Tag: Cambodja

Angkor Wat??

Angkor Wat??

In Siem Reap hadden we een leuk huisje gevonden via Airbnb. Een woning met 2 verdiepingen, 2 slaapkamers, badkamer, keuken, wasmachine en een bank. We vonden het heel fijn om even een huisje voor ons zelf te hebben. Zo konden we alles weer eens even zelf wassen. Lekker boodschappen doen en zelf koken. Maar ook gewoon even relaxen op de bank. En niet weer in een hotel kamer zonder raam/balkon. We hebben er dan ook uitgebreid van genoten. En we hebben allebei nog wat buikklachten gehad. Maar daar hadden we nu de tijd voor. We hoefden tenslotte nergens heen……
Nouja, we moesten wel ergens heen. Namelijk het hoogte punt van Cambodja. Iets wat bij ons allebei op de bucketlist stond. Namelijk de tempels van Angkor.
De dagen vlogen voorbij. En de eerste dagen was ik echt te beroerd om wat te doen. Gelukkig heeft Jelle goed voor me gezorgd. En is hij boodschappen gaan doen en even langs de apotheek geweest. Toen ik me eindelijk weer beter voelde huurden we een scooter en reden naar de kaartverkoop. Helaas was die net gesloten. En konden we de volgende ochtend om 5uur terecht. 1 ding wisten we zeker. We gaan hier NIET om 5uur in de rij staan!

De meeste toeristen kiezen ervoor om 1 dag naar de tempels te gaan.
Ze gaan massaal om 5uur een kaartje kopen en daarna als een speer naar Angkor Wat om de zonsopgang te zien.
Wij vonden het een goed idee om dit te skippen. Er zijn genoeg andere tempels die je voor je zelf hebt als je hier ’s morgens vroeg heen gaat. We gingen ’s middags langs het ticket kantoor en kochten een ticket voor 3 dagen.
We moesten op de foto en binnen no time hadden we onze kaartjes in handen inclusief foto.
Dat ging echt heel rap.

De volgende ochtend ging onze wekker al vroeg, we hadden alleen allebei erg veel moeite om uit bed te komen.
Na wat getreuzel zaten we dan eindelijk op de scooter naar de tempels.
We reden helemaal naar de achterste tempels en die hadden we bijna voor onszelf. Daarna reden we nog naar diverse andere tempels. Bij één tempel moesten we over een steiger lopen. En daar was zoveel klaver te zien. Ze hadden bijna allemaal 4 blaadjes. Dat betekende dus een hoop geluk voor ons. haha
We bezochten nog wat andere tempels, maar naarmate het later werd, werd het ook steeds warmer en drukker.
We besloten om terug te gaan naar ons huisje. En nog even onze ogen dicht te doen.

De dag erna zijn we wederom vroeg uit bed gegaan, wel weer met de nodige vertraging. Maar de meeste tempels mag je toch pas vanaf 7:30 bezoeken. We waren er wel wat eerder en we vonden een tempel die al vroeg open was. We hebben daar naar de opkomende zon gekeken. Daarna zijn we snel naar de Ta Prohm tempel gereden. Deze tempel is bekend van de film Tomb Raider. We waren er precies om 7:30 en met een handjevol mensen gingen we naar binnen.
Deze tempel in overwoekerd door bomen. Wat echt een prachtig gezicht is. We hebben hier dan ook zeker even de tijd genomen om alles goed te bekijken en op de foto te zetten.

Na de Tomb Raider tempel zijn we doorgereden naar de Bayon tempel. Een van de meeste grote en populairste tempels van het complex. De meeste toeristen gaan hier heen na het zien van Angkor Wat.
We waren dus precies op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Het stond helemaal vol met (Chinese) toeristen. Het was echt te erg voor woorden. We hebben ook alleen maar foto’s kunnen maken met toeristen erop. Maar zo krijg je wel een goed beeld van de drukte.  Zelf waren we er al snel klaar mee en reden we nog een rondje over het complex.
Daarna besloten we om weer terug te gaan naar ons huisje.

