Tag: China

1 jaar op reis

1 jaar op reis

4 september 2017. De dag dat we vertrokken. De dag dat we afscheid namen van onze familie. We waren nog een beetje gaar van het afscheidsfeestje. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat het een van onze beste feestjes ooit was! En wat waren er een hoop mensen. Zoveel lieve vrienden, collega’s en familie. Dat heeft ons echt goed gedaan. En nu nog steeds. We vinden het erg fijn om nog zoveel contact te hebben met jullie.

We hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing. Althans op een paar momenten na dan. En de eerste was al snel. We kwamen 5 september aan in New Delhi, India. En ik denk dat dat een van de beste maar ook een van de slechte plekken op aarde is, om je reis te beginnen. 

Moe van het reizen, nog gaar van het feestje kwamen we aan in het hotel. De mensen waren trouwens super aardig in t hotel. Maar buiten op straat. Het was verschrikkelijk. ’s Avonds lagen we allebei te huilen in bed. En hadden we echt zo iets. Waar zijn we aan begonnen??
Was dit echt wat we wilden? Gisteren waren we nog thuis, en hadden we zoveel fijne mensen om ons heen. We zijn huilend in slaap gevallen. Maar vanaf toen werd het gelukkig alleen maar beter.

Als we nu terug kijken zijn we blij dat we in India zijn begonnen. Het was het verschrikkelijkste land waar we geweest zijn. Maar ook zeker een van de mooiste. Jammer dat er door een groot deel van de bevolking niet netjes met je wordt omgegaan. Maar daar hebben we nu profijt van. En valt alles na India alleen maar mee.

Onze 2e grote dip was de avond voor kerst. We hadden bedacht dat we een witte kerst wilden. En  vanaf Sri Lanka was het niet te duur om naar de Malediven te vliegen. En die kans wilden we natuurlijk niet laten schieten. Heerlijk met de kerst met je billen op een wit strand zitten. Wie wil dat nou niet? Uhm,, wij?? 

We zaten op een mooi eiland met nauwelijks toeristen. Maar officieel is de Malediven een Islamitisch land. Er werd dan ook niks met kerst gedaan. En er was geen druppel alcohol te krijgen. Verder moest ik bedenkt over straat. Toen hadden we t wel even moeilijk. En hadden we eigenlijk ook wel graag willen aanschuiven aan het kerstdiner. Jelle was zelfs in voor de Gourmet! haha. 

Tot zover onze diepte punten.

Verder hebben we het alleen maar super gehad. Op wat ziektekwaaltjes na. Maar gelukkig waren die tot nu toe altijd verholpen met de medicijnkoffer die we bij ons hebben. 

We zijn inmiddels een jaar en 14 landen verder.

  • India
  • Maleisië
  • Brunei
  • Thailand
  • Sri Lanka
  • Malediven
  • Singapore
  • Bali, Indonesië
  • Cambodja
  • Hong Kong
  • China
  • Vietnam
  • Filipijnen
  • Australie

Hebben we op 104 verschillende bedden geslapen. En ontelbaar veel mooie plekken gezien.
Wat is de wereld toch groot en mooi! En zijn er zoveel lieve mensen op de wereld. Die maar met een klein bedrag rond komen op een dag. En toch zo gelukkig zijn. Ik denk dat dat wel een van de belangrijkste dingen is die we geleerd hebben op reis. Gelukkig zijn met wat je hebt. We leven al een jaar uit een rugzak en hebben ondertussen niet super veel meer bij ons. Natuurlijk houden we van mooie spullen en leuke kleding. Maar hoe minder je hebt. Hoe minder druk je je hoeft te maken om de spullen die je hebt. En zo dus meer tijd over hebt om te genieten. En rust in je hoofd hebt. 

Genoten hebben we zeker, en doen we eigenlijk nog steeds als we terug denken aan al het moois dat we gezien hebben. Maar er zijn natuurlijk wat plekken, landen die ons echt zijn bijgebleven. Landen waar we zo weer naar terug zouden gaan

Een van onze favoriete landen was toch wel China. Hoewel China best pittig was. En vooral ook erg koud. Heeft dit bijzondere land ons veel moois gegeven. Het land is zo groot en divers. En ondanks dat bijna niemand Engels spreekt, doen ze ongelofelijk hun best om je te helpen. We hebben de mooiste en bizarste natuurparken gezien, uren in de trein gezeten, de gekste Chinezen zien dansen in t park, de ontzettend rare gewoontes van de Chinezen gezien en soms onverwachts ook nog heel lekker gegeten. Een land waar we zeker nog een keer naar terug willen. ( We zijn nu voorbereid op “alle” gekke gewoontes). 

Voor en na China zijn we in Hong Kong geweest. Een fantastische stad. Het overgrote deel is Chinees. Maar eigenlijk staat alles ook wel in het Engels aangegeven. Het is wel een dure stad. Maar als je elke dag bij de Mac Donalds gaat eten valt het best mee. haha. Een stad die zoveel te bieden heeft. Het is een oude stad en behoorlijk volgebouwd. Maar zo ontzettend gaaf om te zien. Een stad die je nergens anders ziet. Volgebouwd met torenhoge gebouwen. De stad waar geen slaapplaats was voor onze eerste nacht. Je zou toch denken dat er genoeg slaapplaatsen zouden zijn. Maar het hotel wat we geboekt hadden, had onze kamer aan een ander gegeven. Ondanks dat we hadden aangeven dat we ’s nachts zouden aankomen. De andere hotels vroegen zo’n €400 euro voor een overnachting. En dus dachten we dat er niks anders op zat dan te overnachten bij de Mac Donalds. (Waar de Mac Donalds wel allemaal niet goed voor is) haha. Gelukkig vonden we uiteindelijk toch nog een redelijk betaalbaar hotel. En hebben we de uren volgemaakt in bed. 

