Tag: Australië

Het abrupte einde van onze Wereldreis

Het abrupte einde van onze Wereldreis

De meeste van jullie zal het niet ontgaan zijn, dat we inmiddels weer thuis zijn.
En dat was niet helemaal gepland eindelijk.

Een aantal maanden terug zaten we een beetje in een dipje. We waren eigenlijk een beetje moe van al het reizen. We twijfelde om naar huis te gaan. De zomer mee te pakken in Nederland om daarna weer verder te gaan met reizen. We hadden nog één doel. En dat was NIEUW ZEELAND.

Jelle was er ooit geweest als kind. En wilde daar zo graag nog weer naar terug. En inmiddels had hij mij ook lekker gemaakt. Ik zat al weken/maanden op internet/instagram plaatjes te bekijken van het mooie landschap in Nieuw Zeeland. En we hadden natuurlijk ook nog de auto. Die we dolgraag mee wilde meenemen naar Nieuw Zeeland. En uiteindeljk meenemen naar Nederland.

We hebben dagen lopen piekeren. Gaat de auto wel/niet mee naar Nieuw Zeeland? Gaan wij wel/niet tussendoor naar Nederland? Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt. Om toch eerst naar Nieuw Zeeland te gaan en de auto mee te nemen. Nu we zo’n mooie stoere wagen hadden. Moesten we er natuurlijk wel optimaal van genieten. En het zou toch gek zijn om hem niet mee te nemen. We waren inmiddels al met een transport bedrijf in contact die onze auto kon verschepen. En zo hadden we eigenlijk een plan.

Maar we zouden Jelle en voornamelijk Inge niet zijn, als we toch lekker blijven piekeren.
Want ja een auto verschepen kost een hoop geld. En hebben we dan nog wel genoeg geld om rond te komen in Nieuw Zeeland? En ga zo maar door.
Via via hadden we contact met 2 Nederlanders die een orchideeën kwekerij hadden in Nieuw Zeeland. We hebben daar gesolliciteerd en zijn daar ook aangenomen. 4 mei konden we aan de slag. Dat kwam goed uit. De auto zou 10 april de boot op gaan. Om verscheept te worden. En dan konden wij mooi in de tussentijd even “bijkomen” op Bali. Dit klonkt als een goed plan.

Maar je begrijpt het al. Het liep niet zoals “gepland”. De auto verschepen naar Nieuw Zeeland werd iets duurder dan verwacht. De prijsopgaaf die we hadden gekregen was voor alleen de auto. Er mocht niks in de auto achterblijven. Dus alle spullen zouden we nog apart in dozen moeten versturen. Dat kwam uit op een flink bedrag. En om je auto te mogen rijden in Nieuw Zeeland. Moet hij daar geregistreerd en gekeurd worden. De eisen aan een auto in Nieuw Zeeland zijn een stuk strenger dan in Australië. En aangezien we een vrij oude auto hebben. Kon dat nog aardig oplopen. We konden er ook voor kiezen om met een Carnet de passage naar Nieuw Zeeland te gaan met de auto. Dat is een soort paspoort voor je auto. Je mag dan wel met je Australische kenteken rijden. En de kosten voor je auto kan je later weer terug vragen. Maar goed. Voor nu waren we daar alsnog een hoop geld aan kwijt. En daarbij kwam dat we de auto ook nog mee naar Nederland wilde nemen. En we dus weer een hele som geld kwijt zouden zijn. Dus besloten we om de auto naar Nederland te verschepen. Zelf eerst een paar weken op Bali te chillen. Dan naar Nieuw Zeeland te vliegen, Daar een simpele auto kopen en 4 mei beginnen met werken.

En toen kwam Corona om de hoek kijken. We hadden Bali al op een laag pitje gezet. En wilden eigenlijk zo snel mogelijk naar Nieuw Zeeland. Want als we eenmaal het land binnen zijn is het goed.We zouden alleen 2 weken in zelf quarantaine moeten. Inmiddels hadden we vrij lastminute transport geregeld voor de auto. We hadden een huisje gefixt in Nieuw Zeeland vlak bij ons werk. We hoefde alleen nog een vlucht te boeken van Perth naar Auckland. Maar daar hadden we nog even mee gewacht. Want ja, alles kon zomaar weer eens veranderen.
We hadden een camping geboekt voor onze laatste nacht met de auto. We waren hem aan het leeghalen, schoonmaken spullen uitzoeken en inpakken. Hij was zo goed (en wij ook) als klaar om weggebracht te worden de volgende dag. Maar toen…..