’s middags hebben we nog een tempel bezocht die zo’n 40km buiten Siem Reap ligt. Maar volgens de verhalen wel echt moeite moet zijn om naar toe te rijden. Deze tempel was inbegrepen in het ticket wat we hadden voor Ankor.
De 40km duurde toch wat langer dan we gedacht hadden en we kwamen een kwartier voor sluitingstijd aan. Het was gelukkig niet zo’n groot complex. Maar wel heel mooi. Ze zon begon al te zakken. En dus was ons favoriete uurtje begonnen. Helaas was de beveiliging nogal al streng. En moesten we stipt om 17:30 het complex verlaten. We hebben wel geprobeerd wat tijd te rekken. Maar helaas was dit niet mogelijk. Tijd om weer terug te rijden.
We besloten om terug door het Angkor gebied te rijden, wat een erg leuk gezicht was.
Tusses de verschillende tempels wonen gewoon mensen. Er zijn scholen en nog meer voorzieningen. Er was geen toerist meer te bekennen. Alleen nog de lokale bevolking. Het was op een bepaalde manier ook een beetje eng om ’s avonds tussen de tempels door te rijden. Maar het leefde op de een of andere manier wel gewoon. Op de grasvelden waren kinderen aan het spelen. Mensen zaten gezellig op kleedjes bij elkaar. Iets waar het ’s avonds te warm en te druk voor is.

De laatste dag stonden we wederom vroeg op. Dit keer reden we eerst langs Angkor Wat. En het was er echt heel, heel, heel druk. De tempel zelf konden we vanaf de weg niet zien. Maar wel de ontelbare bussen, minivans en tuktuks. Dit was echt te bizar voor woorden. We reden naar een van de gates in het park. Er zijn verschillende poorten te vinden in het complex. Maar de meeste worden gebruikt als doorgang voor de lokale bevolking. We vonden er één die niet te druk was. En tussen het verkeer door konden we mooie foto’s maken. Na het fotograferen van de gate zijn we nog naar 2 kleine, onbekende tempels gereden. Die ook heel mooi zijn, maar door de meeste toeristen worden overgeslagen. Wat weer een pluspunt voor ons was.

Aan het eind van de middag zijn we terug gegaan om dan toch Angkor Wat te bezoeken. We konden het niet maken om ongeveer alle tempels gezien te hebben en de meeste bekende over te slaan. Het was alleen wat later dan we verwacht hadden, en we mochten nog net naar binnen. We hebben snel een glimp opgevangen van de tempel. Maar we hadden te weinig tijd om het hele complex te zien.

De tempels van Angkor waren zeker een hoogte punt van onze reis. Na de tegenslagen aan het begin van onze reis door Cambodja, maakte dit het allemaal weer goed. We zijn ook blij dat we hier onze reis zijn geëindigd. We hebben echt het mooiste voor het laatst bewaard. En we zijn ook helemaal bijgekomen. Verder hebben we hier vooral aan de planning gewerkt voor de komende weken. Zo staat China op de planning. En daar moet je het een ander al voor voorbereiden om een visum te kunnen aanvragen.

Jullie zien de verhalen en foto’s snel verschijnen.

 

Heftige dag!

Heftige dag!

Nog geen 40 jaar geleden was er nog oorlog in Cambodja. 1/4 van de bevolking werd gevangen genomen,
gemarteld en vervolgens gedood. Deze mensen waren onschuldig. Vandaag bezochten we 2 van deze plekken. En we zijn er behoorlijk van onder de indruk.

We begonnen bij de S- 21 gevangenis. Ook wel de Tuol Sleng gevangenis genoemd. S-21 staat voor security 21.
Vroeger was dit gebouw een school. Totdat het in beslag werd genomen door de rode khmer. We kochten een ticket en een audio speler. Die we in het Nederlands konden beluisteren. Dit maakte het allemaal nog wat intenser. Omdat je hierdoor duidelijk alle verhalen mee krijgt.
We begonnen op een soort buiten plaats. Waar 14 graven waren. Deze graven waren van de 14 laatste mensen die ze vonden nadat ze bevrijd werden.