Maleisië het land dat we bezochten na India. Het voelde echt als een warm bad. De mensen waren er zo vriendelijk, lief en geïnteresseerd. Het land waar we naar de Formule 1 zijn geweest. (een cadeau voor Jelle’s verjaardag) en een cadeau was het zeker. We hadden de ideale plek. En voor onze neus pakte Max Verstappen de 1e plaats. Om die vervolgens niet meer weg te geven. Echt een geweldig weekend. Maleisië heeft ons echt verrast door z’n prachtige natuur. Borneo was fantastisch. We hebben apen gezien die nog in het wild leven. Een grot met miljoenen vleermuizen. (en heel veel vleermuizen kak). Een land met heerlijk en vooral goedkoop eten. We gingen bijna elke dag wel ergens een portie saté met pindasaus scoren. haha.

Sri Lanka stond hoog op ons lijstje om te bezoeken. En het is ons geen moment tegen gevallen. We hebben voor 10 dagen een tuktuk gehuurd waarmee we het noorden zijn rondgereden. De mensen wisten niet wat ze zagen. Ze probeerde ons aan te houden, omdat ze dachten dat we een taxi waren. En zwaaiden ons hard na als ze ons zagen zitten. Geweldig! Sri Lanka heeft echt prachtige natuur. We hebben er diverse wandelingen gemaakt. De een nog pittiger dan de ander. Zo hebben we Adam’s Peak beklommen. Een berg van 2243 meter hoog. Te bereiken via 5500 trap treden. Deze wandeling maakten we ’s nachts. We vertrokken om 2u. Om op tijd boven te zijn voor de zonsopgang. Na 3,5u kwamen we boven aan. En was er helemaal geen zonsopgang te zien omdat het te mistig was. Toen stond ons nog een tocht van 3u terug lopen te wachten wat eigenlijk nog erger was dan naar boven. Maar goed we hebben t wel maar mooi geflikt. 

En als laatste land in Azië hebben we de Filipijnen bezocht. En dat is toch wel echt een van onze favoriete. Helaas konden we onze reis niet helemaal afmaken, omdat ons geld een beetje op raakte. Maar we hebben hier wel echt genoten. De mensen zijn er zo aardig. Wederom weer erg lekker gegeten (ook erg ziek geweest helaas). En hebben we een van de mooiste tochten van onze reis gemaakt. 3 dagen op een boot geleefd en geslapen in hutjes op t strand. Gedoucht met een emmer water. Maar wat was het fijn om even helemaal back to basic te kunnen gaan. We zouden deze tour zo weer boeken. En misschien dan wel voor langer. De dag bestond uit ontbijt, varen, snorkelen, varen, snorkelen, lunchen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, snorkelen, varen, dineren, slapen. En dat 3 dagen lang. Echt genieten. De filipijnen heeft ons verrast. De vele mooie snorkel plekken. De prachtige stranden. We willen zeker nog een keer terug om onze reis af te maken.

Verder zijn onze ouders, broertjes + vriendin en Rolinda(vriendin) langs geweest tijdens onze reis. Wat ook ontzettend leuk was. Fijn om ze weer te zien na zo’n lange tijd. En gaaf om samen mooie momenten en plekken te delen. Om herinneringen te maken. En vooral om te genieten van het samen zijn. Om je verhalen te delen. Te laten zien hoe het leven in Azië er aan toe gaat. Zo grappig om te zien hoe erg Jelle en ik al gewend zijn aan dingen. En voor hun heel vreemd en gek is. De honden die overal op straat rond lopen. De scooters die voorbij rijden met 3,4,5 en soms wel 6 mensen erop. Of scooters afgeladen met spullen, tv’s, kippen en noem maar op. De kleine hutjes waar de mensen met hele familie’s in wonen. Kinderen die altijd maar zwaaien en roepen naar je en het tropische klimaat.
Echt onwijs gaaf dat ze langs zijn gekomen!!

Genoeg emotioneel gedoe. We hebben ontzettend genoten van t afgelopen jaar. Iets waar we nog heel vaak aan terug denken. Helemaal nu we aan t werk zijn. Nog een paar maandjes werken en dan gaat ons avontuur weer verder. Gaan we in ons omgebouwde busje Australië ontdekken. En dat belooft weer een prachtige reis te worden.

Bedankt voor jullie leuke reacties, support, lieve berichtjes, leuke verhalen, enthousiasme.
Hopelijk gaan al die foto’s jullie nog niet vervelen. Het is nu nog even rustig en dan zullen we jullie weer gaan spammen met foto’s van Australië. Haha.

