Tag: Bali

Onderwater wereld

Onderwater wereld

Na een paar dagen Ubud was het tijd om door te reizen naar de kust. We reden met onze chauffeurs en alle bepakking naar Lovina. Een kustplaats aan de noordkust van Bali. Met (als het goed is)  mooie zandstranden. Op de weg er naar toe stopten we nog bij een tempel complex. Gelegen aan een heel groot meer hoog in de bergen. Het was een behoorlijke toerischitsche trekpleister. Maar wel prachtig. Er waren een hoop toeristen van het eiland Java. En op een gegeven moment stond ik even alleen en kwamen er 2 gesluierde vrouwen naar me toe. Ze vroeg iets met: PHOTO? Ik begreep dat ze vroeg of ik een foto van hun wilden maken. YES. Maar al snel begreep ik dat dat niet de bedoeling was. 1 van de vrouwen kwam naast me staan. En de ander maakte de foto. En daarna moest het nog een keer, maar dan andersom.

Nadat ons bezoekje aan de tempel reden we verder. Het was een behoorlijk pittig weggetje met allemaal leuke slinger bochtjes. Jelle baalde dat hij z’n longboard niet bij hem had. Want dit was er een mooie weg voor. ( ik was maar al te blij dat hij die niet bij zich had, veel te gevaarlijk )
Onderweg kwamen we nog langs de beroemde poort naar een golfgate. Deze poort is erg bekend onder de instagrammers. Daar zijn we een dag later ook naar terug gegaan om foto’s te maken.

Aangekomen bij ons hotel was het toch niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. In een van de kamers was een grote kikker, en in de andere een vogel. En uit hun bek kwam water en dit moest dan als douche dienen. Verder lag het strand vol plastic. En was dit niet helemaal wat we in gedachten hadden. Ondertussen was onze chauffeur al aan het rondvragen of het strand er een paar kilometer verder op beter uitzag. En zaten m’n vader en ik te kijken voor andere accomodaties. Gelukkig konden we met de eigenaar van dt hotel voor een leuk prijsje annuleren. Ze snapten wat we bedoelden. En we vonden het allebei erg vervelend. We werden door de chauffeurs naar een ander hotel gebracht. Daar kregen we alle soorten kamers te zien, het zwembad en natuurlijk het strand. Dit strand zag er een heel stuk beter uit.

We besloten om in dit hotel te verblijven. Nu alleen nog een kamer kiezen. De ene kamer was nog luxer dan de andere. M’n moeder had haar favoriet al gevonden. Een grote kamer, met 2 slaapkamers gelijk aan het zwembad. Maar die bleek toch wel te prijzig te zijn. We kozen uiteindelijk voor de studio’s. En toen kregen we een gratis upgrade naar de studio’s met dompelbad. Hadden we toch nog een klein beetje geluk gehad. Ook kregen we allemaal een voucher voor de spa. Een 30 minuten durende massage.

Nadat we allemaal geïnstalleerd waren hebben we even gegeten bij het zwembad.
Daarna zijn Joanita en ik onze voucher gaan inleveren bij de spa. De mannen wilden geen massage en na wat gebabbel mochten Joanita en ik allebei een uur. Heerlijk. We hebben er echt van genoten.

De volgende ochtend hebben Jelle en ik een scooter gehuurd.
We zijn via een hele leuke omweg weer naar boven gereden. We reden over hele smalle wegen door de boeren dorpen.
En af en toe stond er iemand hard naar ons te roepen en te zwaaien. Ondertussen werd het kouder en kouder.
En zaten we helemaal in de mist. We konden nog maar een paar meter ver kijken.

We zijn eerst naar de beroemde gate gereden. Maar daar waren zoveel mensen.
Dat we al weer snel door gereden zijn. Op internet lazen we dat er in de buurt een oud, verlaten hotel moest zijn.
We gingen opzoek naar dat hotel. Voor zo’n €0,30 mochten we naar binnen. Er stonden maar 2 andere scooters.
Dus dat was een goed teken.
We liepen door de verschillende kamers. De een was nog groter dan de ander.
Echt zo zonde dat  ze dit zo hebben laten vervallen.
Het was van een Chinese eigenaar geweest, maar helaas is die failliet gegaan.
Je ziet dat ze ook alles uit het hotel hebben gehaald. Alle stopcontacten, schakelaars, baden.
Alleen de wc’s waren nog aanwezig.
Verder zijn grote delen van het gebouw overwoekerd door planten en mos.
Wat een heel mooi gezicht is.
We hebben ons hier dan ook zeker vermaakt.