Toen werd Jelle gebeld door z’n vader. Heb je het al gehoord? Ze hebben net bekend gemaakt dat Nieuw Zeeland vannacht op slot gaat! Toen stortten onze wereld even helemaal in. Na zo lang plannen/plannen wijzigen/slapeloze nachten gaat ons plan weer niet door. We hebben nog allerlei scenario’s voorbij laten komen. Maar er was geen mogelijkheid meer voor ons om naar Nieuw Zeeland te vliegen. Toen wij dit bericht kregen was het al 7u ’s avonds in Nieuw Zeeland. En we zouden ook nog 6uur moeten vliegen. Plus we moesten dan de auto nog wegbrengen, zelf naar het vliegveld gaan. Er was dus geen tijd meer. We hebben allebei eerst een potje zitten janken. Want ja.. Wat nu?????
Het was in Nederland nog vroeg in de ochtend dus lagen mijn ouders nog te pitten.
Zodra m’n vader wakker was hebben we met hem gebeld en om raad gevraagd. Uiteindelijk hadden we niet veel keus. Of terug naar Nederland of In Australië blijven, zonder auto? Maar ja we hadden geen idee voor hoelang dat dan zou zijn. En dan de volgeden vraag hoeveel gaat ons dat kosten? Want ook hier gaat alles dicht. En wordt het lastig om werk te vinden.

Dus was de keuze gemaakt. WE KOMEN NAAR HUIS!!!
Maar toen kwam het volgende. Iedereen wilde naar huis. En aardig wat vliegmaatschappijen vlogen niet meer.
Vliegen via het Midden- Oosten was nog de enigste optie. Voor de zekerheid hebben we geboekt via de vliegmaatschappij zelf met een extra reis/annuleringsverzekering erop. Maar de prijzen voor een vlucht waren niet normaal duur. De eerste 3 dagen waren onbetaalbaar 12.000 euro voor een enkeltje Perth-Amsterdam. De eerste volgende betaalbare vlucht was maandag avond. We boekten deze vlucht op donderdag middag. Dus de vlucht was nog een aantal dagen weg. En in de tussentijd kon er nog zoveel gebeuren.

Na een redelijke nacht was het tijd om de auto weg te brengen naar het verhuis/transport bedrijf. We hadden onszelf getrakteerd op een vrij luxe hotel. Midden in het centrum van Perth. Heerlijk om elke dag of soms zelfs twee keer per dag te douchen. Om te slapen in de airco. En even niet zelf te hoeven koken. We hebben vooral veel tijd doorgebracht in de hotelkamer. Want ook in Australië was het coronavirus aanwezig. Al hoewel de winkels en restaurant nog open waren. Merkte je wel dat er wat speelde. Zondag was er een nieuw pers bericht. En ook in Australië moesten de cafe’s, pubs, winkels dicht. En des te blijer waren we nu met de keus om naar Nederland te gaan. Tot de laatste dag toe was het nog spannend of onze vlucht daadwerkelijk zou gaan. En toen kwam het bericht dat Dubai over 48u zou sluiten. Zowel de stad als de luchthaven.
Gelukkig voor ons zouden wij er over iets meer dan 24u aankomen. Inmiddels hadden we ook al een e-mail gekregen om in te checken. Dus het zag er allemaal gunstig uit.

Aangekomen op de luchthaven in Perth. Stond ons nog een lange dag wachten voor de boeg. Er waren zoveel vluchten gecanceld maar gelukkig stond onze vlucht nog steeds op het scherm als gepland.
Om 8u ’s avonds was het dan zo ver de balies gingen open en we konden inchecken/bagage afgeven. En serieus, we zijn nog nooit zo blij geweest om een vliegticket in onze handen te hebben. Er waren genoeg reizigers die niet mee konden omdat hun volgende vlucht gecanceld was. Maar wij hadden geluk. Al zou de spanning en stress pas echt verdwijnen als we in het vliegtuig naar Nederland zaten.

Na een lange vlucht kwamen we aan in Dubai. Daar kregen we de mededeling dat onze vlucht naar Amsterdam vertraagd was met 2/3 uur. Weer even spannend dus. Maar gelukkig zagen we dat hij al wel op weg was van Amsterdam naar Dubai. Na een ontbijtje bij de Mc’ Donalds en de benen gestrekt te hebben konden we boarden voor de vlucht. Het vliegtuig zat zo goed als vol. Met voornamelijk Nederlanders. En wat was dat gek voor ons. Om ineens overal om je heen Nederlands te horen. En toen kwam pas het besef dat we terug gingen naar Nederland. Bij de landing op Schiphol was iedereen blij aan het klappen. Maar Jelle en ik zaten met tranen in onze ogen. Want dit was dan het einde (misschien voor nu) van onze Wereldreis. We zijn gewoon 2,5 jaar weggeweest. We hebben zoveel mooie dingen mogen meemaken. En dit was het dan. Wie had ooit kunnen denken dat we zolang zouden wegblijven. Dat we zoveel mooie plekken mochten zien. We hebben samen gewoon een cafe gerund op een boerderij in Australië.
Wie kan zeggen dat die dat heeft gedaan? Gelukkig hebben we alle herinneringen nog en natuurlijk niet te vergeten de foto’s. We hebben er absoluut van genoten.
Maar één ding is zeker: DIT PAKT NIEMAND ONS MEER AF!!!