De vroegere klaslokalen waren martel kamers geworden. In elke kamer stond een metalen bed. Met een ijzere staaf waaraan 2 enkelbanden zaten. De gevangenen zaten daarmee vast. En konden geen kant op. Ze moesten stil liggen. En als ze wilden zitten moesten ze daar eerst om vragen. 9 van de 10 keer werd het niet toegestaan met martelen tot gevolg. Heel heftig allemaal. Op elk bed was ook een metalen kistje te zien. Daar werden stukken huid, botten en andere menselijke delen ingestopt die na het martelen loskwamen.

Na het eerste gebouw gezien te hebben liepen we weer naar buiten. Daar waren rekstokken uit de tijd dat het nog een school was. De rekstokken werden tijdens de oorlog voor hele andere dingen gebruikt. Gevangen werden daar soms aangehangen en gemarteld.
We liepen het volgende gebouw in. In dit gebouw hingen allemaal foto’s. Foto’s die genomen zijn toen de gevangen werden binnengebracht. Foto’s van mannen, vrouwen, jongetjes, meisjes en soms zelf hele kleine kinderen.  Ze kregen een nummer. Hun naam werd in de gevangenis niet gebruikt. Alleen voor de registratie. Ze werden bij nummer genoemd en HET. Niks geen hij/zij. Ze werden behandeld alsof ze niemand waren. Het was zo bizar om al die gezichten te zien van al die onschuldige mensen. Sommige stonden lachend op de foto. Ze hadden echt geen idee wat ze te wachten stond.

Op het terrein waren nog 2 gebouwen. In het ene gebouw waren er op de begane grond allemaal kleine celletjes gemaakt. En op elke cel stond een nummer. Op de muur stonden de zelfde nummers. Daar heeft vroeger een metalen staaf gehangen met enkelbanden eraan. De gevangenen moesten zo lopen.
Op de verdiepingen boven waren grote cellen. Een van de mensen die het overleeft had, heeft een schilderij gemaakt hoe het er toen uitzag.
In het midden lagen weer diezelfde lange ijzeren staven. Daaraan zaten de gevangenen vast. Aan 2 kanten. 10 aan de ene kant en 10 aan de andere kant. En dan lag er dus nog zo’n rij. Ze mochten alleen maar liggen. Op de vieze tegels.

1x in de zoveel tijd moesten ze zich uitkleden en kwam er iemand langs met een tuinslang. Vanuit het raam spoot die met water in het wilde weg. En had je geluk als je nat werd. Anders was jouw beurt gewoon verkeken. De natte vloer moesten ze droog maken met hun eigen broek. En de rest van het water bleef gewoon liggen. En daar lagen ze dus zelf ook in. Het was echt zo onmenselijk allemaal.
In het laatste gebouw zagen we vooral de apparatuur die ze gebruikten om de gevangen te martelen. En nog meer schilderijen van de man die het overleefd heeft. Het gaf een duidelijk beeld hoe het er in die tijd aan toe ging. Vreselijk!

Nadat dit allemaal een beetje bezonken was, reden we naar de killingfields net buiten het centrum.

‘s Nachts werden de gevangen daar heen gereden. Ze hadden geen idee wat ze te wachten stond. Geblinddoekt stonden ze voor de massa graven. Hun kelen werden doorgesneden met messen en palmbladeren. Dit om kogels te besparen.
Ze sneden de keel door zodat ze geen geluid meer konden maken. Ondertussen werd er keiharde muziek afgespeeld. Om te verbloemen wat voor vreselijks hier allemaal gebeurde.
Vervolgens werden ze ik de graven gegooid. Honderden onschuldige mensen tegelijk. Naast een van de graven was een grote dikke boom. De boom hing nu vol met gekleurde armbandjes. Als teken van respect, herdenking aan de tijd van toen.

