je via andere wegen naar de rots te laten lopen. Die paden zijn vaak te pittig om te lopen. En je verdwaald er heel makkelijk. Ze komen je dan helpen, en vervolgens kun je je portemonnee trekken. Nou, niet voor ons dus. Zo eigenwijs dat we zijn, zijn we er voorbij gelopen. En hebben we ons eigen pad genomen.
We liepen over een bruggetje over een waterval, vervolgens tussen de thee plantages. Om daarna nog 20 minuten heel stijl omhoog te klimmen. Onderweg kwamen we andere mensen tegen en vroegen we hoever het nog was. Nog 200m zei de een. Oe, dat klinkt goed. We zijn er dus bijna. Na 200m waren we nog niet op de top. Nog 20min zei een andere man. Nee, dat meen je net. Nog 20min. Pffff. Ik wil niet meer. Ik kan echt niet meer. M’n hartslag gaat ook flink te keer. Het was inmiddels ook al 12:00. En de zon begon goed warm te worden. Oké, nog even doorbijten zover kan het niet meer zijn. We konden de top al zien. Gelukkig konden we na 10min al stoppen met klimmen en klauteren. En ging het over in een redelijk “normaal” wandelpad.
En niet veel later bereikte we de top! YES! We hebben het gered. Alleen zaten we compleet is de mist. En zagen we helemaal niks. NEEEE! We hebben toch niet die hele klim gemaakt om vervolgens niks te kunnen zien. De rots zat ook vol mensen. En dat was iets wat we ook niet super tof vonden. We houden er namelijk van om dingen voor onszelf te hebben. En dat kost soms wat moeite en een hele hoop geduld.
Gelukkig hadden we gelezen dat er 500m verderop nog een uitzicht punt moest zijn.
We liepen rustig naar dat punt. En onderweg trok de mist tussen de bomen door. Dat zag er echt super tof uit. Het leek net er decor voor een horror film.
We kwamen aan bij het andere uitzichtpunt. En deze plek hadden we helemaal voor onszelf! YES, dat is vast 1. En gelukkig trok de mist snel weg. Maar 2min later zaten we weer in de mist. Echt bizar hoe snel het wegtrekt en opkomt zetten. Tussen de mistbanken door hebben we mooie foto’s kunnen maken. En hebben we echt genoten van het prachtige uitzicht. We zaten gewoon op 1045m hoogte. Soms stond ik wel met knikkende knieën te kijken. Ik probeer echt mijn hoogtevrees te overwinnen. Maar op sommige momenten is het echt onmacht. En ontkom je er niet aan.

* we hebben onderweg foto’s gemaakt van de paden die we moesten volgen om op de Ella Rock te komen. Zo kunnen we een artikel schrijven over het pad dat je moet lopen om zonder gids boven op de Ella Rock te komen. Er gaan binnenkort wat veranderingen plaatsvinden op onze site. En willen we er ook een informatieve site van maken, we blijven uiteraard doorgaan met het posten van onze blogs. Maar we merken dat er veel vraag is naar tips, accomodaties, restautants en things to do.

 

Hollandse nuchterheid

Hollandse nuchterheid

Met de bus vertrokken we vanuit Mirissa naar Ella.
De meeste mensen doen de route die wij maken andersom. Zodat ze hun laatste vakantie dagen kunnen doorbrengen aan de kust. Gelukkig hebben wij straks een paar dagen zon, zee en strand in het vooruitzicht op de malediven. Dus voor ons maakt het niet zoveel uit.
Daardoor komen we onderweg een stuk minder toeristen tegen.
We moesten bij een stadje buiten Mirissa overstappen op een andere bus. Die zou ons richting Ella rijden. We hebben zo’n 4 uur in de bus gezeten. Om in het plaatsje voor Ella eruit gegooid te worden. De kaartjes verkoper van de bus vertelden ons dat er voorlopig geen bus richting Ella zou gaan en dat we eventueel met een tuktuk naar Ella konden. Kosten: 4000 rupee dat is zo’n €22.
Nou dachten we, dat gaan we dus mooi niet doen. Er zal vast wel een keer een bus langs komen.
We hebben even rondgevraagd welke bus naar Ella zou gaan. En de jongenman wees ons naar de plek waar we al aan het wachten waren. Een groepje jongens kwam bij ons staan en die bleven maar volhouden dat er echt geen bus kwam. De volgende bus zou om 17:30 komen. Dat betekende dat we 2 uur zouden moeten wachten. Voor 3500 rupee wilden ze ons afzetten in Ella. En weer sloegen we het aanbod af. Wederom bleven ze volhouden dat er voorlopig echt geen bus ging komen. Op een gegeven moment vroeg een van de jongens of we dan zijn avondeten wilden betalen omdat we geen gebruik maakten van zijn tuktuk service. Nou toen waren we het echt helemaal spuugzat. Nog 1x. En dan zou er echt wat gaan zwaaien.
Op dat moment kwam er een andere jongen aangelopen en vroeg of we naar Ella moesten?
Toch niet weer he? Nee, hij was van de bus. Jelle is eerst maar even gaan kijken of er daadwerkelijk een bus was. Voordat we met ons hele hebben en houden naar de bus zouden verkassen. Al vrij snel kwam Jelle teruggelopen. En er was inderdaad een bus. En hij ging nog naar Ella ook. We kochten een kaartje voor 130 rupee (€0,72). En we werden netjes in Ella afgezet.
Zo zie je maar weer dat je geduld moet hebben. En dat dat ook vaak beloond wordt.
Het is jammer dat zulke gasten de sfeer dan voor je verpesten. Maar toen we eenmaal in de bus zaten hebben we ze keihard uitgelachen. En waren we heel blij dat we niet op hun aanbod zijn ingegaan. Inmiddels worden we er steeds beter in om deze mensen niet gelijk te geloven. En wachten we gewoon rustig. We hebben tenslotte toch geen haast.