Nadat we “bijna” alle kamers gezien hadden, was het tijd om terug te gaan naar de gate.
In de hoop dat het nu wat rustiger is. We houden er namelijk erg van om dit soort plekken voor ons zelf te hebben.
We kwamen aan en gelukkig was het er een stuk rustiger. Het begon (gelukkig) net wat te regenen en daardoor gingen de mensen die er waren alweer snel weg. En hadden we deze plek even voor onszelf. Maar toen het weer droog was, waren de mensen ook weer terug. We hebben nog een tijdje staan wachten en tussen door konden we wel steeds een foto maken. Maar het was niet helemaal geworden zoals we gehoopt hadden. haha.

Oordeel zelf maar:

We zijn weer terug gereden naar het hotel. En er was nog steeds zoveel mist. We konden echt maar een paar meter ver kijken. En koud dat het was. Gelukkig werd het alleen maar beter toen we naar beneden reden. En terug bij het hotel was er niks te merken van de kou en de mist.  De tijd was alleen wat harder gegaan dan we gedacht hadden. Dus een middagje aan het zwembad zat er voor ons niet meer in.

De volgende ochtend werden we al vroeg opgepikt. We gingen een dagtrip maken naar het Menjangan National park. Een park dat in noordwesten van Bali ligt. Bijna tegen Java aan. Dit park staat voornamelijk bekend om het mooie koraal. En dat was nou net wat wij wilden zien.
We reden in ongeveer een uur naar het park. Daar stapten we op een bootje en voeren we naar Deer Island. Op de plaatjes zag het er prachtig uit. Een super mooi zandstrand. En mooi koraal.

Het mooie zandstrand was alleen nergens te bekennen. En onderweg was het ook nog gaan regenen.
M’n moeder houd sowieso niet van snorkelen en Stefan had een oorontsteking opgelopen, dus die mocht niet met z’n oor in het water. Voor hun was er dan ook maar weinig te beleven op het eiland.
Jelle, Joanita en ik gingen mee met een snorkel gids. En m’n vader ging de boel wat dieper verkennen. En ging met een duikinstructeur op stap. Het koraal was nog redelijk in takt. En er waren zoveel verschillende soorten vissen te zien. Ze kwamen echt in alle kleuren, vormen en maten voorbij. Geweldig.
Na een uur kwamen we weer terug bij de steiger. De boot was inmiddels vertrokken om de duikers op te halen.
En wij stonden lekker te koukleumen aan de kant. In het water was het lekkerder dan eruit.
We kregen onze lunchpakketjes en toen we die op hadden was het tijd om weer aan boord te gaan.

We voeren zo’n 300 meter. En dit was de volgende stop. Voor zowel de duikers als voor de snorkelaars.
We gingen met hetzelfde ploegje weer te water. En volgende onze snorkelgids. Dit keer kwam hij naar boven met een koraal bol. En die mochten we even vasthouden.
Even later had hij een fel blauwe zeester van de bodem gepakt. Die dingen voelen zo raar aan.
Nadat we allemaal weer uit het water waren, was het tijd om terug te varen.
We hadden gehoopt een hele dag op dit eiland door te brengen. Maar het was toch niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. Om te snorkelen en te duiken is het prachtig. Maar verder is er echt niks te doen. Stefan en m’n moeder hadden eigenlijk beter in het hotel kunnen blijven.
Maar ach, dat wisten we van te voren ook niet.

De dagen erna hebben we nog even van elkaar genoten in Sanur. En toen was het helaas weer tijd om afscheid van elkaar te nemen. Het waren 2 fantastische weken. Waarin we even van luxe konden genieten, maar ook van elkaar. We konden vertellen over onze avonturen. En even de verhalen van thuis aanhoren.
De afgelopen maanden zijn voor ons voorbij gevlogen.
Wij gaan gewoon nog even verder met reizen. En we kijken uit naar het volgende bezoek dat komen gaat.
Zo benieuwd wat ze van Azië gaan vinden.