Het verhaal achter deze boom is wel het meeste bizarre verhaal.
Kinderen en baby’s werden bij hun voeten beetgepakt. Ze sloegen de baby’s en kinderen met hun hoofd tegen de boom, zodat ze zouden sterven. Vervolgens werden ze ook in de massa graven gegooid.

Op het terrein in een groot monument gebouwd. Het is een soort toren. In die toren zijn alle schedels, botten en andere gevonden delen verzameld en netjes gesorteerd. Het is een herdenkingplaats geworden. Als nagedachtenis van deze verschrikkelijke oorlog. Een oorlog waarbij zoveel onschuldige mensen hebben moeten sterven.

Mensen die slim waren, gestudeerd hadden. Geld hadden of soms alleen maar een bril droegen. Je kunt je gewoon niet voorstellen dat mensen tot zo iets in staat zijn. Gelukkig is deze verschrikkelijke oorlog over. Maar in veel oudere mensen is nog goed te zien wat deze tijd met ze gedaan heeft. Het enige wat wij kunnen doen is deze mensen respecteren en vriendelijke naar ze lachen. En heel heel soms krijgen we een lach terug. Maar de meeste mensen zijn zo erg verbitterd door die tijd. Dat ze dat nauwelijks nog kunnen.

Mysterieuze berg

Mysterieuze berg

Kampot was gelukkig een stuk gezelliger en chiller dan het eiland Koh Rong. 
De mensen waren hier super vriendelijk. En je werd niet continue omver gelopen door dronken toeristen. We huurden een scooter voor een paar dagen en gingen op pad. We reden een beetje rond in de omgeving en kwamen terecht bij een groot gebied met allemaal zoutvelden. Wat er echt super vet uitzag. We hebben even snel rondgekeken en besloten om terug te gaan met zonsopkomst.

Na de zoutvelden reden we door naar het plaatsje Kep, een klein kustplaatsje met een leuk strand. Kep staat voornamelijk bekend om de krab. Je kunt hier op de markt verse krab eten. We reden een rondje door het dorpje, en voor we het wisten reden we het alweer uit. Het was dus echt heel klein. Alleen waren we de markt nog niet tegen gekomen. Die bleek dus ook de andere kant op te zijn. We hebben even gekeerd en zijn toen naar de markt gereden. Op deze markt was niet alleen krab te koop. Maar van alles op het gebied van eten. Het meeste komt van de barbecue.
Zo kon je er krab krijgen, vis, inktvis en gebakken rat op een stokje. die hebben we maar even laten liggen ;).

Tot zo ver dus Kep. We reden terug richting Kampot. En net voor we daar aankwamen sloeg Jelle een zijweg in. We vinden het altijd erg leuk om door kleine dorpjes te rijden. En te zien hoe de lokale bevolking leeft. We kwamen uit bij een veld, met hele hoge palmbomen. Wat er echt mooi uitzag. We besloten om aan het eind van de middag terug te gaan, zodat we de zonsondergang daar konden zien.

Eind van middag waren we weer terug op de plek. En waren we klaar om foto’s te maken. Helaas kwamen we er daar pas achter dat we het een en ander van camera spullen vergeten waren. En was de zonsondergang toch niet zo mooi als dat we gehoopt hadden. Snel terug naar het hotel om de drone te halen en toen zijn we nog even naar de zoutvelden gereden. Helaas waren we net te laat voor de golden hour. 

De volgende ochtend ging de wekker al heel vroeg.  Dit keer wilden we wel op tijd zijn om de zonsopkomst te zien. En gelukkig waren we er vroeg genoeg. We zagen de zon opkomen boven de zoutvelden wat echt een fantastisch gezicht was. Dit zijn toch meestal wel de mooiste momenten van de dag om foto’s te maken. Zowel de zonsopkomst als de zonsondergang. Nadat de zon hoog aan de lucht stond, zijn we terug gereden naar ons hotel en hebben we nog even onze ogen dichtgedaan.