Ons boerderij leventje

Ons boerderij leventje

De afgelopen 10 maanden zijn omgevlogen. We hebben het zo naar ons zin gehad op de boerderij en in het café. Natuurlijk valt er altijd wel iets te klagen. Maar over het algemeen mochten we niet klagen.

We werkten met leuke mensen. Hadden de ideale werkuren van 7:45 tot meestal 3:15 – 3:30. Waar vind je nou een baan in Nederland met deze relaxte uren? Verder is het natuurlijk geweldig om te werken met verse producten. Al het vlees komt van onze eigen koeien en varkens. Verse eieren van onze eigen kippen. Sla uit eigen tuin.

Een aantal dingen moest nog wel besteld worden bij de lokale groente boer. En brood kwam toevallig van een Nederlandse bakker die in Australië woont. En die toevallig ook nog Jelle heette. Eigenlijk kwam alles wel uit de omgeving van t café.

Wat natuurlijk geweldig is. Voor Jelle een uitdaging om met zulke verse producten te werken. Waar je natuurlijk alleen maar enthousiast van wordt.

We hebben dan ook de menukaart een aantal keren aangepast. Aangepast aan de seizoenen en de groenten van t seizoen.

Verder hebben we onwijs veel lieve mensen leren kennen. Lokale mensen. Die verrast waren door de kwaliteit van eten. En die je soms wekelijks terug zag komen. Wat echt super is. Het café is echt gegroeid.

En toen was er nog de wedstrijd voor lokale businesses. Waar wij als cafe ook aan meededen. En waar we uiteindelijk met de prijs naar huis gingen. Dat is dan toch wel een extra cadeautje. Die we maar even mooi in onze zak konden stoppen.

Verder maakten we elke 4-5 weken 600 meat pies. Die waren zo in trek. Ze gingen zelfs naar de pubs in Sydney. Waar ze als zoete broodjes verkochten. Daarbij hadden we ook zelf barbecue saus gemaakt. En in combinatie met de pies ging dat erg goed.

Ook hebben we zelf pindakaas gemaakt. In 3 verschillende smaken. Daarmee gingen we naar food festivals en verkochten we zelfs uit. Dat zegt al genoeg natuurlijk!
Gelukkig hebben we alle recepten nog. En wie weet kunnen we ermee aan de slag in Nederland.

Zelf woonde we ook op de boerderij. In een oude schuur die omgebouwd is tot klein huisje. Maar echt ideaal was voor ons samen. We waren al lang blij dat we een huisje voor ons samen hadden. Het was er in de winter erg koud. Het eerste wat we dan deden als we klaar waren met werken was de kachel aanmaken. Bij ons huis lag gelukkig de voorraad met hout. Dus dat kon zo bijgehaald worden. En dat hebben we ook zeker vaak moeten doen. Verder deden we vaak op onze vrije dagen leuke dingen. Het voordeel was dat we maandag en dinsdag vrij waren. Dus dan had je niet zo veel last van andere mensen. En waren de nationale parken lekker rustig. Meestal gingen we daarna wel even lekker lunchen ergens. En zo kwamen we de weken wel door.

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. En zijn ondertussen Jelle z’n ouders langsgekomen. Die hebben kunnen zien waar we woonde en leefde. Ze hebben een kijkje in het café en op de boerderij kunnen krijgen. Jelle en ik konden wat vrije dagen opnemen. Zo konden we met z’n vieren de omgeving verkennen. De plekjes bij ons in de buurt waar we graag heen gaan. Maar we zijn ook naar voor ons weer nieuwe plaatsen geweest.
Het weer begon gelukkig ook op te knappen. Het was zo lang koud geweest.

Alleen vanwege de droogte en de hoge temperaturen en de wind. Waren er erg veel bosbranden. En was er bij ons een redelijk dichtbij op 40km afstand. Wel aan de andere kant van de dorpjes. Dus dat was redelijk veilig voor ons.

Maar net nadat Jelle z’n ouders weg zijn gegaan. Is er een andere brand vlakbij ontstaan. En die zat aan “onze” kant. In een heel groot national park. En als dat eenmaal begint dan is er geen ontkomen aan.

Gelukkig was het redelijk kalm en is het toen wij er nog waren niet heel dichtbij gekomen. Maar we zijn wel net op het juiste moment vertrokken. Op de dag dat we Art en Kirsten zijn gaan halen van het vliegveld is het wel een stuk erger geworden. Gelukkig hoefde e daarna nog maar 1 dag te werken. En zijn we daarna zo snel mogelijk richting de kust gevaren. En daar zijn we ook niet meer vanaf   Geweken.