We houden van jullie, Liefs Jelle & Inge

Dansende Chinezen

Dansende Chinezen

Na de tiger leaping gorge gingen we met de trein terug naar Kunming.
We zaten weer 8uur in de trein, alleen hadden we het dit keer minder getroffen.
Er zat al 1 Chinese jongen op ons bed. Opzich natuurlijk geen probleem.
En we hadden ook helemaal geen last van hem.
Een paar uur later kwam er nog een Chinees stel bij ons in de cabine. Met een hele berg bagage.
Die ze eigenlijk nergens kwijt konden behalve op hun bed. Na wat gemok, hadden ze uiteindelijk de spullen in de hoek van hun bed gepropt.
Maar toen zaten we ineens met z’n 5e in een vierpersoons cabine. Met ook 4 bedden. Er was een vrouw die de kaartjes kwam controleren.
En die zei er ook niks over.
Ik wilde het nog vragen, maar van Jelle mocht het niet.
Dus uiteindelijk hebben Jelle en ik samen een bed moeten delen. Gelukkig hoefden we niet te slapen.

Na  8uur rijden kwamen we aan in Kunming. Een vrij grote stad met zelfs een metro lijn. Ideaal voor ons.
En we konden vlak voor ons hotel uitstappen. De lift bracht ons naar de 18e verdieping waar we de receptie konden vinden van ons hotel.
Het meisje achter de receptie sprak bijna geen Engels.  Maar ze deed erg haar best.
En met een mobiel en google translate kwamen we er wel uit.

De volgende dag zijn we naar een cafe in de buurt geweest. De wifi in onze kamer was niet zo goed.
En de formule 1 begon weer dus moesten we opzoek naar een plek met betere wifi.
Via Tripadvisor vonden we een leuk restaurant met goed eten en goede wifi.
En daar hadden ze helemaal gelijk in.
Het eten was super lekker en de wifi uitstekend. Dus Jelle was ook erg blij, en kon zo alles meekrijgen van de kwalificaties.

Nadat ons eten op was en de kwalificaties voorbij waren zijn we naar het park gelopen. Het was weekend en dat was te merken ook.
Het was druk in het park. En we hoorden overal muziek vandaan komen. Niet veel later zagen we verschillende mensen muziek maken,
zingen en volop dansen. Het was echt een drukte van jewelste. En we werden een partij aangestaard.
Waarop wij met open mond stonden te kijken naar alle gekke danspraktijken van deze mensen.
We keken onze ogen uit. En hebben er erg hard om moeten lachen.

De volgende dag zijn we weer terug gegaan naar het cafe en heeft Jelle de Formule 1 kunnen kijken, terwijl ik het een en ander kon uitwerken en boeken voor de komende weken.

’s Avonds stapten we in de trein om er 18uur lang in te mogen zitten.
We hadden het geluk dat we de cabine niet hoefden te delen met andere mensen. En we “lekker” konden slapen.
Nou dat lekker viel toch wat tegen. Al was het heel fijn dat er geen andere mensen bij waren.
Maar de rails onder de trein was toch niet zo heel erg best. En we hobbelden dan ook lekker op en neer met ons hoofd.
De machinist vond het ook erg fijn om hard en plotseling te remmen. Waardoor we soms bijna in de bedden tegenover ons lagen.
En als klap op de vuurpijl werd ik met spierpijn, koude rillingen en zweetaanvallen wakker.
Maar nog steeds waren we blij dat we de cabine niet hoefde te delen met andere..

We waren erg blij toen we de trein uit mochten. 18 uur is toch best wel lang om opgesloten te zitten in de trein en dan ook nog eens ziek worden. Op het station stond iemand van ons hotel te wachten. We konden zo instappen en werden vervolgens naar ons hotel gebracht.
Maar dit ritje was ook nog wat. We hadden voor een hotel gekozen vlak bij de ingang van het Zhanjiajie National Park.
Maar daardoor moesten we nog een aardig stukje met de auto rijden.
Het eerste stuk van de weg was super. Een nieuw geasfalteerde weg, waar we aardig door konden rijden. Maar toen we van de tolweg afkwamen was die mooi geasfalteerde weg veranderd in een grind pad. Volgens mij had onze chauffeur dat niet helemaal in de gaten, want hij ging in de zelfde snelheid door over deze weg. Een paar kuilen of heuvels daar draaiden hij z’n hand niet voor om. En ik was dan ook erg blij toen we aan kwamen in het hotel. Ik kon niet wachten om in mn bed te duiken. En m’n ogen dicht te doen. Hopen dat het morgen over is, en ik toch mee kan naar het zhangjiajie park. Het park dat bekend staat om de hoge spitsen rotsen. De film Avatar is gebaseerd op dit park.

Een ware uitputtings slag

Een ware uitputtings slag

Oke dan, daar gaan we. We staan aan de start van een 2 daagse trekking door de diepste kloof van de wereld. En wij gaan die gewoon beklimmen. Vol energie en enthousiasme startten we. Het eerste halfuur gaat goed. We lopen over een geasfalteerde weg een beetje omhoog.
Totdat we van de weg afgaan en gelijk flink gaan klimmen. Na de eerste meters klimmen ben ik gelijk buiten adem. Dat belooft nog wat.
Stapje voor stapje gaan we verder. Steeds 20/30 stappen en dan even rusten. Als je denkt dat je er weer tegen aan kunt. En na 30 stappen beseft dat je gewoon echt niet meer kunt. Nu zijn we ook niet sportiefste reizigers. En ook zeker niet met een top conditie. Maar dit was wel heel bizar. Ik heb zelfs nog last gehad van hyperventileren. En dat heb ik echt nog nooit gehad. Maar toen besefte we ons dat we ook aardig hoog in de bergen zaten. En dat dat natuurlijk ook wel een rol speelt.