Downhill

Downhill

Om 7:30 stonden we klaar om opgepikt te worden. Vandaag stond er een actieve dag op de planning.
Na een uurtje rijden stopten we uit en sprongen we op de mountainbike.
Een gids ging ons voor en het enigste wat wij hoefde te doen was hem volgen, sturen en in onze remmen knijpen.
Het was een rit van zo’n 2 uur. En we daalden eigenlijk alleen maar af.
Af en toe maakte we een kleine uitwijking en reden we door de tuinen van de groente telers.
Na een tijdje vroeg hij of we wat spanning wilden en wat blubber?
Naja een beetje spanning kon geen kwaad. We sloegen een zijpad in. En we reden tussen de rijstvelden.
En lekker door de bagger. Iedereen kon net z’n fiets recht houden zonder uit te glijden.
Was dat genoeg blubber? Voor nu even wel ja. We reden door verschillende dorpjes.
Stopten bij tempels en ondertussen kwamen we aan bij de rijstvelden. Er waren volop mensen bezig met het oogsten van de rijst. Een prachtig gezicht om te zien.

We kregen weer een keuze: netjes over het pad of toch een beetje door de blubber?
We kozen toch weer voor de blubber. Haha. We reden over een soort dijkjes tussen de rijstvelden.
Maar op een geven moment was het een grote baggerzooi. Het was te erg en te veel om er doorheen te kunnen fietsen.
De enigste optie was: lopen. Onze gids trok z’n schoenen uit. Wij hebben ze toch maar aangelaten. En liepen we met de fiets aan onze hand door de blubber. Soms zakten we tot ver boven onze enkels in de blubber. En dan moest je ook nog je fiets er door heen trekken. Uiteindelijk hebben we allemaal de finish bereikt. We kwamen weer op de hoofd weg terecht.
En in een soort open riool waar het water van de rijstvelden uitkwam. Wasten we onze fiets schoon. En onze voeten, schoenen en benen.
Toen iedereen er weer een beetje schoon uit zag zijn we door gereden. We reden tussen de prachtige rijstvelden door. En als beloning kregen we allemaal een verse kokosnoot.

Na het fietsen was het tijd voor de lunch. We werden naar een restaurant gebracht. En kregen allemaal een menu kaart.
We wilden onze bestelling opgeven. Maar er was niemand om dat te doen. Even later kwamen ze aangelopen met 6 borden nasi met kip. Geen idee waarom we een menukaart kregen. Maar het was in elk geval erg lekker.
Terwijl we aan het eten kwamen arriveerde onze volgende gids. Met hem gingen we raften.

We kregen allemaal een zwemvest aan en een helm op. Toen moesten we in de auto stappen. We hadden alleen een auto voor 7 personen(inclusief de chauffeur) maar we gingen er met z’n achten in (inclusief gids) en ook hadden we allemaal ons zwemvest aan en een helm op. Geen idee wie dit bedacht had? Maar dat gaat niet helemaal passen natuurlijk.
Gelukkig hoefden we maar 5 minuten in de auto. En toen stonden we aan het startpunt van het raften.
Nouja, startpunt. Het startpunt lag niet ver. Maar wel heel diep. We moesten nog zo’n 200 traptreden afdalen voor we bij de rivier waren. Onze spieren waren in ieder geval goed opgewarmd. Aangekomen bij de boot kregen we allemaal een peddel. En wat instructies. En toen was het tijd om te vertrekken.

Het begin was vrij rustig. Af en toe een kleine afdaling. Tot we bij een waterval aankwamen. En we wisten natuurlijk al wat hier ging gebeuren. En inderdaad niet veel later was iedereen zeiknat. En zo ging dat natuurlijk de hele afdaling door. Onderweg kwamen we andere boten tegen. En dan werd het gelijk een wedstrijd. Wie kon het hardst spetteren.
Jelle en ik zaten voorin. En daardoor waren wij vaak de pineut. Bij elk watervallletje of wand waar we tegen op botsten waren we de sjaak.
Maar soms ging hij ook achteruit tegen de wand. En dan lagen we onderin de boot.
Op een geven moment werd het ook wat ruiger. En was het elke keer weer een overwinning dat er niemand uit de boot was gevallen.
Bijna aan het eind hadden ze een soort dam gemaakt. En er was een speciale soort glijbaan voor de raft boten. We gleden vrij hard naar beneden en de voorkant van de boot klapten dubbel. Lekker tegen onze knieën aan.
Daar hebben we nog wel een paar dagen spierpijn van gehad. Aan het eind van de rit moesten we nog even een paar keer leuk lachen voor de foto’s. En zat ons raft avontuur er weer op. Jammer genoeg moesten we ook de ongeveer 200 traptreden naar boven lopen. En dat was voor sommige best zwaar.
Na het beklimmen van Adam’s Peak kunnen Jelle en ik aardig goed tegen het beklimmen van traptreden.