’s Middags zijn we weer op de scooter gesprongen. Vlak bij Kampot ligt een berg. Bokor Hill. Op deze berg zijn een aantal verlaten gebouwen te vinden, waaronder een kerk en een oud casino. En wij houden er van om te fotograferen in deze stijl.
De weg naar boven was de mooiste weg die we in heel Azië gezien hebben. En wederom baalde Jelle weer dat hij z’n longboard niet bij zich had. Dit was daar echt een perfecte weg voor geweest. Onderweg kwamen we nog langs een mega grote buddha en zagen we al wat verlaten gebouwen. Aangekomen boven op de berg hing er een beetje een mysterieuze sfeer. Het was er heel rustig en heel erg uitgestrekt. We reden eerst richting de kerk. En onderweg klonk en een soort propaganda muziek. Wat alles nog wat mysterieuzer maakten.

We kwamen al eerste langs de verlaten kerk. Alleen de buitenmuren en het dak stonden nog overeind. We konden achter de kerk op een berg klimmen wat een fantastisch uitzicht gaf over de kerk. Maar ook het dal aan de andere kant van de berg. Na de nodige plaatjes geschoten te hebben vervolgde we onze trip naar het oude casino. We konden het alleen niet zo snel vinden. Nog maar eens op google maps kijken. We zouden er nu dus moeten zijn. Bleek dat het “oude/verlaten” casino was omgetoverd in een nieuw hotel. Het zag er super mooi uit. Alleen hadden we hem liever in de oude staat gezien. We reden nog een stukje verder naar nog wat verlaten gebouwen. Toen we terug reden kwamen we langs een bezoekers/informatie centrum. Het was alleen al gesloten, maar door de ramen konden we een hele grote maquette zien.
Ze gaan deze hele berg volbouwen met huizen, scholen, een zwembad, ziekenhuis, hotels en casino’s. Het wordt een soort Vegas voor de Chinezen. Vandaar ook die bijzonder mooie weg naar boven.

We waren blij dat we nog wat konden zien van de oude gebouwen. Maar over een aantal jaren hoef je hier als niet Chinese toerist echt niet naar toe. Tenzij je natuurlijk een gokje wilt wagen in een van de casino’s.

Het was nog niet genoeg

Het was nog niet genoeg

We hebben eerst een paar dagen gechild op stranden van Koh Rong. Maar dit eiland leek meer op een GOGO bestemming dan een chill eiland. We voelden ons hier ook niet helemaal thuis.
En waren ook weer blij om dit eiland te verlaten. Helaas was onze reispech van de afgelopen dagen nog niet genoeg geweest. Want onze ferry had problemen. Waarschijnlijk zat er iets van een touw in de schroef. Want we waren nog niet weg gevaren van de steiger. Of we lagen al weer stil. Een van de bemanningsleden trok z’n kleding uit en ging te water. Maar daardoor was het probleem nog niet opgelost. En even later lagen we weer aan de steiger.
Gelukkig duurde het niet heel lang voor dat we verder voeren.
Er stond deze dag een hoop wind. Wat best lekker is als je een daagje aan het strand zit.
Maar om dan met een boot over zee te gaan, is iets minder.
Gelukkig hebben we allebei zonder spugen de kant gehaald. En hebben we onszelf eerst maar eens getrakteerd op een koud glas cola.