Uiteindelijk kwamen we aan bij een soort rustpunt. Een man had een hutje gemaakt en verkocht er drinken, Snickers en fruit. Op de muur stonden allerlei berichten van andere reizigers. Met teksten als: “ best stop ever” en “Neem er ’n poar”.
Gelukkig we waren niet de enigste die het zwaar hadden. We deelden een redbull. En toen we die ophadden en wegliepen vroeg hij of we nog wat ganja wilden? En wees naar een zakje marihuana. haha. Daar moesten we heel hard om lachen. Maar we wilden het toch maar gewoon op eigen kracht proberen. Het was gelukkig een stuk fijner om te lopen. We liepen nog steeds een klein beetje omhoog. Maar het ging veel gelijkmatiger.

Niet veel later kwamen we bij een andere stop. Er zat een lief, schattig vrouwtje.
“Kom ga even zitten, rust even uit”. We kochten wat bananen bij haar en een appel.
Terwijl we aan de bananen waren begonnen kwam ze met een mandarijn aan. Ze had hem door de helft gedaan en Jelle en ik kregen allebei een helft. Dat was echt zo lief van haar. En de mandarijn was echt super lekker. Heel erg zoet.
We waren weer op krachten gekomen en vervolgde onze tocht.
We hadden gehoord dat er 2 pittige stukken zaten in deze wandeling. De eerste hadden we al gehad, gelijk aan het begin. En de 2e kwam steeds dichterbij. De 28 haarspeldbochten. Net voordat we daar aan begonnen was er nog een kraampje. We bestelden allebei een redbull. Zodat we genoeg energie zouden hebben voor de klim. Op de muur hingen allemaal pasfoto’s van mensen die de tocht gedaan hadden. Dat zag er echt super leuk uit. Helaas hadden we geen pasfoto’s bij ons om de wand mee aan te vullen.

We waren klaar voor de 28 haarspeldbochten en we begonnen ook gelijk met tellen.
28 is best wel veel. Vooral als je nog maar bij 2,3,4,5, bent. Maar op een gegeven moment hadden we er 1/4 opzitten, toen werd het 1/3 en ga zo maar door. Met de nodige rust momenten kwamen we steeds verder. We haalden een grote groep in, die aan het uitrusten waren.
Inmiddels waren we zelf de tel al kwijt. En er riep iemand: “ nog maar 5”!! Oke dan, nog maar 5 te gaan. Daar gaan we dan. Ik was al bij 5 met tellen. Maar het eind was nog niet in zicht. Wat natuurlijk op zo’n moment behoorlijk tegenvalt. Maar goed.
Uiteindelijk zijn we er gekomen. En werden we beloond met een prachtig uitzicht. Gelukkig volgde er nu een stuk wat vlak was. We liepen door een bos en roken de geur van de dennennaalden. Wat ons weer even deed denken aan de bossen in Nederland. Heerlijk!!
In de verte konden we het eerste dorpje al zien. Met de eerste guesthouses. Maar we hadden nog wel energie en kracht om door te gaan.
Het was nu immers niet zo zwaar meer. We passeerde het dorpje en liepen verder. Met elke 50/100 meter die je loopt veranderd het uitzicht zo erg. Het ene plekje is nog mooier dan het andere. Wat alles gelukkig weer een beetje goedmaakt. Inmiddels werd het ook wat aangenamer om te wandelen en was het niet zo warm meer.
We kwamen bij het volgende dorpje aan. En er zijn wandelaars die hier stoppen om te overnachten. We twijfelde even, maar besloten toch nog door te lopen. Het volgende dorpje lag op 1,5 uur lopen. En dat scheelt ons weer een stuk lopen voor de volgende dag. En op zich konden we er nog wel even tegen aan.
Het eerste stuk liepen we over de “gewone” weg. Maar even later moesten we toch een grind pad op. We liepen over een pad met aan de ene kant nog berg. En aan de andere kant een afgrond. Het was toch wat pittiger dan dat er gezegd werd. Maar goed! We kunnen nu niet meer terug. De zon zakte langzaam weg achter de bergen. Wat er super mooi uitzag.
Uiteindelijk kwamen we aan in het dorpje en liepen we naar Halfway Guesthouse. Dit guesthouse is enorm bekend onder de wandelaars. En de meeste overnachten hier dan ook. Dus we besloten om dat ook te doen. We boekten een kamer. En ploften neer op ons bed.
Pfff, wat een tocht was dit. Waarom waren we hier ook alweer aan begonnen?
We besloten om gelijk maar wat te gaan eten, dan konden we daarna gaan douchen en naar bed. Met moeite kregen we een menukaart in handen. En toen we een keus hadden gemaakt was er niemand te bekennen. Jelle was naar de receptie gelopen om te bestellen. En toen ze hem aan zag komen, liep ze gewoon weg. Met veel gepuf uiteindelijk wat te eten besteld. En even later werd het op onze tafel gesmeten.
Naast ons zat ook een groepje wandelaars. En die waren ook behoorlijk verbaasd.
Gelukkig was het eten wel erg lekker.