We kregen de mogelijkheid om ons om te kleden en te douchen. En toen was het weer tijd om te eten. We kregen wederom een bord nasi, een lekker kippetje en kroepoek. Hmm, die kroepoek is echt lekker hier op Bali.

Toen ons eten op was, was het tijd om de foto’s te bekijken. Maar het was lastig om een keus te maken. Uiteindelijk hebben we maar een cd gekocht waar alle foto’s opstaan.
Na het eten en de foto’s werden we weer veilig thuis gebracht. En hebben we een duik in het zwembad genomen.

Best to BUDDHA

Best to BUDDHA

Na een aantal dagen ik de Villa was het tijd om alle spullen weer in te pakken en door te trekken.
We reden met 2 auto’s naar Ubud. Helaas hadden we daar niet de luxe van een privé villa.
Maar verbleven we in een hotel tussen de rijstvelden. En ons zwembad keek uit op de jungle.

Nadat we hadden ingecheckt zijn we weer in de auto gestapt en heeft de chauffeur ons naar de fabriek/winkel van BUDDHA TO BUDDHA gebracht. Bekend van de brede armbanden en ringen.
We kwamen in een heel klein fabriekje terecht waar iedereen met iets anders bezig was.
De een was het metaal door een steeds kleiner gat aan het trekken. Waardoor het metaal steeds wat dubber werd.
Weer een ander was bezig verschillende schakels aan elkaar vast te zetten.
En de volgende was bezig om de ringen aan elkaar te solderen.
Na een kleine rondleiding mochten we in de winkel kijken. En daar gingen we toch wel een beetje van glunderen.
Ze hadden er zoveel mooie sieraden. En ook nog voor een leuke prijs.

Stefan en Joanita gingen gelijk op de BUDDHA TO BUDDHA sieraden af.
Alleen zagen we dat het geen BUDDHA TO BUDDHA heette maar BEST TO BUDDHA.
De eigenaar had de samenwerking met deze fabriek stop gezet.
En nu zijn ze zelf verder gegaan onder de naam BEST TO BUDDHA.
Maar de sieraden zien er precies het zelfde uit.
Jelle en ik hadden allebei een mooie armband gekocht. En Stefan en Joanita hadden ook verschillende sieraden.
We zijn daarna terug gereden naar het hotel en die middag hebben we lekker bij het zwembad gelegen.

De volgende ochtend gingen Jelle  en ik er al vroeg uit.
We wilden een scooter huren om naar een waterval te rijden. Helaas ging de scooter verhuur pas om 9u open.
En ging ons plannetje die dag niet door.  We zijn toen nog maar even terug naar bed gegaan.
En hebben ons die dag prima vermaakt aan het zwembad.

Hoog bezoek en ware luxe

Hoog bezoek en ware luxe

M’n ouders hadden een villa geboekt voor de eerste paar dagen. Ze zouden zelf pas eind van de middag aankomen op Bali.Dus zijn wij alvast naar de Villa gegaan. Het was echt een droom villa.
Met een eigen zwembad. 3 Slaapkamers met ieder een eigen badkamer inclusief (binnen) douche en buiten hadden we ook allemaal een douche en bad. Iets waar je in Nederland alleen van kan dromen. Maar wat op Bali betaalbaar is.
De eerste dagen moesten zij vooral erg bijkomen van de reis.
En hebben we vooral genoten van elkaar, het zwembad en de mee gebrachte spullen. DROP,DROP  en nog eens DROP. Heerlijk!

