Tag: Bucketlist

Het abrupte einde van onze Wereldreis

Het abrupte einde van onze Wereldreis

De meeste van jullie zal het niet ontgaan zijn, dat we inmiddels weer thuis zijn.
En dat was niet helemaal gepland eindelijk.

Een aantal maanden terug zaten we een beetje in een dipje. We waren eigenlijk een beetje moe van al het reizen. We twijfelde om naar huis te gaan. De zomer mee te pakken in Nederland om daarna weer verder te gaan met reizen. We hadden nog één doel. En dat was NIEUW ZEELAND.

Jelle was er ooit geweest als kind. En wilde daar zo graag nog weer naar terug. En inmiddels had hij mij ook lekker gemaakt. Ik zat al weken/maanden op internet/instagram plaatjes te bekijken van het mooie landschap in Nieuw Zeeland. En we hadden natuurlijk ook nog de auto. Die we dolgraag mee wilde meenemen naar Nieuw Zeeland. En uiteindeljk meenemen naar Nederland.

We hebben dagen lopen piekeren. Gaat de auto wel/niet mee naar Nieuw Zeeland? Gaan wij wel/niet tussendoor naar Nederland? Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt. Om toch eerst naar Nieuw Zeeland te gaan en de auto mee te nemen. Nu we zo’n mooie stoere wagen hadden. Moesten we er natuurlijk wel optimaal van genieten. En het zou toch gek zijn om hem niet mee te nemen. We waren inmiddels al met een transport bedrijf in contact die onze auto kon verschepen. En zo hadden we eigenlijk een plan.

Maar we zouden Jelle en voornamelijk Inge niet zijn, als we toch lekker blijven piekeren.
Want ja een auto verschepen kost een hoop geld. En hebben we dan nog wel genoeg geld om rond te komen in Nieuw Zeeland? En ga zo maar door.
Via via hadden we contact met 2 Nederlanders die een orchideeën kwekerij hadden in Nieuw Zeeland. We hebben daar gesolliciteerd en zijn daar ook aangenomen. 4 mei konden we aan de slag. Dat kwam goed uit. De auto zou 10 april de boot op gaan. Om verscheept te worden. En dan konden wij mooi in de tussentijd even “bijkomen” op Bali. Dit klonkt als een goed plan.

Maar je begrijpt het al. Het liep niet zoals “gepland”. De auto verschepen naar Nieuw Zeeland werd iets duurder dan verwacht. De prijsopgaaf die we hadden gekregen was voor alleen de auto. Er mocht niks in de auto achterblijven. Dus alle spullen zouden we nog apart in dozen moeten versturen. Dat kwam uit op een flink bedrag. En om je auto te mogen rijden in Nieuw Zeeland. Moet hij daar geregistreerd en gekeurd worden. De eisen aan een auto in Nieuw Zeeland zijn een stuk strenger dan in Australië. En aangezien we een vrij oude auto hebben. Kon dat nog aardig oplopen. We konden er ook voor kiezen om met een Carnet de passage naar Nieuw Zeeland te gaan met de auto. Dat is een soort paspoort voor je auto. Je mag dan wel met je Australische kenteken rijden. En de kosten voor je auto kan je later weer terug vragen. Maar goed. Voor nu waren we daar alsnog een hoop geld aan kwijt. En daarbij kwam dat we de auto ook nog mee naar Nederland wilde nemen. En we dus weer een hele som geld kwijt zouden zijn. Dus besloten we om de auto naar Nederland te verschepen. Zelf eerst een paar weken op Bali te chillen. Dan naar Nieuw Zeeland te vliegen, Daar een simpele auto kopen en 4 mei beginnen met werken.