Na het eten zijn we gaan douchen en onder de wol gekropen. 3 lagen dekens en een elektrische verwarmbaar matras. Dat was best wel fijn om even op te warmen.
Toen we gingen slapen, hebben we hem toch maar even uitgezet. Na een redelijke nacht ging de wekker. En gelukkig waren onze benen en voeten ook weer wat bijgekomen van de wandeling. En waren we klaar voor het 2e gedeelte.
We hadden alleen geen zin om te ontbijten in dit hotel. Dus we vulden onze maag met wat muesli repen en begonnen aan het 2e gedeelte.
Het pad was in het begin redelijk vlak. Wel een smal pad, met een vrij stijle afgrond.
Wat bij mij alweer voor trillende benen zorgde. Ondertussen werden we ingehaald door een herder met een kudde geiten. En hup, die geiten liepen zo naar beneden. Ik wou dat ik ook zo naar beneden kon lopen, zonder te vallen en zonder trillende benen. Niet veel later begonnen we met afdalen. En toen voelde ik toch wel dat m’n voeten nog beurs waren van de dag ervoor. M’n tenen deden erg veel pijn bij het naar beneden lopen omdat m’n tenen steeds tegen elkaar werden gedrukt.

Uiteindelijk hadden we er iets langer dan 2u over gedaan om bij Tina’s Guesthouse te komen. Hier hebben we even wat gedronken en een overheerlijke bananen pannenkoek op. Vol energie begonnen we aan de tocht naar de kloof.  Het geen waar we uiteindelijk voor gekomen waren. Er was een pad/trap aangelegd door lokale bewoners.
We begonnen aan de wandeling. Het was een mooie trap, met flinke stappen naar beneden. Maar het was zo stijl. En ik had geen controle meer over m’n benen. Alles trilde en trilde. Jelle was er ook wel klaar mee. En zei: “Kom we gaan terug, het is mooi geweest”. Maar ik zei: “ Nu ben ik al zo ver, nu wil ik naar beneden ook”.
Op een gegeven moment kwamen we bij een trap stijl naar beneden. Achterste voren gingen we een voor een naar beneden. Niet veel later was er nog zo’n trap alleen dan nog even een stukje langer. Jelle zei: “kijk maar niet naar beneden, draai je om en kom achteruit de trap af”. Ik heb maar netjes naar hem geluisterd.
En wel even naar beneden gekeken, en wat was dit hoog en stijl. Ik was erg blij dat Jelle onder me stond. Uiteindelijk zijn we na vele rustpauzes beneden aangekomen. En het was het gelukkig allemaal waard. Een fantastisch uitzicht door de diepste kloof ter wereld
Nauw! Dat hebben we geweten ook. Ik kon geen stap meer zetten. En ben op een steen neergeploft terwijl Jelle foto’s is gaan maken. Na een halfuur moesten we toch echt weer gaan. Want anders zouden we de bus terug missen. Gelukkig ging naar boven lopen een stuk beter. En had ik geen last van m’n tril benen en m’n zere tenen. Maar nu was Jelle degene die niet meer kon. Zweten, misselijk, hyperventileren. Gelukkig was ik dus niet de enigste die er last van had. Om de 50 stappen pakten we een rust moment. Maar op een gegeven moment kon Jelle echt niet meer. Hij werd duizelig en flauw. Na een rust pauze, water en koekjes knapte hij gelukkig op. En waren de laatste loodjes echt het zwaarst. We waren zo blij toen we weer boven bij de weg aankwamen en we over het asfalt konden lopen.

Het was echt een fantastische ervaring, en we hadden het voor geen goud willen missen. Maar oh oh, wat was het zwaar en wat hadden we dit onderschat.

Wat een schatje

Wat een schatje

Vanuit Xi’an wilden we naar het plaatsje Lijiang.
Er was alleen geen rechtstreekse trein tussen deze 2 plaatsen. En nou is overstappen niet echt een probleem. Maar in totaal zouden we 38 uur onderweg zijn. En dat vonden we toch wel een beetje lang. En zonde van onze tijd.
We hebben toen gekeken voor vluchten. Maar de goedkope vluchten vlogen op de meest gekke tijden. En we vonden het niet echt fijn om ’s nachts aan te komen op het vliegveld. Omdat er dan geen bus of metro rijd. En een taxi wordt ook lastig als er niemand Engels spreekt,

Uiteindelijk vonden we een goedkope vlucht naar het plaatjes Kunming.
Vanuit Kunming konden we wel rechtstreeks met de trein naar Lijiang. Het was niet de snelste optie, maar ook zeker niet de traagste. En gelukkig ook niet zo duur.
We hadden ongeveer 2uur om van het vliegtuig naar de trein te komen. Gelukkig waren we wat eerder geland. En stonden we zo’n 10 min later met onze bagage buiten. Er was een metro verbinding tussen het vliegveld en het treinstation.

Het was nog wel een aardig stuk wat we moesten afleggen. En toen we bij de Metro uitgestapt waren. Moesten we helemaal om het treinstation heenlopen om bij de ingang aan te komen. Gelukkig waren we er op tijd.
Op de treinstations in China gaat het allemaal wat anders dan in Nederland.
Eerst moet je bagage door een scanapparaat. Dan loop jezelf door een poortje. Vervolgens gaan ze nog met een scanner je hele lichaam langs. Pik je je bagage op. En loop je door naar de kaartverkoop.
We kopen de kaartjes al van te voren op internet. Je moet dan het reserveringsnummer laten zien en de bijbehorende paspoorten.
Als je dat gedaan hebt, loop je weer naar een ander poortje. Daar zit iemand die je ticket controleert en je paspoort. En dan mag je het echte station in. Dan is het zoeken naar het juiste treinnummer. En wat zijn we blij dat de cijfers wel gewoon hetzelfde zijn in China. En niet in Chinese tekens. Ook de treinnummers staan in bijvoorbeeld K6109.
En de tijden gelukkig ook. We kunnen ons daar door aardig uit de voeten maken.