We hebben met z’n vieren, 4 weken lang rondgereden in de landrover van Jervis Bay tot aan Airlie beach. Dat was een behoorlijke afstand waardoor we redelijk wat uurtjes doorbrachten in de auto. Maar gelukkig is het allemaal goed gegaan. Zowel met de auto. Als met ons 4en. We hebben vooral veel en lekker gegeten. De lokale biertjes zijn volop getest. En de wijn ook zeker. Verder hadden we de luxe dat we een chef bij ons hadden. En we dus vaak verwend zijn met lekker eten.

Als afsluiter zijn we 3 dagen op een zeiljacht rondgevaren langs de Whitsundays & het Great Barrier Reef. Daar mochten we snorkelen. En Jelle is zelfs wezen duiken.

Op onze laatste avond zijn we lekker uiteten geweest in Airlie Beach. En toen zaten de 4 weken erop. En moesten we weer afscheid nemen van elkaar.

Oeps.. ik schaam me diep

Oeps.. ik schaam me diep

Oeps, wat schaam ik me diep, als ik zie wanneer ik voor het laatste een update heb geplaatst.
De laatste keer was een maand voordat we naar huis gingen om kerst en oud en nieuw te vieren. Inmiddels zijn we alweer 9/10 maanden verder. En dus tijd voor een update over onze reis.

Half januari zijn we weer vertrokken naar Australië. Waar we inmiddels nog steeds zitten.
We vlogen terug naar Perth en vanaf daar pakten we de bus terug naar Kojonup.
De plek waar we 6 maanden gewerkt en gewoond hadden. En waar onze bus dus nog stond.
We hebben alle extra zooi die we van thuis hadden meegenomen een plekje gegeven in de bus (we waren inmiddels wel 4uur verder, maar goed) En zijn toen vertrokken. En ik kan me nog goed herinneren dat dat heel gek was. Maanden lang leef je er naar toe. Werk je aan je campertje en maak je alles gereed. En dan is het eindelijk zover. We hadden nog niet echt een route/plan bedacht. Dus toen kwamen de vragen: Waar gaan we heen? Wat wordt het plan? Noord, oost, zuid? of ……. ?? Het westen waren we in ieder geval al.
We besloten om op het gemakje eerst wat plekjes te bezoeken die we wel eens aandeden op onze vrije dagen. En daarna zijn we naar een stadje gereden Bunbury om de bus even te laten nakijken. We vonden het allebei een veilig idee dat de bus helemaal gecheckt werd. Zodat hij klaar was voor de “grote” reis. Zo gezegd zo gedaan. Een week en 900 euro lichter en iedereen was klaar voor de reis. Inmiddels zijn we druk op zoek gegaan naar een Farm Job. Om voor een 2e visum in aanmerking te komen moet je in je 1e jaar 3 maanden op een boerderij gewerkt hebben. En dat zou fruitplukken kunnen zijn, iets met paarden of koeien. Maar je zou ook in de mijnen kunnen werken en er zijn nog wel meer opties.
Via allerlei social media kanalen en websites zijn we opzoek gegaan. We zijn bij boeren in de regio langs geweest om ons cv af te geven. En noem maar op. Maar helaas steeds zonder resultaat.
Uiteindelijk vonden we een baan in Victoria op een appel farm. We begonnen gelijk met rijden. Aangezien het zo’n 3000km verderop lag. We hadden contact met een meid die daar ook werkte  en ineens begon het verhaal een beetje vaag te worden. We vertrouwden de boel niet helemaal. Het leek niet zo mooi als dat ze zeiden dat het zou zijn.
Ondertussen waren we ook al met een andere baan bezig.
Een vacature voor een koppel voor een cafe op een farm. Wat meetelt als “farmwork”.
We zijn daar gelijk volle bak voor gegaan. Ze zochten een chef voor de keuken en iemand met ervaring in de horeca voor bediening/managing/barista. Klonk ons perfect in de oren. En na wat heen en weer gemaild te hebben werden we uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. We moesten alleen nog wel even vertellen dat we nog in West Australie zaten. En dat we op z’n vroegst er 6 dagen later konden zijn. Dat was geen probleem. Zo gezegd zo gedaan. En stond ons dus nog een rit van ruim 3000km te wachten.