En toen kwam Corona om de hoek kijken. We hadden Bali al op een laag pitje gezet. En wilden eigenlijk zo snel mogelijk naar Nieuw Zeeland. Want als we eenmaal het land binnen zijn is het goed.We zouden alleen 2 weken in zelf quarantaine moeten. Inmiddels hadden we vrij lastminute transport geregeld voor de auto. We hadden een huisje gefixt in Nieuw Zeeland vlak bij ons werk. We hoefde alleen nog een vlucht te boeken van Perth naar Auckland. Maar daar hadden we nog even mee gewacht. Want ja, alles kon zomaar weer eens veranderen.
We hadden een camping geboekt voor onze laatste nacht met de auto. We waren hem aan het leeghalen, schoonmaken spullen uitzoeken en inpakken. Hij was zo goed (en wij ook) als klaar om weggebracht te worden de volgende dag. Maar toen…..

Toen werd Jelle gebeld door z’n vader. Heb je het al gehoord? Ze hebben net bekend gemaakt dat Nieuw Zeeland vannacht op slot gaat! Toen stortten onze wereld even helemaal in. Na zo lang plannen/plannen wijzigen/slapeloze nachten gaat ons plan weer niet door. We hebben nog allerlei scenario’s voorbij laten komen. Maar er was geen mogelijkheid meer voor ons om naar Nieuw Zeeland te vliegen. Toen wij dit bericht kregen was het al 7u ’s avonds in Nieuw Zeeland. En we zouden ook nog 6uur moeten vliegen. Plus we moesten dan de auto nog wegbrengen, zelf naar het vliegveld gaan. Er was dus geen tijd meer. We hebben allebei eerst een potje zitten janken. Want ja.. Wat nu?????
Het was in Nederland nog vroeg in de ochtend dus lagen mijn ouders nog te pitten.
Zodra m’n vader wakker was hebben we met hem gebeld en om raad gevraagd. Uiteindelijk hadden we niet veel keus. Of terug naar Nederland of In Australië blijven, zonder auto? Maar ja we hadden geen idee voor hoelang dat dan zou zijn. En dan de volgeden vraag hoeveel gaat ons dat kosten? Want ook hier gaat alles dicht. En wordt het lastig om werk te vinden.

Dus was de keuze gemaakt. WE KOMEN NAAR HUIS!!!
Maar toen kwam het volgende. Iedereen wilde naar huis. En aardig wat vliegmaatschappijen vlogen niet meer.
Vliegen via het Midden- Oosten was nog de enigste optie. Voor de zekerheid hebben we geboekt via de vliegmaatschappij zelf met een extra reis/annuleringsverzekering erop. Maar de prijzen voor een vlucht waren niet normaal duur. De eerste 3 dagen waren onbetaalbaar 12.000 euro voor een enkeltje Perth-Amsterdam. De eerste volgende betaalbare vlucht was maandag avond. We boekten deze vlucht op donderdag middag. Dus de vlucht was nog een aantal dagen weg. En in de tussentijd kon er nog zoveel gebeuren.

Na een redelijke nacht was het tijd om de auto weg te brengen naar het verhuis/transport bedrijf. We hadden onszelf getrakteerd op een vrij luxe hotel. Midden in het centrum van Perth. Heerlijk om elke dag of soms zelfs twee keer per dag te douchen. Om te slapen in de airco. En even niet zelf te hoeven koken. We hebben vooral veel tijd doorgebracht in de hotelkamer. Want ook in Australië was het coronavirus aanwezig. Al hoewel de winkels en restaurant nog open waren. Merkte je wel dat er wat speelde. Zondag was er een nieuw pers bericht. En ook in Australië moesten de cafe’s, pubs, winkels dicht. En des te blijer waren we nu met de keus om naar Nederland te gaan. Tot de laatste dag toe was het nog spannend of onze vlucht daadwerkelijk zou gaan. En toen kwam het bericht dat Dubai over 48u zou sluiten. Zowel de stad als de luchthaven.
Gelukkig voor ons zouden wij er over iets meer dan 24u aankomen. Inmiddels hadden we ook al een e-mail gekregen om in te checken. Dus het zag er allemaal gunstig uit.