Vervolgens is het tijd om te “boarden” en loop je naar een poortje waar je je ticket scant. En loop je het perron op. Je zoekt het juiste trein nummer op en daarna je stoel en/of bed.

Dit keer hadden we 2 bedden. Boven en onder. En de ruimte deelden we met een jong Chinees stel. Je bagage kan je onder de banken kwijt. Maar bij ons zat er iets onder het bed. Waardoor we niet alles kwijt konden. Het Chinese meisje hielp ons met het opbergen van de bagage. Echt een schatje. Even later gaf ze een pakje met eten aan ons. Geen idee wat er in zat. Het zag eruit als kipsate in marinade. Ik bedankte haar in m’n beste Chinees. En daar moest ze hard om lachen. Maar ik had nog steeds geen idee wat er in zat.
Ze pakte haar mobiel en via een vertaal app stond er: This beef is very tasty and spicy.
Aag, echt zo lief van haar.
Omdat we ’s nachts hadden gevlogen waren we wel een beetje afgedraaid en wilden we wel even onze ogen dichtdoen. Jelle was naar boven geklommen. En ik was ook m’n deken aan het goedleggen. Na mijn idee lag het er redelijk bij. Even later voelde ik wat bij m’n voeten. Was ze m’n deken aan het goedleggen.

Het was zo jammer dat we niet echt konden communiceren met elkaar. Gelukkig kun je met lichaamstaal al een hoop. Toen we bijna bij het eindpunt waren deed ze het gordijn open. En de hoge bergen waren al goed te zien.
Ze pakte haar telefoon en vertaalde: Snow Mountain. En ze wees in de richting van een gigantische berg met sneeuw op de toppen. Super vet.

Even later waren we op de bestemming aangekomen en namen we “afscheid”. Ze zwaaide heel lief naar ons, en even later kwamen we ze nog een keer tegen. En zwaaide ze weer heel hard.

Wat een schatje was het!
Sommige Chinezen doen echt zo hun best om met je te kunnen communiceren.

Terracotta leger een toeristenval?

Terracotta leger een toeristenval?

Na Pingyao was het tijd om weer in de hoge snelheidstrein te stappen. Dit keer was het zo’n 3uur en stapten we uit in Xi’an.
We dachten dat dit eigenlijk een klein stadje zou zijn. Maar na het zien van de metro lijn die er door loopt en de verschillende winkel centra. Was dat toch niet het geval. We zochten het op op internet. En het is een van de grotere steden van China.
Vroeger is Xi’an ook de hoofdstad van China geweest.
De zijderoute eindige in deze stad. Wat er voor gezorgd heeft dat er moslims mee kwamen.
Er is zelfs een hele moslim wijk in deze stad. Met voornamelijk Chinese Moslims.

De stad Xi’an bezochten we voornamelijk om het terracotta leger te bezichtigen.
Dit leger is 44 jaar geleden pas ontdekt en gebouwd rond 250 VC. voor de eerste keizer van China.
Als de keizer zou sterven en naar de hemel zou gaan, dan stond er een heel leger voor hem klaar.
Per toeval is het ontdekt door een stel boeren die een waterleiding wilden aanleggen. En dit ineens tegenkwamen.
Het was makkelijk om zelf met de bus te reizen naar het terracotta leger. Voor nog geen €1 per persoon kochten we een kaartje voor de bus.
De entree voor het terracotta leger was wel wat aan de hoge kant €19,- per persoon. Het bestond uit 3 grote hangars.
De eerste was helemaal leeg gegraven. Alleen de gangen waren nog aanwezig. En wat resten van de kapotte beelden.
De 2e kon je wat beter zien hoe de verschillende beelden hadden gestaan. Ook was er een soort koets met paarden te zien.
De 3e en laatste hal was ook de grootste. Ze waren hier nog volop bezig met het restaureren van de beelden.
Maar als je verwacht dat je in een loods vol met beelden terecht komt, dan valt het vies tegen. We hadden al gehoord dat het wat tegen zou vallen. Maar dit was wel heel erg.
Alleen op de voorste 30 meter stond het vol met beelden. De gangen daarachter waren leeg, of er lagen allemaal kapotte beelden die ze nog aan het uitzoeken waren. We vonden het een flinke domper. Helemaal als je ziet wat je ervoor betaald.
We zijn terug gegaan naar ons hotel en hebben even lekker uitgebreid gegeten bij de Burgerking.
Dat hadden we wel verdiend na de grote domper van die middag.

De dagen erna zijn we vooral bezig geweest met plannen, trein/vlieg tickets boeken.
En Jelle had wat last van de griep. Dus we hebben vooral binnen gezeten.
Wat niet verkeerd was, aangezien de temperatuur rond de 5 graden lag.

De laatste avond zijn we naar de Moslimwijk gegaan. We keken onze ogen uit. Je kunt hier vooral terecht voor stukjes lamsvlees op een stokje. En dat was ook goed te zien. Buiten hingen de lammeren op. En een mannetje met een mes sneed er stukje uit. Vervolgens reeg de ander ze op een grote stok. En weer iemand anders bakte ze bruin op de grill.
We hebben een stokje geprobeerd, en het was echt super lekker. Later zijn we zelfs nog terug gegaan.
Er waren varkenspootjes (het zag eruit al varkenspoten, maar aangezien een moslim geen varkensvlees eet, weten we het niet zeker) te krijgen, Softshel krabben, octopus op een stokje, Ze waren op verschillenden plekken bezig om nougat te maken. 2 Mannen met hele grote houten hamers sloegen om beurten op de nougat. En iemand anders maakten er stukjes van. Of een soort koekjes met rozenwater.
Ze verkochten ook pita broodjes met draadjesvlees, gebakken aardappeltjes, fruit met een gelatine laagje erop. En mannen waren bezig om noodles te maken.  Het was echt een heel gezellig straatje met lekker eten. En we vonden het erg leuk om te zien hoe ze bezig zijn om bepaalde dingen te bereiden/klaarmaken en dat gewoon op straat!