Het rijden ging gelukkig allemaal goed. We stonden vroeg op zorgde dat we al de nodige kilometers gereden hadden voor het warm werd. Op het warmst van de dag stopten we om te lunchen en probeerde we wat uit te rusten en te slapen. Als de temperatuur weer wat begon te zakken werd het tijd voor het 2e deel rijden van de dag.
Dit hebben we 4 dagen gedaan. En toen kregen we wat problemen met de auto. We konden niet meer in een lage versnelling rijden. Steeds viel er soort een versnelling uit. Waardoor we op een gegeven moment alleen nog maar in z’n 5 konden rijden.
En natuurlijk was het zaterdag, bloedje heet. En het eerst volgende stadje lag op zo’n 200km rijden. Gelukkig hadden we net daar voor getankt en besloten we maar om door te rijden. En het werd warmer en warmer. Ik (Inge) had ’s morgens een spijkerbroek aangetrokken (toen was t nog koud) en een lange mouw shirt. Maar we konden dus niet stoppen. Inmiddels was t al zo’n 38 graden. En in een auto zonder airco met een spijkerbroek aan was dus behoorlijk afzien.
Gelukkig kwamen we rond het middag uur aan in de stad. De eerste garage waarvan op internet stond dat die op zaterdag open was. Was gesloten.
De 2e waarvan op internet stond dat ze tot 1u open waren. Zag er ook gesloten uit.
Daar stond gelukkig een telefoon nummer bij. Jelle heeft gelijk gebeld. En ze waren net gesloten.
Maandag ochtend konden ze ons als 1e helpen. We mochten voor de deur (hek) parkeren en slapen. Mits we het wel netjes hielden. Dat was geen probleem. Maar… jaaa..
Wat moeten we nu tot maandag. Een auto die we liever niet gebruiken. Geparkeerd op een industrie terrein. Inmiddels was het al 40 graden geworden.
We kwamen er gelukkig achter dat er een zwembad was, en een Mc Donalds.
We hebben 2 dagen van de bus naar de Mc Donalds gelopen. Om daar een tussenstop te houden. En van de Mc Donalds naar het zwembad. En op de terug weg. Deden we precies hetzelfde.
Slapen in de bus kwam er niet echt van. Het was ’s nachts nog 33 graden. En we konden niet echt iets open zetten. Aangezien het niet helemaal legaal was wat we deden.
We waren dan ook erg blij toen we maandag ochtend de sleutel van de auto konden afgeven bij de garage. Het zou 1,5 dag duren voor hij weer gemaakt zou zijn.
We hebben toen een hoteltje geboekt met airco. En daar onze tijd uitgezeten.
De volgende dag rond 4u konden we de auto oppikken. En waren we klaar voor het vervolg van de reis. Eerst nog even wat voedsel en water ingeslagen. En toen waren we er weer helemaal klaar voor. We hadden de eigenaar van t cafe laten weten dat we problemen hadden met de auto. En dat we t niet gingen redden. Ze zei gelukkig dat het geen probleem was. En dat we niet moesten overhaasten en voorzichtig moesten zijn. Dat was al een hele geruststelling.

3 dagen later melden we ons keurig op tijd bij t cafe. We hebben het stel ontmoet die de advertentie had geplaatst. En daarna hadden we een gesprek met de bazin. Voor ons was t nog steeds niet helemaal duidelijk of we aangenomen waren. Na t gesprek werden we rond gereden over de boerderij. En vertelde ze wat ze er allemaal deden. Welke stukken land er van hun waren en welke van de buren. Daarna reden we terug naar t cafe.
En toen kwam t verlossende woord: JULLIE KUNNEN WOENSDAG BEGINNEN. (het is nu vrijdag).
YES YES YES!! ZO BLIJ! We hebben gelukkig niet voor niks als die kilometers gereden.
En t cafe zag er zo leuk uit, de mensen/collega’s waren allemaal zo lief een aardig.
Hier konden we onze 3 maanden “farm” work wel uitzitten.

En nu 6 maanden later zijn we nog steeds aan t werk in het zelfde cafe, op dezelfde boerderij.
We hebben het hier zo naar ons zin. En nu kunnen we lekker even doorsparen.
Inmiddels hebben we een nieuwe auto gekocht. Nieuwe plannen gemaakt.
Komen er binnenkort vrienden en familie langs.
En staat ons straks weer een nieuw avontuur te wachten met onze nieuwe auto.

Ik zal jullie beloven dat de volgende update iets sneller komt dan deze.
En zijn jullie trouwens benieuw naar t avontuur/reis die we gemaakt hebben om onze nieuwe auto op te halen?? Hoe ons leven er hier uit ziet? En wat we voor een nieuwe auto hebben??

Laat het ons dan weten…

X Jelle & Inge

Aftellen geblazen!!

Aftellen geblazen!!

Het is alweer even geleden dat we iets van ons hebben laten horen.
We zijn nog steeds aan het werk in Australië. Maar gelukkig is het einde bijna in zicht.
We moeten nog 5,5 week werken. En dan hebben we hopelijk genoeg gespaard om er weer even tegen aan te kunnen. 