De dag erna gingen we met de bus naar Kampot. De avond ervoor hadden we al tickets gekocht. En de volgende dag moesten we ons om 10:30 melden.
We zouden opgehaald worden tussen 10:30 en 11:00 uur. We werden opgehaald in een gammele minivan. Waar onze tassen bijna niet meer bij konden. We waren alleen niet de laatste die instapten. Op een andere plek moesten er nog 5 mensen bij. Echter was er nog maar plek voor 1 iemand. Maar na wat proppen. Pasten we erin.
Gelukkig was dit niet de bus waarmee we naar Kampot zouden rijden. 
Aangekomen bij de grote bus. Konden we onze tassen afgeven. En die werden met een hoop gezucht en gepuf in het ruim gestopt. Het duurde even, maar uiteindelijk zaten ze erin. We vinden het altijd wel fijn om met onze eigen ogen te zien dat onze tassen daadwerkelijk in de bus worden gestopt. Nadat we een plekje gevonden hadden in de bus. Samen met de rest. Konden we vertrekken. Maar nee hoor. We gingen nog niet. Ergens in de bus zaten mensen die niet met deze bus mee moesten maar 1 bus later. Dat verklaarde ook, waarom er te weinig plek was in de minivan. De mensen werden opgespoord en ze werden uit de bus gehaald. Samen met hun bagage. En je raad al hoe dat ging, inderdaad met gezucht en gepuf.
Niet veel later kwam er een gezin aan met 6 mensen. 4 volwassenen en 2 kinderen. De eerste 2 volwassen hadden al een plekje. Maar er waren nog maar 3 zitplaatsen over. Voor 4 mensen.
Dat ging dus niet. Dus alle 6 de mensen gingen weer uit de bus. De organisator van de bus werd er ook niet vrolijker van. En wist niet wat ze met de situatie aan moest. Ze vroeg vervolgens aan een meisje die alleen reisde of die niet een bus later wilden nemen. Maar gelukkig deed ze dat niet. Toen kwam het personeel met een krukje aanzetten. Maar de vrouw van het stel van 6 maakte even duidelijk dat dat niet ging gebeuren. Ook niemand anders van de bus mocht daarop gaan zitten.
Op een gegeven moment kwam de organisator weer de bus in, en vroeg aan een andere meid of ze voorin in het gangpad wilden zitten. Dan kreeg ze het geld van haar ticket terug. 
Dat had ze er wel voor over. 
Een uur later dan gepland, zat iedereen in de bus, en waren we onderweg.

Aangekomen in Kampot, stond de volgende groep al te wachten. Die hadden natuurlijk een uur moeten wachten. We stapten uit de bus. Maar er kwam niemand helpen met de tassen.
De mensen die stonden te wachten waren hun tassen er al in aan het proppen. Terwijl wij die van ons er nog uit moesten halen. Gelukkig was dat zo gepiept. En hebben we de chaotische bende snel verlaten.
Het was maar een klein stukje lopen naar ons hotel. En dat was gelukkig een hele nette kamer, lieve mensen en een rustige locatie. Hier konden we even bijkomen van al dat feest gedruis van de afgelopen nachten

Bali -> Cambodja

Bali -> Cambodja

Om 13.00 werden we door de eigenaar van ons guesthouse op Bali naar het vliegveld gebracht.
We vlogen eerst van Bali naar Kuala Lumpur. En 17uur later zouden we van Kuala Lumpur naar Sihanoukville, Cambodja vliegen. We hadden een hotel geboekt vlakbij het vliegveld in Kuala Lumpur. We hadden hier een paar maanden geleden ook geslapen met de Formule 1. Het hotel lag dicht bij het vliegveld en was makkelijk per trein te bereiken.

We checkten op Bali in bij zo’n SELF CHECK IN paal. We kregen netjes allebei 2 boardingpassen en we kregen bagage labels. Voor de vlucht van Bali naar Kuala Lumpur. Mooi dachten we. Dat is dan geregeld. Dan pikken we onze bagage op in Kuala Lumpur, gaan we naar het hotel, slapen we daar een nachtje en de volgende dag pakken we de trein terug naar het vliegveld.
HELAAS, we moesten onze bagage droppen. En de vriendelijke meneer verscheurde onze bagage labels. Printten andere uit, deed deze om onze bagage, plakte er nog een extra sticker op. En weg waren onze tassen.
Uhm, meneer? Moeten we onze bagage ophalen in Kuala Lumpur? Nee hoor, deze worden naar het volgende vliegtuig gebracht. En zijn door gelabeld. 
SHIT, SHIT. Zitten we dan een nacht in een hotel in Kuala Lumpur zonder schone kleding, ondergoed en toilettas.
Gelukkig konden we ons er snel overheen zetten en moesten we er wel heel hard om lachen.