Aangekomen op de luchthaven in Perth. Stond ons nog een lange dag wachten voor de boeg. Er waren zoveel vluchten gecanceld maar gelukkig stond onze vlucht nog steeds op het scherm als gepland.
Om 8u ’s avonds was het dan zo ver de balies gingen open en we konden inchecken/bagage afgeven. En serieus, we zijn nog nooit zo blij geweest om een vliegticket in onze handen te hebben. Er waren genoeg reizigers die niet mee konden omdat hun volgende vlucht gecanceld was. Maar wij hadden geluk. Al zou de spanning en stress pas echt verdwijnen als we in het vliegtuig naar Nederland zaten.

Na een lange vlucht kwamen we aan in Dubai. Daar kregen we de mededeling dat onze vlucht naar Amsterdam vertraagd was met 2/3 uur. Weer even spannend dus. Maar gelukkig zagen we dat hij al wel op weg was van Amsterdam naar Dubai. Na een ontbijtje bij de Mc’ Donalds en de benen gestrekt te hebben konden we boarden voor de vlucht. Het vliegtuig zat zo goed als vol. Met voornamelijk Nederlanders. En wat was dat gek voor ons. Om ineens overal om je heen Nederlands te horen. En toen kwam pas het besef dat we terug gingen naar Nederland. Bij de landing op Schiphol was iedereen blij aan het klappen. Maar Jelle en ik zaten met tranen in onze ogen. Want dit was dan het einde (misschien voor nu) van onze Wereldreis. We zijn gewoon 2,5 jaar weggeweest. We hebben zoveel mooie dingen mogen meemaken. En dit was het dan. Wie had ooit kunnen denken dat we zolang zouden wegblijven. Dat we zoveel mooie plekken mochten zien. We hebben samen gewoon een cafe gerund op een boerderij in Australië.
Wie kan zeggen dat die dat heeft gedaan? Gelukkig hebben we alle herinneringen nog en natuurlijk niet te vergeten de foto’s. We hebben er absoluut van genoten.
Maar één ding is zeker: DIT PAKT NIEMAND ONS MEER AF!!!

Angkor Wat??

Angkor Wat??

In Siem Reap hadden we een leuk huisje gevonden via Airbnb. Een woning met 2 verdiepingen, 2 slaapkamers, badkamer, keuken, wasmachine en een bank. We vonden het heel fijn om even een huisje voor ons zelf te hebben. Zo konden we alles weer eens even zelf wassen. Lekker boodschappen doen en zelf koken. Maar ook gewoon even relaxen op de bank. En niet weer in een hotel kamer zonder raam/balkon. We hebben er dan ook uitgebreid van genoten. En we hebben allebei nog wat buikklachten gehad. Maar daar hadden we nu de tijd voor. We hoefden tenslotte nergens heen……
Nouja, we moesten wel ergens heen. Namelijk het hoogte punt van Cambodja. Iets wat bij ons allebei op de bucketlist stond. Namelijk de tempels van Angkor.
De dagen vlogen voorbij. En de eerste dagen was ik echt te beroerd om wat te doen. Gelukkig heeft Jelle goed voor me gezorgd. En is hij boodschappen gaan doen en even langs de apotheek geweest. Toen ik me eindelijk weer beter voelde huurden we een scooter en reden naar de kaartverkoop. Helaas was die net gesloten. En konden we de volgende ochtend om 5uur terecht. 1 ding wisten we zeker. We gaan hier NIET om 5uur in de rij staan!

De meeste toeristen kiezen ervoor om 1 dag naar de tempels te gaan.
Ze gaan massaal om 5uur een kaartje kopen en daarna als een speer naar Angkor Wat om de zonsopgang te zien.
Wij vonden het een goed idee om dit te skippen. Er zijn genoeg andere tempels die je voor je zelf hebt als je hier ’s morgens vroeg heen gaat. We gingen ’s middags langs het ticket kantoor en kochten een ticket voor 3 dagen.
We moesten op de foto en binnen no time hadden we onze kaartjes in handen inclusief foto.
Dat ging echt heel rap.