Zoals de meeste van jullie al wel weten komen we half december naar huis.
Om met onze familie en vrienden de kerst dagen en Oud en nieuw door te brengen.
We vonden het vorig jaar zo gek om niet thuis te zijn. Het was een hele gekke, bijzondere ervaring. Op deze dagen hoor je eigenlijk gewoon met je familie en vrienden te zijn. 

We tellen de weken/ dagen dan nu ook echt af. Eigenlijk zijn we er nu wel een beetje klaar mee. Vooral omdat we weten dat we daarna lekker naar huis gaan. Maar goed, doorbijten en doorgaan.

Gelukkig is het weer wel opgeknapt. En is het nu bijna elke dag een graadje of 24. Het enigste nadeel voor mij is dat ik nu ook last van mijn hooikoorts heb. Ik heb gelukkig wel tabletjes kunnen kopen. Maar neusspray en oogdruppels heb ik nog niet kunnen vinden. Oohja, zakdoeken kennen ze hier ook niet. Ik loop nu met een wc-rol en soms met een stofdoek. haha. Je kunt niet alles hebben natuurlijk.

Ons busje is ook zo goed als af, we hoeven alleen nog maar wat kleine dingen af te werken. En verder moeten we de elektriciteit nog regelen.
We hebben er een mooi roofrek op gebouwd. Zodat we ook boven op ons busje kunnen zitten. En ook om er wat spullen kwijt te kunnen.
We hebben de binnenkant van ons busje zo neutraal, strak en ruim mogelijk willen houden. Maar daardoor zijn we wat beperkt in de ruimte. Vandaar dat we een mooie koffer hebben gekocht voor op het dak. Zodat we daar ook wat kwijt kunnen. 

Met m’n verjaardag zijn we er een nachtje mee weggeweest. Wat erg goed bevallen is.
Heel gek om je busje ergens te parkeren en dat het dan ineens je huisje is. Je schuift de keukenla uit en je kunt koken. We maken van onze bank een bed. En kunnen er heerlijk in slapen. 

We zijn vanuit Kojonup naar Collie gereden en daarna naar Bunburry.
Tussen Bunburry en Busselton hebben we een parkeerplaats gevonden vlak bij het strand. We vonden het wel erg spannend. Het was namelijk niet echt een legaal plekje om te slapen. Maar gelukkig is onze bus redelijk onopvallend. En ziet het er niet uit als een campertje. 

De volgende ochtend zijn we naar Busselton gereden. Daar hebben ze een van de langste pieren. Hij is wel 1.8km lang. Er rijd zelfs een treintje van het begin tot het einde. Daarna zijn we naar Dunsborough gereden.
Daar is een prachtig nationaal park. Waar we ons wel een paar uurtjes vermaakt hebben. Het weer was er gelukkig ook schitterend.
We waren weer even helemaal in ons element. lekker zonnetje, beetje rond tuffen in ons busje en opzoek gaan naar de mooie plekjes.
Het werken in Australie is natuurlijk ook een bijzondere ervaring. Maar we zijn toch meer van het reizen en ontdekken. Nog even en dan kunnen we dat weer gaan doen. Daarna zijn we nog bij een Chocolade winkeltje geweest. En hebben we vooral veel chocolade geproefd. En we konden natuurlijk niet de winkel verlaten zonder chocolade. Haha. Daarna zijn we op ons gemakje terug gereden naar Kojonup.

Vorige week zijn we er ook nog 2 nachtjes mee weggeweest. De eerste nacht hebben we langs de weg op een soort van rustplaats geslapen.
Heel erg spannend. Niet dus. De volgende dag hebben we de omgeving van Albany verkend. We zijn al meerdere keren in Albany geweest.
Maar altijd om boodschappen te doen. Of om gereedschap, materiaal te halen bij de Bunnings. Een mega grote bouwmarkt. De hornbach van Australie. 

Dit keer zijn we naar de kust gereden en hebben we diverse mooie plekjes gevonden. Heerlijk om weer even over het strand te lopen.
De zeelucht te ruiken. En te genieten van al het moois op deze wereld. Soms vergeten we wat we het afgelopen jaar allemaal hebben gezien en meegemaakt. Maar als je dan weer op mooie plekjes aan komt. Of als we in onze bus aan het touren zijn komen er weer veel herinneringen boven. Heerlijk om die herinneren op te halen. Zo fijn dat we dat samen allemaal hebben mogen mee maken. En dat we er ook nu nog van kunnen genieten. 

En wat kan je dan soms trots zijn op jezelf en op elkaar. Dat we deze stap/kans hebben durven zetten.  En dat we nu gewoon al bijna 5 maanden aan het werk zijn in Australie. Dat we hier vrienden hebben gemaakt. Dat de mensen je groeten als je ze tegen komt. Dat als je bij de apotheek, dokter of supermarkt komt, mensen je herkennen. 