Op het vliegveld in Kuala Lumpur pakten we de trein en stapten we bij de eerste halte uit. 
We zijn gelijk doorgelopen naar het restaurant/foodcourt. En bestelden 20 saté stokjes, 2 porties rijst, 2 mango smoothies en Paprik ayam. (iets met kip, paprika en een lekker zoet sausje).
En dat smaakten allemaal weer heerlijk. Daarna zijn we gaan inchecken. En hebben we hebben lekker geslapen.
De volgende ochtend pakten we de trein weer terug naar het vliegveld en konden we zo doorlopen naar de douane. Best wel fijn eigenlijk dat we geen bagage bij ons hadden. We snakten alleen wel naar een deo en een tandenborstel met tandpasta. Maar ja, als dat het enigste is. Na 5 maanden op elkaars lip zijn we wel ergens aan gewend geraakt.

We konden al vrij snel boarden. En voor we het wisten zaten we weer in de lucht. Inmiddels was dit onze 15e vlucht in 5 maanden tijd. Maar toch blijf het altijd weer een beetje spannend. En ben ik weer opgelucht als we veilig geland zijn.
Nu maar hopen dat onze bagage ook in dit zelfde vliegtuig zit.

We mochten lopend vanuit het vliegtuig naar de immigratie toe. En man wat was dat een gedoe zeg. We hadden van te voren al het een en ander uitgezocht. Zo hadden we al een pasfoto bij de hand en moesten we allebei 30 dollar betalen voor ons visum. Er waren meerdere loketten. Maar nergens stond duidelijk aangegeven in welke rij we moesten staan. In het vliegtuig hadden we al diverse formulieren gekregen en ingevuld. Maar op het vliegveld wilden ze dat je nog een ander formulier invulden. Oké prima, na dat formulier ingevuld te hebben konden we weer achteraan in de rij aansluiten.
Na ruim een uur waren we dan eindelijk door de immigratie heen. Gelukkig was dit vliegveld niet super groot. En lagen onze tassen netjes op ons te wachten.
Een Australische jongen kwam naar ons toe gelopen en vroeg of we een taxi met hem wilden delen naar het centrum. Goed idee, dat scheelt weer in de kosten.

De jongen werd in het centrum afgezet en wij wilden gelijk naar de haven omdat we wat hadden geboekt op een eiland voor de kust. De taxi chauffeur bracht ons naar een ticket kantoor. En we konden nog tickets krijgen voor die dag. Ook moesten we nog pinnen. En dat lukte en lukte maar niet. Uiteindelijk konden we bij 1 bank terecht. De chauffeur zetten ons af in de haven. En we gingen inchecken voor de boot.

 Maar toen vertelden deze ontzettend lieve (niet dus) vrouw, dat de laatste boot al vertrokken was. En we morgen de eerste zouden zijn. Wel moesten we terug naar kantoor om ons ticket te laten wijzigen. Ohnee, niet ook dit nog.
 We zijn eerst maar even bij een restaurantje gaan zitten. Ik bestelde wat te drinken en te eten. En Jelle is terug gaan lopen naar het kantoor. Het personeel liep inmiddels al buiten. Maar gelukkig waren die wel zo vriendelijke om ons te helpen. En hebben ze de tickets gewijzigd voor ons.
We konden vlakbij voor een leuk prijsje een kamer boeken voor 1 nacht. Zodat we de volgende ochtend op tijd de boot konden pakken naar het eiland.