De volgende ochtend ging onze wekker al vroeg, we hadden alleen allebei erg veel moeite om uit bed te komen.
Na wat getreuzel zaten we dan eindelijk op de scooter naar de tempels.
We reden helemaal naar de achterste tempels en die hadden we bijna voor onszelf. Daarna reden we nog naar diverse andere tempels. Bij één tempel moesten we over een steiger lopen. En daar was zoveel klaver te zien. Ze hadden bijna allemaal 4 blaadjes. Dat betekende dus een hoop geluk voor ons. haha
We bezochten nog wat andere tempels, maar naarmate het later werd, werd het ook steeds warmer en drukker.
We besloten om terug te gaan naar ons huisje. En nog even onze ogen dicht te doen.

De dag erna zijn we wederom vroeg uit bed gegaan, wel weer met de nodige vertraging. Maar de meeste tempels mag je toch pas vanaf 7:30 bezoeken. We waren er wel wat eerder en we vonden een tempel die al vroeg open was. We hebben daar naar de opkomende zon gekeken. Daarna zijn we snel naar de Ta Prohm tempel gereden. Deze tempel is bekend van de film Tomb Raider. We waren er precies om 7:30 en met een handjevol mensen gingen we naar binnen.
Deze tempel in overwoekerd door bomen. Wat echt een prachtig gezicht is. We hebben hier dan ook zeker even de tijd genomen om alles goed te bekijken en op de foto te zetten.

Na de Tomb Raider tempel zijn we doorgereden naar de Bayon tempel. Een van de meeste grote en populairste tempels van het complex. De meeste toeristen gaan hier heen na het zien van Angkor Wat.
We waren dus precies op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Het stond helemaal vol met (Chinese) toeristen. Het was echt te erg voor woorden. We hebben ook alleen maar foto’s kunnen maken met toeristen erop. Maar zo krijg je wel een goed beeld van de drukte.  Zelf waren we er al snel klaar mee en reden we nog een rondje over het complex.
Daarna besloten we om weer terug te gaan naar ons huisje.

’s middags hebben we nog een tempel bezocht die zo’n 40km buiten Siem Reap ligt. Maar volgens de verhalen wel echt moeite moet zijn om naar toe te rijden. Deze tempel was inbegrepen in het ticket wat we hadden voor Ankor.
De 40km duurde toch wat langer dan we gedacht hadden en we kwamen een kwartier voor sluitingstijd aan. Het was gelukkig niet zo’n groot complex. Maar wel heel mooi. Ze zon begon al te zakken. En dus was ons favoriete uurtje begonnen. Helaas was de beveiliging nogal al streng. En moesten we stipt om 17:30 het complex verlaten. We hebben wel geprobeerd wat tijd te rekken. Maar helaas was dit niet mogelijk. Tijd om weer terug te rijden.
We besloten om terug door het Angkor gebied te rijden, wat een erg leuk gezicht was.
Tusses de verschillende tempels wonen gewoon mensen. Er zijn scholen en nog meer voorzieningen. Er was geen toerist meer te bekennen. Alleen nog de lokale bevolking. Het was op een bepaalde manier ook een beetje eng om ’s avonds tussen de tempels door te rijden. Maar het leefde op de een of andere manier wel gewoon. Op de grasvelden waren kinderen aan het spelen. Mensen zaten gezellig op kleedjes bij elkaar. Iets waar het ’s avonds te warm en te druk voor is.

De laatste dag stonden we wederom vroeg op. Dit keer reden we eerst langs Angkor Wat. En het was er echt heel, heel, heel druk. De tempel zelf konden we vanaf de weg niet zien. Maar wel de ontelbare bussen, minivans en tuktuks. Dit was echt te bizar voor woorden. We reden naar een van de gates in het park. Er zijn verschillende poorten te vinden in het complex. Maar de meeste worden gebruikt als doorgang voor de lokale bevolking. We vonden er één die niet te druk was. En tussen het verkeer door konden we mooie foto’s maken. Na het fotograferen van de gate zijn we nog naar 2 kleine, onbekende tempels gereden. Die ook heel mooi zijn, maar door de meeste toeristen worden overgeslagen. Wat weer een pluspunt voor ons was.