Maar goed, waar was ik gebleven. Na een dag Albany verkennen vonden we een super leuke camping spot tussen Albany en Denmark. Een free camping met toilet voorzieningen. En direct aan de zee. We waren net op tijd. Want er was nog maar 1 plekje vrij. We hebben onze bus geparkeerd. En heerlijk een wijntje gedronken zittend op onze camping stoelen. Dus zo gaat ons leven er straks uit zien. Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen. Het enigste waar ik niet aan kan wennen zijn de vele muggen. Dat is dan weer een minpuntje. Morgen gelijk maar even muggenspray en een citronella kaars kopen. We zijn na een halfuurtje ook maar naar binnen gevlucht. Ze prikten gewoon door m’n broek heen. We hebben van onze bank wederom een bed gemaakt. En nog even de foto’s terug gekeken van die dag. Jelle heeft namelijk eindelijk zijn nieuwe camera. De camera die die eigenlijk al heel lang wilde. Maar waar we eigenlijk niet het geld voor hadden, of voor wilden uitgaven. Na een paar weken werken kon hij hem eindelijk kopen. Maar toen was er een run op de camera. En was die in heel Australië uitverkocht. Eerst zou die eind van de maand september komen. Toen werd het oktober. En op een gegeven moment kon het wel december worden. Zo lang kon deze jongen niet wachten. Dus uiteindelijk  een nieuwer (en duurder) model besteld in Hong Kong. En die werd gelukkig netjes bezorgd zonder gedoe.

De volgende ochtend hebben we heerlijk ontbeten. En zijn we doorgereden naar Denmark. Daar hebben we even bij het toeristen informatiepunt een stapel boeken gehaald. En zijn we door gereden naar Walpole. Daar hebben we de Tree Top Walk gedaan.
Je loopt tussen de hoogste bomen van Australie op een brug. Die brug is 40 meter hoog. En geeft je een prachtig uitzicht over en door alle boomtoppen.

Na de tree top walk zijn we terug gereden naar Denmark. En hebben we daar de kustlijn bewonderd. Prachtige rotsen. Grote golven. Een lekker zonnetje. Wat wil je nog meer? (Uhm, misschien toch net even een paar graden warmer, zodat we de volgende keer een duik kunnen nemen in de zee)

Na Denmark zijn we terug gereden richting Albany. Onderweg zag Jelle een bordje met een strand erop. We hadden er nog nooit van gehoord. Maar zijn toch maar even een kijkje gaan nemen. Gelukkig maar, want wat was het mooi. De ruige zee. De groene omgeving. We hebben hier geluncht en optimaal genoten van het uitzicht. En gelijk even opgeslagen voor de volgende keer.
Hier komen we zeker nog een keer (of twee, drie) terug. Vooral omdat er geen toerist te vinden was. En de meesten van jullie kennen ons inmiddels wel. WE LOVE IT. Om een mooi plekje op dat moment met niemand te hoeven delen.
Daarna vertellen we het wel aan andere reizigers. Maar op dat moment is het “ONS” plekjes. 

In Albany hebben we nog even wat boodschappen gedaan, nog wat laatste dingen bij de Bunnings gekocht. En zijn we op het gemak weer terug gereden naar Kojonup. Nu gaan we na 2 dagen nog terug naar “huis”. En kunnen we weer onder onze warme douche staan. Maar straks hebben we alleen nog het busje. Is dat ons vervoersmiddel, ons huisje, eigenlijk alles wat we op dat moment hebben. En al hoewel ik het soms wat spannend vind om volledig in het busje te leven. Kijk ik er stiekem ook heel erg naar uit. Terug naar de vrijheid. Terug naar geen verplichtingen.
Terug naar ons reis leventje. Terug naar het optimaal genieten van het leven en al het moois.

Maar eerst nog even 5,5 week knallen. 3 dagen in een vliegtuig zitten en genieten van alle lieve mensen thuis. Samen kerst en oud en nieuw vieren. En heel veel gezellige avondjes met jullie. En dan gaat ons avontuur verder. 

Dikke kus van ons en tot over 5,5 week. We gaan maar vast een agenda kopen om alles een beetje te kunnen plannen. Aanvragen kunnen ingediend worden per e-mail: jelleeingeopreis@gmail.com  Haha. Geintje..

We houden van jullie en missen jullie. 

See Ya, Catch Ya. Have a Good one.

New title

Catch Ya!!!

Catch Ya!!!

Zoals de meeste van jullie wel weten zitten we Down Under, in Australië.
En zijn we al ruim 2 maanden aan het werk. Via een vriend van Jelle zijn we aan werk gekomen. Wat precies op het juiste moment kwam. Aangezien het geld toch allemaal wat harder was gegaan dan we verwacht/gehoopt hadden. Maar we houden nu eenmaal gewoon van lekker eten, mooie plekken bezichtigen en af en toe onszelf verwennen met nieuwe kleren. 