Pingyao

Pingyao

We reisden vanaf Beijing met de hoge snelheidstrein naar Pingyao.
Een super snelle trein. Die ons in 4uur naar de volgende bestemming bracht. (en dat over zo’n 600km)

Op het treinstation in PIngyao stond een man klaar met een bordje met onze naam erop.
Hij zette ons netjes af bij ons hotel.
Een super leuk Chinees guesthouse. Helemaal in de Chinese stijl. En een hele vriendelijke gastvrouw.
We kregen eerst een mok met lokale thee. Het was gewoon warm water met iets van gepofte granen erin. Maar best wel lekker eigenlijk.

Op tripadvisor vonden we wat leuke/lekkere Chinese restaurantjes om te gaan eten.
Deze restaurantjes hadden ook een Engelse menu kaart.
Wat best handig kan zijn, aangezien ze echt de meest gekke dingen eten in China
We bestelden Dimsum, Mountain noodles en iets van zout/zure kip met pinda’s.
En het was eigenlijk best wel lekker.
Zo gek dat als je in Nederland naar de Chinees gaat, je eigenlijk bijna alleen maar Indonesisch eten besteld.
En het geen was ze hier in China eten. Is op de NL-Chinese menukaart nergens te bekennen.
Dat zou dus hetzelfde zijn als wij Nederlanders een DUTCH snackbar openen in een ander land.
En vervolgens pizza en pasta gaan verkopen.

Pingyao zelf is echt een heel leuk klein dorpje. Gelegen tussen de muren van een fort.
We konden een ticket kopen en daarmee alle musea bezichtigen die er er te vinden zijn.
En dat waren er aardig wat.
We bezochten verschillende tempels, een oud overheidsgebouw en als laatste gingen we de stadswal op.
We hadden gedacht dat het daar wel super druk zou zijn. Maar we waren zo ongeveer de enigst.
We hebben wat leuke foto’s gemaakt op de muur. En op een gegeven moment stonden er een aantal beelden van strijders en een paard.
Voor het paard lagen stenen opgestapeld. Dus er waren mensen geweest die er opgeklommen waren. haha.
Dat moesten wij natuurlijk ook even proberen. En zo als je ziet is het best leuk geworden toch?
Wij hebben er in ieder geval de grootste lol om gehad.
Aan het eind van de muur werd het wel een stukje drukker.
De meeste toeristen zijn alleen daar even naar boven gegaan om naar de zonsondergang te kijken.
Het verbaasd ons dat er zo weinig westerse toeristen te zien zijn.
Het zijn voornamelijk toeristen uit eigen land. Hele hordes komen soms op je afgestormd.
En soms lijkt het net of ze je niet zien staan. Ze lopen gewoon dwars door je heen.
En kijken soms niet op of om van hun telefoon, wat ook voor leuke acties zorgt.

Overigens zijn ze hier in China wel een heel eind verder op het gebied van mobiel betalen.
Nu snappen we ook ineens waarom ze altijd met van die mega grote powerbanks rondlopen.
Hun hele leven staat op die telefoon.
Ze betalen met hun telefoon bij de h&m, de supermarkt, de metro maar ook bij de meest gare straattentjes kun je afrekenen met je mobiel. .

En ik dacht dat ik al zo afhankelijk was van mijn telefoon, dan valt het bij het zien van de Chinese bevolking eigenlijk nog best mee. haha

Hello China!

Hello China!

We wilden eens totaal wat anders. Geen horders toeristen, geen temperaturen van 40 graden en iets was nog wel betaalbaar zou zijn.
Verschillende landen kwamen voorbij. En keuzes maken is zoals jullie misschien wel weten niet echt voor ons weggelegd.
Uiteindelijk besloten we om voor China te gaan. CHINA??? Ja China.
Totaal wat anders toch?
In Hong Kong konden we vrij gemakkelijk aan een visum komen en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Beijing.

Beijing een stad met zo’n 21,5 miljoen inwoners. Bijna alleen maar Chinese inwoners.
Meer inwoners dan dat er in heel Nederland wonen…..

We kwamen aan op het vliegveld. En alles verliep vrij soepel. Geen gezeur met het visum, tassen kwamen snel op de bagageband. En toen……
Toen stonden we in de aankomsthal en moesten we eerst geld pinnen. Na zo’n 5 verschillende automaten geprobeerd te hebben, hadden we eigenlijk wat money. Top, geld hebben we. Volgende: transport naar de stad.
Het was toch wat lastiger dan we hadden gedacht. De mensen spreken nauwelijks of geen Engels. Maar met handen en voeten kwamen we een heel eind. En ze willen je zo graag helpen en zijn echt vriendelijk. (Heel anders dan de vervelende Chinese toeristen die we in andere landen tegen kwamen). Uiteindelijk zaten we in de bus naar de stad. Vanaf het busstation was het nog 2km lopen naar ons hostel. En wat was het koud. Echt echt koud zeg maar.
Ik denk dat we nu wel weten en voelen hoe koud het in Nederland is geweest de afgelopen dagen. Maar wat denk je als je maanden rond de 30 graden hebt geleefd. Dan is dit ECHT koud. haha. Sorry we mogen eigenlijk niet klagen.