Aan het eind van de middag zijn we terug gegaan om dan toch Angkor Wat te bezoeken. We konden het niet maken om ongeveer alle tempels gezien te hebben en de meeste bekende over te slaan. Het was alleen wat later dan we verwacht hadden, en we mochten nog net naar binnen. We hebben snel een glimp opgevangen van de tempel. Maar we hadden te weinig tijd om het hele complex te zien.

De tempels van Angkor waren zeker een hoogte punt van onze reis. Na de tegenslagen aan het begin van onze reis door Cambodja, maakte dit het allemaal weer goed. We zijn ook blij dat we hier onze reis zijn geëindigd. We hebben echt het mooiste voor het laatst bewaard. En we zijn ook helemaal bijgekomen. Verder hebben we hier vooral aan de planning gewerkt voor de komende weken. Zo staat China op de planning. En daar moet je het een ander al voor voorbereiden om een visum te kunnen aanvragen.

Jullie zien de verhalen en foto’s snel verschijnen.

 

Taj Mahal

Taj Mahal

Om half 5 ging de wekker. Snel aankleden, camera spullen inpakken en instappen maar.

Na 3min rijden kwamen we al aan bij het ticket kantoor. (Als we hadden geweten dat het zo dichtbij was dan hadden we wel kunnen lopen, en had onze taxi chauffeur kunnen uitslapen).

Maar goed dat wisten we ook niet van te voren.

Jammer genoeg startte de kaartverkoop pas om half6.
En moesten we nog even wachten.
 We waren er als eerste, maar het werd steeds drukker. 
Toen de kaartverkoop begon kon je kiezen uit 2 loketten. 1 voor vrouwen en 1 voor mannen. Die van de mannen ging een stuk sneller.
Dus hup Jelle daar in de rij voor een kaartje.
Nadat we ons ticket hadden, kregen we allebei een flesje water en hoesjes voor onze schoenen.
Nu snel een sprintje trekken naar de ingang.
De ingang lag ongeveer 1km verder. En na aardig doorstappen kwamen we bij de ingang aan.
 Helaas waren andere ons al voor, en konden we achteraan in de rij aansluiten.

Vanaf 6u mochten we naar binnen. En weer waren er aparte rijden voor mannen en vrouwen.
Op de een of andere manier ging de rij van de vrouwen een stuk sneller dan die van de mannen. 
En was ik al snel binnen. Terwijl Jelle nog ergens achteraan stond. Ik ben toen maar alvast naar de Taj gelopen om wat foto’s te maken. Niet veel later kwam Jelle er gelukkig ook aan en zijn we gelijk doorgelopen naar de rechter kant van de Taj Mahal. De meeste mensen blijven eerst vooraan staan om foto’s te maken. Wat voor ons fijn was, zo hadden we even de ruimte voor onszelf. En konden we van het waanzinnige mooie gebouw genieten en zo prachtige foto’s en video’s maken zonder andere mensen erop. Na 15 min kwamen pas de eerste mensen die kant op.

Nadat we de zon hadden zien opkomen en we onze hoesjes om onze schoenen hadden gedaan was het tijd om de Taj vanbinnen te bekijken. 
Het was er aardig donker, er was geen verlichting. Er scheen alleen wat licht van buiten naar binnen door de ramen. Binnen stonden de 2 graven van Shah Jahan (de 5e heerser van het Mogolrijk) en zijn vrouw. Shah Jahan liet dit marmeren mausoleum bouwen toen zijn vrouw stief in het kraambed. Later zijn zijn resten bijgezet in de tombe. 


Nadat we weer buiten kwamen hebben we nog een rondje gelopen om de Tombe. 
Daarna zijn we terug naar de ingang gelopen om daar nog wat foto’s te maken en zijn we nog even terug naar ons bed gegaan 😉