Het was wel erg wennen voor ons. Een groot temperatuur verschil. ’s nachts ligt het hier rond het vriespunt en overdag niet heel ver daarboven. We slapen met 3 dekens. Een electrische verwarmd matje onder onze voeten. En dan kruipen we nog in bed met een legging, trui en sokken. We hebben alleen een verwarming/airco in de woonkamer. En het huis is niet super goed geïsoleerd. Wat er dus voor zorgt dat het ’s nachts binnen net zo koud is als buiten. Maar gelukkig gaan we nu richting het voorjaar.  

We wonen in een vrij grote bungalow. Recht tegenover het werk. We wonen er nu met z’n 5e. 2 stellen en een meisje alleen. Er zijn 3 slaapkamers, een badkamer, keuken en woonkamer. Verder is t van alle gemakken voorzien. En hebben we een wasmachine. Een douche en een bad. En sinds deze week hebben we een eigen TV en playstation. 

We werken in het plaatsje Kojonuop, in West Australië. Het ligt bijna 300 km onder Perth. En 150km boven Albany. Er wonen iets meer dan 2000 mensen hier. En het plaatsje is van ongeveer alle gemakken voorzien. Maar omdat het zo ver van de grote steden zit. Is alles hier een stuk duurder om aan te schaffen. We hebben hier een kleine buurtsuper. Maar voor de grote boodschappen rijden we naar Albany of Perth. En ben je gewoon een dag zoet om boodschappen te doen. Meestal plannen we het dan wel zo in. Dat we gelijk allerlei winkels af gaan.

Zo heeft Jelle z’n aller eerste auto/bus gekocht. En zijn we druk bezig met het opknappen. Zodat we ermee kunnen rondreizen als we genoeg geld verdient hebben. Maar voor dat busje hebben we vaak ook spullen nodig. En dus combineren we boodschappen doen met de bouwmarkt, en nog wat andere winkels. Het begint al steeds meer ergens op te lijken. En we zijn dan ook erg blij met het resultaat tot nu toe. Vooral als we de foto’s terug kijken van een aantal weken geleden.

We werken bij de Shell. Een vrij groot tankstation. Met een grote shop en ook nog een restaurant. Jelle draait vooral ochtenddiensten en staat dan in de keuken. Hij begint om 4:30 en moet er voor zorgen dat de vitrine vol ligt met eten. En dan voornamelijk gefrituurd eten. Er liggen hele schnitzels, bief worstjes, kip worstjes, kaas worstjes, pittige worstjes, kippenpootjes, wraps met kaas, ei, bacon en een hashbrown. saucijzen broodjes, hartige taartjes en nog veel meer. Soms mag ik ook in de keuken helpen ’s morgens en dan zorg ik voor de tosti’s, verse broodjes, sandwiches, croissants. En mag ik de mensen in het restaurant serveren. 

Verder sta ik ook in de shop. En reken ik de benzine, diesel af. verkoop ik heel veel snoep, chips, chocola, energie drankjes en koffie. We hebben een grote koffiemachine staan. Wat in het begin wel erg wennen was. Vooral omdat ik zelf geen koffie drink. En thuis alleen maar op de knop van de senseo of nespresso hoef te drukken om koffie te zetten. Maar het gaat gelukkig steeds beter.

In het begin was het wel erg lastig om de mensen hier te verstaan. Inmiddels was m’n Engels wel een stuk verbeterd de afgelopen maanden door het reizen. Maar ze hebben hier een behoorlijk accent. Wat soms erg lastig te verstaan is. Zo is hun manier van groeten en gedag zeggen ook heel anders. Ik zal een aantal voorbeelden geven:

Groeten

  • G’day Mate
  • Hi, How are you?
  • How’s it going
  • Hi, how’s you’re day going?
  • Hi, how are you rolling?

I’m good, how are you?

  • Not so bad.

Gedag zeggen

  • See yah!
  • Catch ya later
  • have a good one
  • Thanks my love
  • Thanks mate
  • Thanks sweet
  • Thanks darling

Dit is wat ik me zo snel even herinner. Maar er zijn vast nog meer aanvullingen. haha, 

Dit was het voor nu even. We hebben helaas nog geen Wifi. Dus alles gebeurt via onze telefoons. Wat soms lastig is. De komende 3,5 maand zitten we hier nog. En dan gaat onze trip verder. We zullen proberen af en toe een update te plaatsen. En wil je ons een kaartje, pakketje sturen. Dan kan dat natuurlijk ook. We hebben nu een eigen stekkie. Stuur ons een berichtje voor het adres. Of vraag het aan een van onze ouders. 

dikke kus 

Catch Ya later!!