M’n vader had een chauffeur geregeld inclusief auto waar we met z’n alle in konden.
We zijn rond gaan rijden in de omgeving en hebben de mooie rijstterassen bezocht,
diverse tempels en een lokale koffie plantage.
We kregen een rondleiding over de plantage en ze hadden niet alleen koffie.
Zo konden we zien waar de vanille en kaneel vandaan komen. Verschillende vruchten.
En ze lieten zien hoe de LUWAK koffie gemaakt wordt.
Het is een exclusieve koffie die op een hele speciale manier gemaakt/gesorteerd wordt.

De koffie bonen worden gegeten/gekozen door de  LUWAK. ( een soort kat)
Die is nogal kieskeurig en eet alleen de goede koffie bonen. Z’n lichaam kan het alleen niet verteren en dus poept hij de bonen weer uit. De poep wordt opgevangen en de bonen worden eruit gefilterd. (Lekker poep praatje he?)
Daarna worden de bonen (gelukkig) gewassen en daarna geroosterd. Van de poep is dan niets meer te zien en te ruiken.
We kregen de kans om deze koffie te proeven.
En dat moest natuurlijk door de 2 grootse koffie drinkers gedaan worden.
Jelle en m’n moeder bestelde een bakkie. De rest heeft het ook even mogen proeven.
De koffie was erg lekker en een stuk sterker van smaak dan normale koffie.
Je moet alleen heel even niet aan het poep praatje denken! Haha

Daarna kregen we nog een thee proeverij. Iets wat beter bij mij en m’n vader past.
Maar de rest heeft ook goed meegeproefd. We leerden veel nieuwe smaken kennen.
Zoals kokosnoot thee, chocolade thee en verse gember thee.
De thee en koffie waren zo lekker dat we ook allemaal wat koffie en thee gekocht
hebben om thuis nog eens te kunnen drinken. En natuurlijk om terug te denken aan dit poepverhaal.

UBER verhalen

UBER verhalen

Vanuit Singapore vlogen we naar Bali.
We kwamen eind van de middag aan en na zo’n uur in de rij te hebben gestaan bij de immigratie. Mochten we dan eindelijk Bali verkennen. Onze tassen lagen gelukkig al op de band. En konden we dus gelijk doorlopen naar buiten.
Buiten kwamen er gelijk een stuk of 50 mannen op ons af. TAXI? M’am taxi? Sir sir? taxi? NO! NO! NO!
We probeerde verbinding te krijgen met de WiFi zodat we via Uber een taxi konden bestellen.
En weer kwam er diverse mannen op ons af! Taxi? Sir sir taxi?
Uber is not working! NO Uber here. The’re fighting!
Oké, nadat we verbinding hadden gemaakt was het toch gelukt om een Uber te bestellen. Alleen mocht de Uber meneer inderdaad niet te dicht bij het vliegveld komen. We moesten naar hem toe komen in de dichtstbijzijnde garage. Geen probleem. Na wat rondjes lopen. Vonden we dan eindelijk onze taxi. En werden we netjes en voor een goedkoper prijsje bij ons hotel afgezet.

De volgende dag hebben we het nog een keer geprobeerd. En weer lukte het ons om contact te krijgen met de bestuurder van Uber. We hadden een locatie afgesproken. (Stukje van het hotel vandaan) en daar zou hij ons oppikken. Onze telefoon moesten we wegstoppen. En als iemand vroeg op wie we stonden te wachten dan was dat een bekende (vriend) van ons.

Na een tijdje wachten kwam daar dan eindelijk onze Uber taxi aan. Uhm ik bedoel “onze” vriend.
We reden het plaatsje uit. En vroegen waarom het allemaal zo “geheim” moest.
Hij had zelf z’n telefoon uitgezet toen hij ons op kwam halen. Zodat hij niet getraceerd kon worden. Uber en andere aanbieders zoals Grab worden niet echt gewaardeerd op Bali. En al helemaal niet in de toeristische plaatsen. Je ziet ook overal posters met NO UBER, NO GRAB.

Ze willen eigenlijk dat je gebruik maakt van de taxi’s die er rijden of de transport services van hotels of guesthouses.
Na deze 2 ritjes hebben we dan ook maar netjes gebruik gemaakt van die services.

We werden afgezet in de haven en pakten daar de boot naar het eiland Nusa Penida