Na een goede nacht was het tijd om de stad te verkennen. We kwamen een Mc Donalds tegen en besloten om daar voor onze brunch naar toe te gaan. Met behulp van plaatjes en handwerk is het ons gelukt om  2 menu’s te bestellen. Het was er alleen zo druk, dat er nergens plek was om te zitten. We hebben toen maar staand alles opgegeten. Net voor we klaar waren, kwam er een schoonmaaksters naar ons toe en wees naar een leeg tafeltje. Dat was zo lief van haar.

We stapten in de metro en reisden naar de verboden stad.
Gelukkig is bij de metro alles ook in het Engels aangegeven. En kunnen we zelf bij een machine kaartjes kopen. We stapten uit en gingen in de hele lange rij staan. Iedereen werd gefouilleerd, tas door zo’n scan ding. (net of we op het vliegveld zijn) En je moest allemaal je paspoort of identiteitsbewijs laten zien. Gelukkig hadden we die nog in onze tas zitten.

Nadat dit alles achter de rug was en we een kaartje konden kopen voor de verboden stad, was het al zo’n 1,5 uur later. En konden we eindelijk naar binnen.
Maar gelukkig was dit het allemaal waard. We liepen eerst door een grote poort heen. En steeds kwam je verder de stad in. Met ook elke keer weer een soort muur met poort waar je doorheen moest. Heel slim gedaan om de vijand op afstand te houden. Aan het eind van de dag waren we helemaal verkleumd. En zijn we in een shoppingmall opzoek gegaan naar wanten, een sjaal en een muts. Oohja, en lange sokken.
Uiteindelijk vonden we een sjaal, sokken en een soort oorwarmers. Maar nergens waren wanten of “leuke, fatsoenlijke” muts te bekennen.
Na een warm bakkie thee bij de Mc Donalds waren we klaar om de kou weer te trotseren en terug te reizen naar ons hostel.

De volgende ochtend zijn we naar het Olympisch dorp gereisd. Een mega groot terrein met een sporthal, atletiekbaan, zwembad en vast nog veel meer. Maar dat hebben we niet gezien. In de verte zagen we 3 grote torens. Die waren we op internet ook al tegen gekomen.
We kochten een kaartje en mochten mee naar de bovenste verdieping. Wat een uitzicht hadden we. Helaas hing er behoorlijk was smog. Maar ondanks dat konden we toch nog aardig wat zien. Een stukje verderop zagen we mensen in de sneeuw staan. Dat moesten we natuurlijk even van dichtbij bekijken, aangezien we de sneeuw in Nederland dit jaar hebben moeten missen. En inderdaad er lagen een grote hoop met sneeuw. Het waren de resten van een groot ijspaleis. Gelukkig, toch nog sneeuw gezien.

Na het olympische dorp zijn we naar de temple of heaven gereisd. We waren alleen een keer verkeerd overgestapt met de metro. Dus alles duurde wat langer dan verwacht. En daarom konden we geen kaartje meet kopen voor de tempel, alleen nog voor het park. We liepen richting de tempel en we kwamen daar aan en de deur ging net voor onze neus dicht. Dat was wel heel erg jammer.

’s Avonds gingen we opzoek naar hoe we het beste naar de Chinese muur konden. We hadden gelezen dat er een stukje was wat niet zo toeristisch was. En wat een eindje buiten Beijing lag. Jelle dacht echter dat we daar zelf wel heen konden gaan met een bus. Maar het bleek alleen maar mogelijk te zijn met een excursie. Het was alleen al te laat om nog op pad te gaan en opzoek te gaan naar een toeristen bureau. Echt heel jammer en heel stom! Dus we moeten nog een keer terug naar Beijing om de Chinese muur te bezichtigen.

De dag erna hebben we eerst maar eens lekker uitgeslapen en daarna zijn we naar het zomerpaleis gegaan.
We dachten dat dit alleen maar een paleis was. Maar het was een heel groot park met verschillende gebouwen.
Echt heel erg mooi. We zijn er een hele middag zoet geweest. Maar het was ook er ook weer zo koud.
We konden bij een eettentje genieten van een warme mok chocomelk,
al was het meer warme melk dan choco. haha
Daarna hebben we ons nog laten aankleden in Chinese kledij. Dat was super leuk.
De mensen daar vonden het ook erg leuk dat 2 westerlingen mee deden.
Het waren voornamelijk de Chinezen die dit doen. En ze probeerde natuurlijk alle gemaakte foto’s aan ons te verkopen.

Het verbaast ons wel hoe erg we nagekeken worden en aangestaard.
Er zijn waarschijnlijk een hoop Chinezen die (bijna) niet reizen.
En al helemaal niet buiten China of Azië komen.
Mensen tikken elkaar aan om naar ons te kijken.
En vragen soms aan Jelle of ze met hem op de foto mogen.
Het is gelukkig niet zo vervelend als in India.
En de mensen zijn wel vriendelijk en lachen daarna naar je.
Maar het is wel weer even wennen.
Het voordeel van zo weinige westerse toeristen is dat je op een foto niet ziet of het de Chinezen zijn die ergens wonen of dat het Chinese toeristen zijn. Toch nog een klein pluspuntje.